Για να πέσει μια «χούντα», χρειάζονται πραγματικές μάχες. Δεν αρκεί απλά η συζήτηση, χρειάζονται πράξεις. Οι φωνές δεν φέρνουν αποτέλεσμα, απαιτούνται κινήσεις. Ειδικά όταν η συγκεκριμένη κατάσταση βρίσκει πολλούς βολεμένους και άλλους να συμβιβάζονται από φόβο. Στο «Πολυτεχνείο» κλείνονται ελάχιστοι.
Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια βιώνει καταστάσεις πρωτόγνωρες αθλητικά και όχι μόνο μπασκετικά. Οι χειροκροτητές του Λιόλιου, πάρα πολλοί. Ακόμη και τώρα, παλεύουν να στρουθοκαμηλίσουν, κρύβοντας ή υποβιβάζοντας αυτό που έχει γίνει. Κι εκείνα που θα ακολουθήσουν φυσικά.
Το «σύστημα» προφανώς θα αντισταθεί. Με κάθε τρόπο. Έτσι ξέρει να λειτουργεί. Ευθιξία και αξιοπρέπεια, είναι μάταιο να αναζητούνται εκεί που απ’ την αρχή δεν υπήρχαν. Αν υπήρχαν, τότε όντως κανένα παιδί δεν θα έκλαιγε και το άθλημα θα είχε διοίκηση που θα προσπαθούσε να βελτιώσει πράγματα. Όχι να το βουλιάξει στα συμφέροντα, για να χαρίσει/στερήσει όσα δικαιούται ο καθένας. Από την κορυφή ως τα σχολικά πρωταθλήματα.
Η «επανάσταση» χρειάζεται πρωτίστως επαναστάτες. Στην ψυχή και στο μυαλό. Αυτούς που δεν συμβιβάζονται, δεν ανέχονται. Να τους «κλέβουν» με αντάλλαγμα κάνα ψίχουλο. Για το οποίο θα πρέπει να λένε και ευχαριστώ, προκειμένου να μην έχουν συνέπειες.
Το Μαρούσι, ο Δήμος Στασινόπουλος, ο Ηλίας Παπαθεοδώρου, είναι αυτοί που δεν φοβήθηκαν τις… θύελλες. Τις συνέπειες, γιατί πάντα υπάρχουν όταν τα βάζεις με το σύστημα. Με αποδείξεις και με όπλο τη νομιμότητα, άνοιξαν τον Ασκό του Αιόλου.
Μια ομάδα χωρίς πλατιά βάση φιλάθλων, ένα συνοικιακό αλλά ιστορικό σωματείο που βρέθηκε στο στόχαστρο ενός αδίστακτου παράγοντα επειδή ο προπονητής αποφάσισε το προηγούμενο καλοκαίρι όντας ελεύθερος να πάει σε μια άλλη ομάδα. Αποφάσισε ο Λιόλιος να τους κυνηγήσει μέχρι τελικής πτώσης και τελικά πέφτει ο ίδιος! Ενώ το Μαρούσι σώθηκε έχοντας απέναντι του όλο το σύστημα κάθε εβδομάδα.
Η απόφαση της ΕΕΑ για Προμηθέα και Λιόλιο, δεν είναι η ολοκλήρωση της ιστορίας «κάθαρσης» του ελληνικού μπάσκετ. Εξυγίανσης αν θέλετε, για να θυμίζει και το ποδόσφαιρο.
Επειδή και εδώ πρωτοστάτησε το SDNA. Δικαιώνονται όσα δεν δίστασε ποτέ να γράφει, να λέει και να καυτηριάζει/αποκαλύπτει. Βάζοντας το κοινωνικό συμφέρον πάνω από οποιοδήποτε προσωπικό κόστος με δικαστήρια, προσπάθεια επαγγελματικής εξόντωσης και ένα «σύστημα» να λυσσάει.
Τελικά η κατάληξη ήταν ίδια, όπως και στο ποδόσφαιρο. Το SDNA ως το πιο παρεμβατικό αθλητικό Μέσο του αιώνα που διανύουμε στη χώρα μας, το πήγε μέχρι τέλους κυριολεκτικά.
Μοναδική δικαίωση, βέβαια, θα είναι το μπάσκετ όπως το γουστάρει ο κάθε φίλαθλος. Ανταγωνιστικό, να κρίνεται απ’ την ικανότητα αθλητών και προπονητών. Όχι από το ποιοι ορίστηκαν, πότε ορίστηκαν, τι σφύριξαν. Αυτά που βιώσαμε στα τρία τελευταία πρωταθλήματα και χάθηκε η πορτοκαλί μπάλα…
Η συνέχεια, όπως είπε ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος, δεν αφορά τον Λιόλιο αποκλειστικά. Αφορά διαιτητές. Αφορά «όργανα» του «συστήματος» για τα οποία σας έλεγαν πως… είναι άνθρωποι, κάνουν λάθη. Σας ζητούσαν να μην ασχολείστε μαζί τους και να εστιάσετε στο μπάσκετ. Κοινώς, να κάνετε πως κοιμάστε.
Το κεφάλαιο της μπασκετικής ιστορίας που θα γράφει όσα γίνονται αυτές τις εβδομάδες, θα έχει περίοπτη θέση. Στο τέλος του οι υπογραφές θα είναι λίγες, αλλά μεγάλες. Εκεί θα πάνε τα μπράβο του συνόλου του αθλήματος. Γιατί τώρα όσοι κρύβονται και δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν μιλάνε, θα είναι είναι οι πρώτοι που θα… πηδήξουν απ’ το καράβι του «συστήματος». Παλεύοντας να διεκδικήσουν την πατρότητα της μπασκετικής εξυγίανσης.
Όλοι ξέρουν όμως.
