MENU
Google Logo

Προσθέστε το sdna.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

Φαντάσου.

Φαντάσου.

Να είσαι, λέει, τεσσάρων και οι πρώτες εικόνες που χαράσσονται με ανεξάλειπτο μελάνι στο μυαλό σου να είναι καμωμένες από τα υλικά που φτιάχνονται τα παραμύθια: Γκάνγκστερ, Δράκος και Ξανθός απέναντι σε Τίγρη, Τεν-Τεν και Αράχνη, σε μια μάχη μέχρις εσχάτων. Όποιος κέρδιζε θα έπαιρνε σπίτι του το ιερό δισκοπότηρο.

Φαντάσου αυτά τα παιχνίδια να λειτουργούν σαν την ελληνική εκδοχή του “28 Days Later” και στον δρόμο, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, να μην κυκλοφορεί ψυχή ζώσα. Ο ηττημένος της αναμέτρησης θα περιπλανιώταν σαν ζόμπι στην συμπρωτεύουσα για τις επόμενες μέρες. Ένα έμβιο σαρκίο με ματωμένη καρδιά.

Φαντάσου να είσαι έξι και να μπαίνεις στο «Παλαί Ντε Σπορ». 2500 από εδώ, 2500 από εκεί. Στη μέση, προκειμένου ν’ αποφευχθούν τα χειρότερα, ένα προηγμένο σύστημα ασφαλείας: μία λωρίδα σχοινιού. «Ω Μπάνε, Μπάνε!» από δω, «Τι την έκανε την μπάλα ο Θεός!» από κει. «Και το βράδυ και το βράδυ, θα σας φάει το σκοτάδι!» εναντίον «Εκατό, εκατό, κατοστάρα, εκατό!».

Φαντάσου να βλέπεις τρία σπασίματα στον αέρα, κατάργηση του νόμου της βαρύτητας, ταμπλό και μέσα. Τρίποντα από το κέντρο, σε νεκρό χρόνο. Να έχουν παιχτεί όλα, να έχεις δει τα πάντα, πριν καν πας σχολείο.

Φαντάσου να ενηλικιώνεσαι. Η αίγλη, αυτός ο αλλοτινός εραστής για τους απανταχού μπασκετόφιλους της Θεσσαλονίκης, να μεγαλώνει, ν’ ασχημαίνει, να σταφιδιάζει. Τα ντέρμπι δεν είχαν πια αυτή τη χρυσόσκονη, όμως εξακολουθούσαν να είναι η κύρια συζήτηση στα πέριξ του γκρίζου Λευκού Πύργου.

Φαντάσου να φτάνεις 20, 25 κι έπειτα 30 ετών. Να είσαι υστερικός, γιατί υποφέρεις από τις αναμνήσεις. Τίποτα δεν είναι, πια, το ίδιο. Τα χρώματα στις φανέλες θυμίζουν το τότε, ο Δικέφαλος και ο Θεός του Πολέμου παραμένουν καρφωμένα στου στήθους τ’ αριστερά, αλλά τα πάντα έχουν ξεβάψει. Ο ενθουσιασμός, που κάποτε τρυπούσε το ταβάνι, τώρα μετά βίας βρίσκει τον δαιδαλώδη δρόμο προς την ψυχή σου.

Φαντάσου να έχεις κάθε χρόνο διαρκείας, επειδή μια φορά κι ένα κάποτε ερωτεύτηκες με πάθος ένα σύμβολο. Να έχεις διαγράψει τις μέρες, να θυμάσαι αμυδρά τις στιγμές. Να πηγαίνεις ακόμη στο γήπεδο για ν’ απολαμβάνεις τον Ντραγκίσεβιτς απέναντι στον Κλάντον να δίνουν μάχη για το ποιος μπορεί ν’ αστοχήσει περισσότερες φορές όντας αμαρκάριστος στα 2 μέτρα από την μπασκέτα.

Φαντάσου να τελειώνουν τα ματς με το θρυλικό 69-65, το άθλημα της καλαθόσφαιρας να πνέει τα λοίσθια και οι αμφιβληστροειδείς σου να έχουν υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο οφθαλμίατρος να συνιστά αποχή από κάθε είδους φίλαθλη δραστηριότητα που μπορεί να σε φέρει πιο κοντά στον Όμηρο. Όχι, όμως, σε ό,τι έχει να κάνει με τη συγγραφή ανεπανάληπτων επών, αλλά στο ζήτημα της τύφλωσης.

