Από τα τέλη Ιουλίου μέχρι σήμερα, έχει κυλήσει αρκετό νερό στο μπασκετικό αυλάκι. Η Εθνική Ελλάδας είναι στο επίκεντρο. Οι «μάχες» των παικτών και των προπονητών, για να φτάσει ξανά η επίσημη αγαπημένη τουλάχιστον στα μετάλλια. Μια επιτυχία που τόσο ανάγκη έχει το ελληνικό μπάσκετ. Ειδικά στο last dance σημαντικών ιστορικά παικτών.
Στα τέλη Ιουλίου πέρα από την αρχή της προετοιμασίας, ήταν και η περιβόητη επιστολή των πέντε διεθνών του Παναθηναϊκού προς τον πρωθυπουργό. Μια κίνηση που είχε ως αποτέλεσμα να πολεμηθούν ανοιχτά, να τους ειρωνευτούν με «καυστικά» άρθρα, μέχρι και να ζητηθεί η αποπομπή τους από την Εθνική.
Μιλάμε φυσικά για τους Σλούκα, Μήτογλου, Καλαϊτζάκη, Τολιόπουλο, Σαμοντούροβ. Πέντε παίκτες για τους οποίους δεν χρειάζεται να γίνει ανάλυση για το τι θα σήμαινε να μην είναι στην αποστολή.
Αυτά που είχαν να πουν, τους χάλασαν τη… ζαχαρένια. Ακόμη και η διευκρίνηση του αρχηγού των «πράσινων» πως η συγκεκριμένη κίνηση έγινε επειδή κανείς δεν μιλά για όσα συμβαίνουν στις εγχώριες διοργανώσεις με τη διαιτησία.
Κατηγορήθηκαν οι παίκτες αυτοί πως θα κάνουν… άνω κάτω την Εθνική. Πως θα «χαλάσουν» τα αποδυτήρια. Αμφισβητήθηκε ακόμη και το κατά πόσο θα «σκιστούν» για το καλό της επίσημης αγαπημένης.
Η πράξη είναι αυτή που δίνει τις απαντήσεις. Τα αποδυτήρια της Εθνικής, είναι εξαιρετικά. Μια ομάδα ενωμένη, με κοινό στόχο, χωρίς κανείς να αφήνει την τοξικότητα της ΕΟΚ να επηρεάσει το κλίμα. Πρώτα και πάνω απ’ όλους, αυτοί που έχουν το δικαίωμα να αισθάνονται πικραμένοι γιατί τους στερήθηκε κάτι σημαντικό: Ένα πρωτάθλημα.
Γι’ αυτό προχώρησαν και στην επιστολή. Γι’ αυτό ενεργοποιήθηκε και η προπαγάνδα εναντίον τους, η οποία κόντεψε να τους «φορτώσει» μέχρι και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν προχωρήσει σε αυτές τις… αναλύσεις, τώρα πανηγυρίζουν και τους αποθεώνουν. Για όσα κάνουν στην Εθνική. Δεν είναι πλέον ο Σλούκας που «κάποιος τον έβαλε». Δεν είναι ο Μήτογλου που «δεν έχει γνώμη». Δεν είναι ο Καλαϊτζάκης που «σιγά το ρόλο που έχει». Δεν είναι ο Τολιόπουλος που «μόλις ήρθε απ’ τον Άρη, πότε πρόλαβε να αδικηθεί». Δεν είναι ο Σαμοντούροβ που «είναι μικρός και τον… χάλασαν».
Τώρα είναι το «μυαλό» της Εθνικής, ο οργανωτής, αυτός που κάνει τα πάντα ευκολότερα. Είναι μέχρι και ο πιτσιρικάς που ήταν το «κλειδί» στη νίκη με το Ισραήλ. Γιατί και οι πέντε παίκτες έχουν σημαντικό ρόλο στην Εθνική. Όσα λεπτά κι αν αγωνίζεται ο καθένας.
Κυρίως, όμως, είναι η ψυχή. Είναι η αλήθεια τους. Η πραγματικότητά τους. Πόσο εύκολο θα ήταν γι’ αυτούς να παρατήσουν την Εθνική, ή όντως να της δημιουργήσουν πρόβλημα. Δεν το έχουν στην καρδιά τους όμως. Η Ελλάδα είναι το πάθος τους. Η «τρέλα» τους. Ούτε σκέφτηκαν να μην είναι εκεί και να δίνουν και το παράδειγμα. Ούτε διανοήθηκαν να δημιουργήσουν πρόβλημα στα αποδυτήρια.
