Ο Βασίλης Τολιόπουλος είναι παράδειγμα προς μίμηση για κάθε αθλητή. Και τη βραδιά που έζησε χθες το Telekom Center Athens, εντός και εκτός των τεσσάρων αγωνιστικών γραμμών, την άξιζε και με το παραπάνω. Την άξιζε, την περίμενε καρτερικά και την απόλαυσε με την καρδιά του.
Ο Βασίλης Τολιόπουλος ήρθε το καλοκαίρι στον Παναθηναϊκό με τις ευλογίες του Εργκίν Αταμάν και γνώριζε ότι είχε να αντιμετωπίσει μπροστά του… ογκόλιθους. Ήξερε καλά ότι με τους Κώστα Σλούκα, Τι Τζέι Σορτς, Κέντρικ Ναν και Τζέριαν Γκραντ θα πρέπει να γίνουν τα αδύνατα… δυνατά για να μπορέσει να βρει τρύπα να… τρυπώσει (που έλεγε και ο Βουτσάς) και να μπορέσει να καθιερωθεί στο rotation της ομάδας (αν και ακόμα δεν τα έχει καταφέρει, αν και βέβαια αυτό δεν αποτελεί δική του ευθύνη.
Και όμως ο Τολιόπουλος δεν κώλωσε. Πήρε την απόφαση, άφησε την comfort zone του Άρη και «κατέβηκε» στην Αθήνα για να φορέσει τη φανέλα του Παναθηναϊκού και να κάνει το αδύνατο… δυνατό. Και οι πρώτοι μήνες μόνο εύκολοι δεν ήταν. Ο Αταμάν δεν του έδινε ευκαιρίες, ο ίδιος έβλεπε από τον πάγκο να μην αποτελεί κάποια από τις πρώτες επιλογές του προπονητή του, αλλά χθες ήρθε η ώρα του. Και δικαιώθηκε. Και προσοχή. Δεν δικαιώθηκε γιατί έκανε ματσάρα. Δικαιώθηκε που έκανε υπομονή. Που όλο αυτό το διάστημα που δεν έπαιρνε τις ευκαιρίες όχι μόνο δεν τα παράτησε, αλλά συνέχισε να δουλεύει ακόμα πιο σκληρά και να γίνεται ακόμα καλύτερος.
Η χθεσινή του εμφάνιση αποτελεί ένα μόνο μικρό δείγμα του τι μπορεί να κάνει ο Έλληνας παίκτης και πόσο μπορεί να βοηθήσει. Γιατί δεν είναι μόνο ο χθεσινός τρόπος βοήθειας. Ο Τολιόπουλος, όπως και ο Σαμοντούροβ, όπως και ο Ρογκαβόπουλος, όπως και ο Καλαϊτζάκης είναι οι παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά στη Stoiximan GBL και παράλληλα να δίνουν απαραίτητες ανάσες στους starters του «τριφυλλιού» έτσι ώστε να μην… πεθάνουν με συνεχόμενα 35άρια, όπως χαρακτηριστικά είπε και ο Εργκίν Αταμάν μετά τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ.
Και μιας και η κουβέντα περί Αταμάν. Άλλος άνθρωπος στον πάγκο χθες το βράδυ. Ο Τούρκος τεχνικός προσέγγισε μία τελείως διαφορετική νοοτροπία, από αυτή που μας έχει συνηθίσει την αναμέτρηση, άνοιξε το rotation, έδωσε ευκαιρίες και είχε μια διαφορετική… χημεία με τους παίκτες του την ώρα του αγώνα. Κολλήματα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Σε όλους τους προπονητές, σε όλα τα αθλήματα. Από εκεί και πέρα μόνο θετικό είναι όταν ένας προπονητής αντιλαμβάνεται ότι έσφαλε σε κάποιο σημείο και δεν έχει το παραμικρό κόμπλεξ να το παραδεχτεί, να το αλλάξει και να πάει παρακάτω. Για το καλό της ομάδας. Και κάτι τέτοιο έγινε και χθες στην περίπτωση του Εργκίν Αταμάν.
Πάμε και σε κάτι άλλο. Όλο αυτό το πάρτι που έχει στηθεί στα social media το τελευταίο διάστημα είναι ξεκάθαρο από που έχει οργανωθεί και τι σκοπό έχει. Το να δημιουργούν μια περίεργη αρνητική ατμόσφαιρα για την ομάδα του Παναθηναϊκού, κέντρα… αποφάσεων συγκεκριμένα, μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί γιατί γίνεται. Γιατί φοβούνται. Όλοι αυτοί που προσπαθούν να θέσουν θέμα ενότητας στα αποδυτήρια της ομάδας ούτε άσχετοι είναι, ούτε άμπαλοι είναι. Στημένοι είναι και εξυπηρετούν συγκεκριμένο σχέδιο. Όλοι αυτοί που λένε δεξιά και αριστερά ότι στον Παναθηναϊκού κυριαρχεί ο φόβος για το Final-4 και τέτοια γραφικά, είναι αυτοί που πραγματικά φοβούνται μη δουν τον Παναθηναϊκό να σηκώνει κι άλλο ευρωπαϊκό. Και μάλιστα μέσα στο κορυφαίο γήπεδο της Ευρώπης. Το δικό του.
Και προσοχή. Αυτό δεν έχει να κάνει με την ερώτηση του συναδέλφου στον Αταμάν περί ενότητας. Η ερώτηση ήταν απολύτως σωστή, σύμφωνα με την ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί.
ΥΓ1: Ο Παναθηναϊκός κόντρα στη Μπασκόνια έβγαλε μια καλή εικόνα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Αν ο Παναθηναϊκός έχει όντως αρχίσει να αλλάζει νοοτροπία και προσέγγιση θα φανεί αύριο στο Τελ Αβίβ. Εκεί όπου ο βαθμός δυσκολίας της αναμέτρησης θα είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερος σε σχέση με τον χθεσινό.
ΥΓ2: Το θέμα timing είναι πάρα πολύ σημαντικό στις ομάδες. Και αυτό είναι κάτι που δεν το λέμε εμείς, αλλά επιβεβαιώνεται από τους κορυφαίους τεχνικούς. Οπότε κρατήστε το αυτό εδώ και θα επανέλθουμε...