Φαντάσου να έχουν μεσολαβήσει περισσότερα από 30 χρόνια από τότε που η Μπασκετομάνα είχε κάνει τον Κολοφώνα της Δόξας κύρια κατοικία της, οι αγώνες να έχουν γίνει πιο αδιάφοροι κι από καρουζέλ Ελληνίδας ινφλουένσερ που σε 20 φωτό δεν έχει ούτε μία τον εαυτό της με μαγιό αλλά είναι όλες «καλλιτεχνικά τραβηγμένα» τοπία, να έχεις κάνει τις λαμπερές αναμνήσεις δεύτερο δέρμα σου γιατί το τώρα ξεφλουδίζεται λες και είσαι νεαρό φίδι της ερήμου, να είσαι ο μόνος σε ένα γραφείο 20 ατόμων που εξακολουθείς, από συμφυή μαζοχισμό, να βλέπεις αυτές τις αναμετρήσεις.

Κι έπειτα…

Κι έπειτα φαντάσου ν’ αρκεί ένα καλοκαίρι για να τ’ αλλάξει όλα. Φαντάσου να έχεις την ευκαιρία να ζήσεις μία δεύτερη παιδική ηλικία. Ποτέ δεν είναι αργά για να επιστρέψεις εκεί, κι ας έχεις περάσει τα 40.

Φαντάσου να παίζει ο Καλάθης, ο Ταϊρί, ο Γκρέι απέναντι στον Τολιόπουλο, τον Ντιμιτρίεβιτς και τον Ρόμπινσον-Ερλ. Ο Τρινκιέρι να έχει τα λευκά στην σκακιέρα και ο Σπανούλης τα μαύρα. Ν’ αναδύονται οφθαλμαπάτες στον χώρο και τον χρόνο: η μία ομάδα αήττητη, η άλλη με μία ήττα αλλά έχοντας κερδίσει πειστικά Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό.

Φαντάσου, φίλε μου, αυτό να μην είναι ένα «απλό» ντέρμπι, αλλά ντέρμπι κορυφής. Ένα παιχνίδι που θα το δει ολόκληρη η Ελλάδα, και όχι μόνο «Η πιο ερωτική πόλη της Χώρας». Δε θα έχει ποτέ ξανά τον ενθουσιασμό των 80s και των αρχών των 90s, αλλά τα χρώματα θα είναι ξανά φανταχτερά.

Φαντάσου να έχεις μεγαλώσει με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Ιωαννίδη, τον Πρέλεβιτς, τον Κόρφα και τον Φασούλα. Να έβλεπες σε πρώτη μετάδοση ένα μπασκετικό θαύμα να παίζεται σε συνέχειες.

Να μεγαλώνεις και να μην είσαι τίποτα παραπάνω από ένας γραφικός που αρνείται να ζήσει στο 2000, το 2010, το 2020. Να παρακαλάς οι ομάδες της πόλης σου να θυμηθούν. Ν’ ακούσεις, αίφνης, τον επιθανάτιο ρόγχο του πόνου και να μείνει μόνο η ελπίδα.

Φαντάσου να είναι 2026 και να εκλιπαρείς ένα ντέρμπι να θυμίσει έστω κι αμυδρά εκείνο το αλλοτινό παραμύθι. Το σχοινί, τα «αφελή» συνθήματα, την καζούρα για μία εβδομάδα στους συμμαθητές σου ή τον πόνο που ένιωθες όταν έχανες.

Φαντάσου να είσαι μεσήλικας στο κορμί, νήπιο στην ψυχή. Στερημένος όσο δεν πάει.

Φαντάσου να ψιθυρίζεις μια προσευχή που να περιέχει τις λέξεις «ΠΑΟΚ» και «Άρης».

Φαντάσου την αγωνία. Την αναμονή. Την αρραγή σιγή.

Φαντάσου το ημερολόγιο να λέει 21 Νοεμβρίου. Το Παλατάκι. Τις ομάδες να βγαίνουν από τη φυσούνα. Τον παλμό.

Ω, θεέ μου.

Φαντάσου.

Τι ωραία εποχή για να είσαι ζωντανός!