Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ - LIVE SPORT
Οι σημερινές εκλογές στη Super League έχουν τεράστια σημασία για το ποδόσφαιρό μας, καθώς θα φανεί πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση την επόμενη διετία. Όπως δείχνουν τα πράγματα, υποψήφιοι θα είναι και πάλι ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Γιάννης Αλαφούζος. Οι ψήφοι παραμένουν σταθερά 7-7 και μέχρι τώρα, παρά τις ζυμώσεις, κανένας δεν φαίνεται να... λοξοδρομεί. Ο Μαρινάκης εξακολουθεί να έχει στήριξη από Ολυμπιακό, Άρη, Αστέρα, Ατρόμητο, ΟΦΗ, Βόλο και Καλαμάτα, ενώ ο Αλαφούζος από Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Ηρακλή, Παναιτωλικό, Λεβαδειακό και Κηφισιά. Εφόσον το «ντέρμπι» λήξει ξανά ισόπαλο, στο τραπέζι λέγεται ότι θα πέσει πρόταση (του Μ. Γκαγκάτση) για εκ περιτροπής προεδρία των δύο υποψηφίων: έναν χρόνο ο Μαρινάκης, έναν χρόνο ο Αλαφούζος ή το ανάποδο.
Η πρόταση έχει «διαρρεύσει» ήδη, έχει συζητηθεί μεταξύ των ΠΑΕ και έχει μεταφερθεί στους δύο προέδρους, οι οποίοι όμως δεν έχουν ανοίξει τα χαρτιά τους. Πολλοί ρωτούν γιατί «καίγονται» αμφότεροι για την προεδρία στη Λίγκα. Η απάντηση είναι απλή. Πρώτον, επειδή ο πρόεδρος είναι και δεύτερος αντιπρόεδρος στην ΕΠΟ, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Παράλληλα έχει επαφές θεσμικά για τη διαιτησία. Δεύτερον, διότι υπάρχει και το γόητρο: ποιος είναι ο πιο «ισχυρός»! Γι' αυτό και κανένας από τους δύο δεν κάνει βήμα πίσω. Υπάρχει φυσικά και το τηλεοπτικό τοπίο που πλέον αλλάζει με τη δημιουργία φορέα από τον Αλαφούζο
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ – SPORTDAY
Στην αρχή όταν άκουγα ότι η Θεσσαλονίκη ξυπνάει και του χρόνου θα έχουμε διαφορετικού τύπου πρωτάθλημα στο μπάσκετ, στο οποίο Άρης και ΠΑΟΚ θα… κοιτάξουν στα μάτια Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, σκεφτόμουν ότι όποιος τα λέει αυτά παραείναι αισιόδοξος. Απ‘ τη στιγμή, όμως, που ο Μυστακίδης απέκτησε τον Όσμαν αρχίζω να πιστεύω ότι μπορεί πραγματικά να βρισκόμαστε στην ανατολή μίας νέας εποχής. Αν, μάλιστα, ο ΠΑΟΚ αποκτήσει και τον Γκραντ και τον Ντόρσεϊ, όπως ακούγεται, τότε θα είναι πολύ κοντά στο να έχει μία ομάδα της Ευρωλίγκας που απλώς δεν θα αγωνίζεται στην Ευρωλίγκα.
Είναι βέβαιο ότι αυτές οι κινήσεις θα υποχρεώσουν και τον Άρη να κάνει κάποιες υπερβάσεις -εννοώ μεγαλύτερες απ’ την απόκτηση των υπηρεσιών του Βασίλη Σπανούλη που ήταν κι αυτό ένα μεγάλο κόλπο -ας μην το ξεχνάμε. Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός είναι βέβαια ακόμα αρκετά μπροστά. Ο πρώτος πήρε Μοντέρο, ΜακΙντάιρ, ο δεύτερος Μπαντίο, Γιαμπουσέλε και Φαλ. Αλλά ο Ολυμπιακός έχει ήδη χάσει Πίτερς, ΜακΚίσικ και Φαλ κι αν χάσει και Γουόκαπ, Ντόρσεϊ, θα εμφανιστεί του χρόνου με μία κάπως καινούργια ομάδα. Ο δε Παναθηναϊκός μοιάζει να θέλει να μπλέξει μόνος του δίνοντας τον Όσμαν.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ
Η μεταγραφική κινητικότητα στον Ολυμπιακό είναι πολύ έντονη έχοντας αρκετές ανατροπές όπως συνήθως. Και θα συνεχίσει να είναι μέχρι το φινάλε της σχετικής περιόδου, ειδικά εάν εξασφαλιστεί και η πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αν και το μπάτζετ έχει ήδη προαναγγελθεί από τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ. Δύο πράγματα που μπορούν να επισημανθούν μέσα στο «χαμό» ονομάτων, στόχων και προτάσεων που κάνει η δέχεται η πειραϊκή ομάδα: Δεν μπορεί να είναι τυχαίες οι αναφορές σε τερματοφύλακες πρώτης γραμμής (όπως ο Σα, ο Χιλ και άλλοι) με το γεγονός ότι αναμένεται ή θεωρείται πολύ πιθανή αυτή τη φορά μια πολύ μεγάλη πρόταση για τον Κωνσταντή Τζολάκη. Δίχως να σημαίνει ότι μπορεί να υπάρξει τώρα τέτοια εξέλιξη, η οποία κάποια στιγμή είναι αναπόφευκτη με τη ζήτηση που υπάρχει εδώ και... χρόνια στο εξωτερικό για το νεαρό διεθνή γκολκίπερ.
