O ναύαρχος Εμίλιο Εντουάρντο Μασέρα είναι διαβόητος στην Αργεντινή. Μέλος της τριμελούς χούντας που αιματοκύλησε τη χώρα στα μέσα της δεκαετίας του 1970, με επικεφαλής τον στρατηγό Βιντέλα. Ήταν ο άνθρωπος της βρώμικης δουλειάς για το δικτατορικό καθεστώς. Ένας απόλυτα σκληρός άνθρωπος, που δεν δίστασε να μετατρέψει τα κτίρια της Ναυτικής Ακαδημίας του Μπουένος Άιρες σε τόπο φριχτών βασανιστηρίων για τους αντιφρονούντες.
Ανακατεύεται το στομάχι του ανθρώπου αν διαβάσει ποιες μεθόδους χρησιμοποιούσαν οι βασανιστές της χούντας για να λυγίσουν όσους έπεφταν στα χέρια τους. Το πιο αποτελεσματικό βασανιστήριο, όμως, ήταν κάτι που είχε επινοήσει ο ίδιος ο Μασέρα, και το είχε ονομάσει «el espejo», ο καθρέφτης. Όταν αποτύγχαναν όλες οι άλλες μέθοδοι, έμπαινε μπροστά ο καθρέφτης, ως τελευταία λύση.
Μην πάει ο νους σας σε σφυριά, τανάλιες, μαστίγια ή σχοινιά. Ο καθρέφτης έπαιζε με το μυαλό.
Ένα πρωί, έμπαινε στο κελί του βασανιζόμενου ένας κοστουμαρισμένος τύπος που το έπαιζε εκπρόσωπος του κράτους μ’ ένα χαρτί στο χέρι. Το αποφυλακιστήριο! Με συγγνώμες και φιλικά χτυπήματα στην πλάτη εξηγούσε στον κρατούμενο ότι «έγινε λάθος», άλλον έψαχναν, και τώρα αυτός ήταν ελεύθερος να φύγει.
Ο κρατούμενος έκανε μπάνιο, ξυριζόταν, έβαζε τα πολιτικά του ρούχα, του επέτρεπαν να κοιταχθεί στον καθρέφτη. Να θυμηθεί ποιος ήταν. Περπατούσε στο διάδρομο της εξόδου, και πάνω στην πόρτα της φυλακής το σενάριο έμπαινε μπροστά: Ένας άλλος υπάλληλος φώναζε από ένα παράθυρο: «Σταματήστε»! Η πόρτα έκλεινε. Ο κρατούμενος οδηγούταν και πάλι στο κελί, του έπαιρναν τα ρούχα του, και πάλι από την αρχή.
Σύμφωνα με τα αρχεία της Ναυτικής Ακαδημίας, που δημοσιοποιήθηκαν μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, πάνω από το 80% ομολογούσαν τα πάντα είτε εκείνη την ημέρα, είτε την επόμενη. Αυτή η προοπτική της παραλίγο ελευθερίας, που τη στερούνταν την τελευταία στιγμή, ήταν κάτι που δεν μπορούσαν να αντέξουν. Ακόμα κι αυτοί, που είχαν υποστεί τα πάνδεινα για να μιλήσουν, και δεν το έκαναν.
Αυτή η ιστορία μου καρφώθηκε στο μυαλό όταν έβλεπα τον Κίναν Έβανς να φεύγει από το παρκέ του ΣΕΦ το βράδυ της Τετάρτης υποβασταζόμενος, με διαλυμένο για μία ακόμη φορά τον αχίλλειο τένοντά του.
Πέρασε μαρτύριο 1,5 χρόνου. Για έναν αθλητή, ο σοβαρός τραυματισμός αυτό είναι μαρτύριο, ειδικά όταν βρίσκεται σε απολύτως παραγωγική ηλικία, στα καλά του χρόνια. Ο ίδιος μόνο ξέρει τι πέρασε. Μπήκε ο υπάλληλος στο κελί του, του φώναξε να πλυθεί και να αλλάξει, γιατί ήλθε η ώρα της ελευθερίας.
Κόσμος, χιλιάδες, τον περίμενε να μπει στο παρκέ και έκανε κάτι ανεπανάληπτο: Φώναξε ρυθμικά το όνομά του, κάτι που παραδοσιακά γίνεται μόνο σ’ αυτούς που έχουν προσφέρει πολλά και πολλαπλά στην ομάδα. Κι αυτός το άκουσε πριν ακόμα μπει στο παρκέ. Σημάδι ότι ο κόσμος καταλάβαινε πόσο πολύτιμη ήταν γι’ αυτόν η στιγμή της ελευθερίας.
Η φωνή από το παράθυρο, όμως, ήταν εκεί. Και δεν τον άφησε να φτάσει παρά μόνο στον περίβολο της φυλακής. Να δει πώς είναι έξω, πώς περνάει ο κόσμος.
Και πάλι μέσα. Άλλον ένα χρόνο στα μαρτύρια, στο κελί της αποκατάστασης. Και με όλη την αβεβαιότητα να κατακλύζει κάθε ίνα του κορμιού του πλέον. Πώς θα είναι όταν επιστρέψει;
Αυτές οι ημέρες είναι οι πιο δύσκολες για τον Κίναν Έβανς. Το καταλαβαίνουν όλοι, γι’ αυτό το κύμα συμπάθειας προς το πρόσωπό του ξεπερνά συλλόγους, χρώματα και αντιπαλότητες. Θέλει στήριξη, πρωτίστως από την οικογένειά του και τον σύλλογο, αλλά και όλους. Να του δείξουν ότι δεν τον ξεχνούν και τον περιμένουν. Να του δώσουν την έξτρα δύναμη την στιγμή της απελπισίας. Το αξίζει.