Το πρόσωπο του Σλούκα «μιλούσε» από μόνο του. Οι άμυνες του Καλαϊτζάκη. Ο Μήτογλου με τον τόσο κομβικό ρόλο στον όμιλο και τους συμπαίκτες του από άλλους συλλόγους να λένε πως είναι… η ψυχή των αποδυτηρίων, κάνοντας τους πάντες να διασκεδάζουν. Η ουσία του Τολιόπουλου. Η έκπληξη του Σαμοντούροβπου αποτελεί όχι μόνο πολύτιμη μονάδα για το τώρα, αλλά δίνει και ελπίδα για το αύριο.
Σκεφτείτε όντως αυτή η προπαγάνδα και ο «πόλεμος» που έγινε για την επιστολή, να έφερναν όντως την αποπομπή τους από την Εθνική. Να τους τιμωρούσαν δηλαδή για δεύτερη φορά, επειδή το ζήτησαν εκφραστές μιας πλαστής πραγματικότητας στο μπάσκετ. Η πρώτη ήταν στους τελικούς.
Αυτή ακριβώς είναι η σωστή νοοτροπία που πρέπει να διδάσκεται. Η αφοσίωση αυτών των παιδιών στην Εθνική, αφήνοντας έξω απ’ την πόρτα τα υπόλοιπα. Για να μην επηρεάσουν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα σε επίπεδο κλίματος, παρά μόνο να του δώσουν τα πάντα αγωνιστικά. Αυτά ακριβώς που βλέπουν όλοι οι φίλαθλοι περιγράφουμε και τίποτα παραπάνω.
Ο Καλαϊτζάκης στις κρίσιμες βολές του Χουάντσο, πήγε και του έκανε ψυχολογικό «πόλεμο». Γιατί τώρα είναι στην Εθνική, οπότε δεν σκέφτηκε καν πως μιλάμε για φιλαράκι του, συμπαίκτη του στον Παναθηναϊκό. Ένα απ’ τα πολλά παραδείγματα, για αυτά τα παιδιά που με περίσσιο θράσος τα κατηγόρησαν πως «χαλάνε» το κλίμα της Εθνικής και καταστρέφουν την προσπάθειά της. Η οποία υπάρχει και είναι ζωντανή, ακριβώς επειδή άφησαν τα πάντα πίσω.
Κι επειδή τις υποσχέσεις στις επιστολές – βλέπε Ουόκαπ που ακόμη είναι κάτοχος ελληνικού διαβατηρίου παρότι δεν πήγε στην Εθνική – τις έχουμε κάνει ανέκδοτο, ας δούμε λίγο το τι σημαίνει ντομπροσύνη στη συμπεριφορά. Τι σημαίνει τηρώ το λόγο μου.
Στην επιστολή των πέντε παικτών που «μάχονται» για την Εθνική, έγραφαν προς τον πρωθυπουργό:
«Θα θέλαμε να σας εκφράσουμε ως παίκτες καλαθοσφαίρισης της Εθνικής Ομάδας Ανδρών την αφοσίωση και γνήσια αγάπη μας προς ό,τι αυτή πρεσβεύει. Συμμετέχουμε με περηφάνια και πίστη σε αυτήν εδώ και πολλά χρόνια, συναισθανόμενοι το χρέος μας απέναντι στη χώρα μας και επιθυμώντας να την οδηγήσουμε στην κορυφή της Ευρώπης και του κόσμου, όπου ανήκει…
Ουδέποτε μέχρι σήμερα σκεφτήκαμε να θέσουμε όρους στη συμμετοχή μας στην Εθνική Ομάδα. Ως υπερήφανοι Έλληνες και το φετινό καλοκαίρι, θα αγωνιστούμε για την πατρίδα μας και το εθνόσημο, για την Ελληνική Καλαθοσφαίριση και τους Έλληνες φιλάθλους».
Αυτή ακριβώς την υπόσχεση, τηρούν, αποδεικνύουν, σέβονται. Γι’ αυτό είναι παράδειγμα προς μίμηση. Μακάρι διαχρονικά να είχαμε τέτοιες νοοτροπίες απ’ όλους. Από εδώ και πέρα, ας γίνουν φάρος που θα ακολουθούν οι πάντες. Ναι κύριοι, είναι οι ίδιοι που έφτασαν σε σημείο να ζητούν την αποπομπή τους απ’ την Εθνική ομάδα…
