Εκείνοι που γνωρίζουν καλύτερα τον Δημήτρη Πρίφτη μου έχουν πει ότι «σκάει» έπειτα από κάθε ήττα της ομάδας του όχι μόνο για τους προφανείς επαγγελματικούς λόγους, αλλά και επειδή είναι ο ίδιος Παναθηναϊκός.
Δεδομένα δεν μπορεί αυτός πρώτος να αντέξει την εικόνα μιας ομάδας η οποία μοιάζει με «περιφερόμενο μπουλούκι» ανά την Ευρώπη. Και από παιχνίδι σε παιχνίδι προκαλεί πλέον λύπηση. Η αλήθεια είναι όμως ότι πρόκειται για την ομάδα την οποία ΕΚΕΙΝΟΣ «έχτισε» από τις αρχές Ιουνίου, όχι από τα μέσα Ιουλίου όπως αναγκάστηκε πέρυσι ο Βόβορας και οι συνεργάτες του που έφαγαν πρώτοι στον σύλλογο το κρύο ντους της αποχώρησης του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.
Ο Παναθηναϊκός τη μία σπάει τα ρεκόρ ήττας-διαφοράς πόντων, χθες «κατάφερε» να κάνει τη Ζαλγκίρις να χαρεί την πρώτη φετινή νίκης της στην Ευρωλίγκα έπειτα από 9 σερί ήττες, αύριο ενδεχομένως να κάνει τη Μπάγερν να θυμίζει την αρμάδα… του Λεβαντόφσκι στο εξωπραγματικό 8-2 επί της Μπαρτσελόνα. Όλα μπορεί να τα… πετύχει «αυτός» ο Παναθηναϊκός, ο οποίος ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ την ιστορία του γυρνώντας από γήπεδο σε γήπεδο σαν την άδικη κατάρα.
Κι επειδή έχω κουραστεί να συζητάμε τα ίδια και τα ίδια, δηλαδή για την αποστασιοποίηση Γιαννακόπουλου, το μπάτζετ «έσοδα-έξοδα» κλπ, κλπ, θαρρώ πως είναι πλέον καιρός να δούμε πως φτιάχτηκε ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΑ αυτή η στάνη που βγάζει φέτος το συγκεκριμένο τυρί. Το οποίο είναι απείρως χειρότερο από το περσινό που κουβαλούσε –ξαναλέω- και το πρώτο σοκ από την αποχώρηση του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ.
Τι συνέβη, δηλαδή, το καλοκαίρι όταν οικοδομήθηκε ο Παναθηναϊκός του Δημήτρη Πρίφτη και πως αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο Πρίφτης βρήκε μια μαγιά παικτών: Παπαπέτρου, Νέντοβιτς, Παπαγιάννης, Μποχωρίδης, Κασελάκης που δεν τη λες κακή, συν τον νεαρό Μαντζούκα. Επρεπε να κάνει αυτός τις προσθήκες κυρίως των ξένων.
Ποιος έφερε στον Εξάστερο τον Φλόιντ που όσο τον βλέπεις απορείς αν το παλικάρι αυτή τη στιγμή παίζει μπάσκετ ή κάποιο άλλο σπορ;
Ποιος επέλεξε να μην πάρει κλασικό πλέι μέϊκερ (όχι του ενός εκατ. ευρώ…) και ο Παναθηναϊκός πορεύεται με τον Πέρι ο οποίος βλέπει το καλάθι λες και είναι δαχτυλήθρα; Ποιος ζήτησε τον Φέρελ αλλά τον χρησιμοποιεί κάποια… λεπτά στην Ευρωλίγκα και όχι στο ελληνικό πρωτάθλημα μπας και βρει ρυθμό;
Ποιος επέλεξε τον Εβανς για τον Παναθηναϊκό; Ποιος διάλεξε να δώσει 1.150.000 ευρώ του ετήσιου μπάτζετ σε Γουάιτ και Εβανς αντί αυτή η προσφορά να γίνει από την αρχή στον Μήτογλου ώστε να εξαντλούσαν τις όποιες πιθανότητες παραμονής του;
Ποιος δεν ήθελε τον Χεζόνια (αυτό είναι ανεξάρτητο από τις αστειότητες του Κροάτη με τον μάνατζέρ του και όσα ακολούθησαν) παρά μόνο για τη θέση «4», γνωρίζοντας ότι ο παίκτης ήταν κάθετα αρνητικός;
Ποια ομάδα δεν παρουσιάζει κάτι που να θυμίζει κανονικό μπάσκετ μέσα στο γήπεδο; Πόσα εκατομμύρια μπάτζετ παραπάνω ΔΕΝ έχει από τον Παναθηναϊκό ο Ερυθρός Αστέρας που τον ΔΙΕΛΥΣΕ πρόσφατα;
Ποιος ζήτησε από τον Πρίφτη και τους παίκτες του να νικήσουν τη Ρεάλ ή την Μπαρτσελόνα; Τον Ερυθρό Αστέρα, τη Ζαλγκίρις, την Βιλερμπάν, την Μπασκόνια, αυτές του(ς) είπαν να παλέψουν. Όχι να διασυρθούν από ομάδα που έχει μικρότερο μπάτζετ.