Επίσης ότι για να μην έχει δεχτεί ο Ολυμπιακός τις σούπερ προτάσεις από τις ΗΠΑ για τον Αντρέ Λουίς, σημαίνει ότι ο Μαρινάκης και οι άμεσοι συνεργάτες του κάτι βλέπουν για τον Βραζιλιάνο εξτρέμ και τη δυνατότητα πώλησής του σε ακόμη καλύτερους όρους. Κι ας πιστεύουν κάποιοι πως με τόσα λεφτά τον συγκεκριμένο παίκτη τον έχεις στείλει ήδη και με... φιόγκο στο Κάνσας. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα σε μεταγραφικές διαπραγματεύσεις και σε τέτοιες ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει εδώ και πολύ καιρό τη «σκληρότητά» του.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ
Ο Άμραμπατ ήταν ένας ποδοσφαιριστής που έμεινε στην ΑΕΚ για τέσσερα χρόνια. Έζησε και τα χειρότερα, δηλαδή τη σεζόν προ Αλμέιδα που ήταν και η πρώτη του στην ομάδα, αλλά και την τελευταία σεζόν του Ματίας. Έζησε και τα καλύτερα, όπως το νταμπλ του ‘23. Ήταν ένας σταρ πριν έρθει στην ΑΕΚ. Σε τοπ επίπεδο είχε παίξει. Και είχε κάνει γνωστό στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο το όνομα της οικογένειας Άμραμπατ, προτού εμφανιστεί ο Σοφιάν. Την ΑΕΚ όμως τη γούσταρε. Δέθηκε με την ΑΕΚ όσο δεν είχε δεθεί με καμία άλλη ομάδα στην καριέρα του. Και μάλιστα το έλεγε. Όλα όσα έκανε και όλα πέρασε στην ΑΕΚ, τα γούσταρε και τα απόλαυσε και τον έκαναν να δεθεί με τον σύλλογο. Αλλά ακόμα περισσότερο με τον κόσμο.
Ο Άμραμπατ την ΑΕΚ την αγάπησε και την αγαπά ακόμα. Γνήσια και αγνά. Ναι, επαγγελματίας ήταν στο 100%. Ίσως και πάνω από το 100% στην υπερβολή του. Από την άλλη μεριά, ήταν απ’ αυτούς που γούσταρε αυτό που έκανε εδώ στην ΑΕΚ, αλλά και τίμησε τη φανέλα. Και για τα αποδυτήρια και για το γήπεδο και για παντού, ήταν πολύτιμη η παρουσία του. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και δεν υπάρχει και κανείς που να έχει πει κακή κουβέντα για τον Νορντίν. Η ΑΕΚ έκανε έναν παίκτη σαν τον Άμραμπατ να δεθεί και να γουστάρει. Και να αφήνει καλοκαιριάτικα το σπίτι του και την οικογένειά του, για να έρθει να συναντήσει την αποστολή της ομάδας στην προετοιμασία. Ωραία και γνήσια φάση.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Μόνο κατά διαστήματα έχει ενθουσιάσει η τωρινή έκδοση της Ισπανίας. Το ενδιαφέρον με την περίπτωση της «Φούρια Ρόχα» είναι πως προτού αρχίσει το Μουντιάλ, οι πάντες την είχαν ως πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Δεν έχει διαψεύσει της προσδοκίες, δίχως αυτό να σημαίνει πως πείθει σε κάθε της παρουσία στα γήπεδα πέρα από τον Ατλαντικό. Η Ισπανία, όμως, έχει «αυτό το κάτι» που σε αιχμαλωτίζει, τις συνεχείς πάσες που ενίοτε… κοιμίζουν τον αντίπαλο και πρέπει κάποιος να προσπαθήσει πολύ για να πάρει την μπάλα στην κατοχή του. Και ως γνωστόν, όσο περισσότερο έχεις την μπάλα δική σου, τόσο λιγότερες φάσεις δέχεσαι. Ιδού το τόσο απλοϊκό μυστικό της εθνικής ομάδας του Ντε λα Φουέντε. Ενός προπονητή όχι από το λεγόμενο «πάνω ράφι», αλλά με σαφείς ικανότητες στη διαχείριση της ομάδας, άρα και την εξέλιξή της. Το συγκεκριμένο στυλ και η επιλογή δεν μοιάζουν παράταιρα για την Ισπανία, καθόσον συχνά πυκνά πόνταρε σε κόουτς μη προβεβλημένους, αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο. Ποιος μπορεί να λησμονήσει τον Βιθέντε ντελ Μπόσκε; Το πλάνο σχετίζεται με το σύνολο και πως αυτό να έχει τρόπο λειτουργίας που να… φωνάζει ότι έχουμε να κάνουμε με το ισπανικό ποδόσφαιρο και βέβαια παίκτες με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Ο Γιαμάλ, καλύτερος νέος παίκτης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του ‘24, ίσως «κάτι έχει να πει» απόψε. Το ίδιο και ο Ρόδρι, κορυφαίος σε εκείνο το τουρνουά. Ή και ο Νίκο Γουίλιαμς. Και μάλλον ο Ντε λα Φουέντε να αναζητεί στο μυαλό του αλλά και στο γρασίδι, εκείνη την ιστορία του ‘24 που τόσο άρεσε η Εθνική Ισπανίας στον δρόμο για την ευρωπαϊκή κορυφή. Αν δε έχουμε επανάληψη στο 100%, γιατί να μη βρεθεί στον τελικό (αν περάσει απόψε το εμπόδιο της μεγάλης Γαλλίας) απέναντι στην Αγγλία;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