Πόσες φορές πρέπει να πάρει την τελευταία μπάλα, ακόμη και… κατά λάθος, ο Ιωάννης Παπαπέτρου για να σουτάρει «σκοτωμένα» στο «σίδερο» μέχρι να έρθει η ώρα που ο Παναθηναϊκός θα βρει ένα αξιοπρεπές μπασκετικό σύστημα που θα του δώσει σοβαρές πιθανότητες ευστοχίας;
Τι δουλειά γίνεται στην ψυχολογία αθλητών οι οποίοι υποτίθεται πως θα συγκροτούσαν μια ομάδα για να «δαγκώνει» στην άμυνα κι αυτή έχει την 3η χειρότερη της Ευρωλίγκας (802 η Ζαλγκίρις, 794 η Μπασκόνια, 792 ο Παναθηναϊκός; Μιλάμε για κατάσταση-αφηρημένη τέχνη. Ο καθένας κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι.
Τι πρέπει να γίνει για να μιλήσει ο προπονητής τη γλώσσα της αλήθειας; Ο Παναθηναϊκός κυνηγούσε 40 λεπτά στο σκορ την τελευταία στην Ευρωλίγκα Ζαλγκίρις και ο κόουτς Πρίφτης δήλωσε μετά το ματς «Ήμασταν κοντά, πλησιάσαμε κάποια στιγμή αλλά κάναμε λανθασμένες επιλογές»! Προσέξτε, με την Ζαλγκίρις όλα αυτά που είχε 0-9 νίκες μέχρι που ο Ύψιστος έφερε μπροστά της τον Παναθηναϊκό.
Εάν το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου ο Ντάριλ Μέϊκον (ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ νέος παίκτης του ΠΑΟ που έδειξε ότι μπορεί να σταθεί στην Ευρωλίγκα αλλά αυτόν δεν τον βρήκε ο Πρίφτης, στην Ελλάδα και στην ΑΕΚ τον είδε και τον πήρε ο Παναθηναϊκός) δεν είχε ντυθεί «Στεφ Κάρι» τσακίζοντας με τα τρίποντα την Εφές, σήμερα οι πράσινοι θα ήταν τελευταίοι μαζί με τους Λιθουανούς με ρεκόρ 1-9. Κάτι πάντως που μάλλον είναι θέμα χρόνου να συμβεί…
Πρόκειται, έως τώρα, για την πιο ταπεινωτική σεζόν στην ιστορία του ΠΑΟ στην Ευρωλίγκα. Όχι μόνο επειδή χάνει, αλλά γιατί –επαναλαμβάνω- μοιάζει με «περιφερόμενο μπουλούκι στην Ευρώπη» δίχως καμία μπασκετική αρχή.
Σα να παίζει από «υποχρέωση» επειδή ανήκει στους κόλπους της Ευρωλίγκας. Και πλέον τους έχει πάρει «από κάτω» ψυχολογικά και τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.
Ολο αυτό είναι εξόχως προσβλητικό για τον σύλλογο. Αλλά, φυσικά, και για τον ίδιο τον Δημήτρη Πρίφτη. Ο οποίος δεν έγινε αίφνης κακός προπονητής.
Όμως αυτό που κρίνεται φέτος είναι οι δικές του επιλογές και η ομάδα που εκείνος παρουσιάζει. Με την οποία κάποιος ούτε να οργιστεί δεν μπορεί. Η λύπηση κυριαρχεί…
