Η σειρά των τελικών της GBL ολοκληρώθηκε με τον Ολυμπιακό να επικρατεί με 3-2, αλλά όλοι οι πραγματικοί φίλαθλοι που παρακολούθησαν τα παιχνίδια γνωρίζουν καλά ότι σε καθεστώς ισονομίας το «Τριφύλλι» θα είχε πάρει το τρόπαιο πιθανότατα από το τρίτο κιόλας παιχνίδι. Ακόμα και εάν οι δύο ομάδες έπαιζαν με το σύστημα του NBA, είναι πολύ πιθανό να είχαμε «σκούπα» με 4-0 για τους «πράσινους».
Τους λόγους για τους οποίους αυτό δεν συνέβη τους γνωρίζει όλη η Ελλάδα. Σε όλη την διάρκεια της σειράς υπήρξε ολοκληρωτικά διαφορετική αντιμετώπιση των δύο ομάδων από τους διαιτητές. Τα κριτήρια ήταν άκρως ελαστικά στην μια ρακέτα και πολύ αυστηρά στην άλλη, με αποτέλεσμα οι Πειραιώτες να πηγαίνουν με χαρακτηριστική άνεση στην γραμμή των βολών και να βρίσκουν έτσι εύκολους και άκοπους πόντους.
110-43. Αυτό έγραψε το… κοντέρ όσον αφορά τις βολές, με το σύνολο του Γιώργου Μπαρτζώκα να εκτελεί 67 περισσότερες! Σε 5 τελικούς που ουσιαστικά όλοι κρίθηκαν στα τελευταία 1-2 λεπτά και με πολύ μικρές διαφορές. Το πόση διαφορά έκαναν οι βολές λοιπόν, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, είναι προφανές για τον καθένα.
Δεν είναι όμως μόνο το κομμάτι των βολών. Η στοχοποίηση που υπήρξε σε συγκεκριμένους παίκτες - «κλειδιά» του Παναθηναϊκού και κυρίως στον Κέντρικ Ναν, είναι αδιανόητη. Ο Αμερικανός γκαρντ... καλά καλά δεν αγωνίστηκε στα δεύτερα ημίχρονα των αγώνων, με τους ρέφερι να τον χρεώνουν με φάουλ σε κάθε ευκαιρία. Αποκορύφωμα η αποβολή του στο Game 5, μετά από ένα... ασύλληπτο φλόπινγκ του Σάσα Βεζένκοβ και μια τεχνική ποινή που κανείς δεν ξέρει γιατί του χρεώθηκε.
Πέραν όλων των υπόλοιπων, οι αθλητές είναι άνθρωποι και επηρεάζονται. Ναι, οι περισσότεροι παίκτες του Παναθηναϊκού δεν είχαν την εικόνα που έπρεπε στους τελικούς. Ποιος μπορεί όμως να τους αδικήσει; Όταν ξέρεις ότι σε κάθε προσωπική άμυνα θα χρεωθείς με φάουλ ακόμα και για... κοίταγμα (το έπαθε ο Μήτογλου) και ότι στην επίθεση μπορεί να τρως χαστούκια στα χέρια αλλά δεν θα υποδειχθεί ποτέ παράβαση, πώς να είσαι συγκεντρωμένος; Πόσο να καταφέρεις να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, όταν αυτό επαναλαμβάνεται σε κάθε αγώνα;
Βάλτε μέσα σε όλα αυτά και τις κομβικές απουσίες. Ο «Επτάστερος» έπαιξε ουσιαστικά σε όλη την σειρά χωρίς τον Σλούκα, έχασε τον Ρογκαβόπουλο, στερήθηκε τον Χουάντσο λόγω του περιορισμού των ξένων (όταν ο Ολυμπιακός παίζει με τους Γουόκαπ και Βεζένκοβ ως Έλληνες και έχει την πολυτέλεια να βγάλει τελικό με 0:00' συμμετοχής σε Έλληνες αθλητές) και στα πιο κρίσιμα σημεία των αγώνων δεν είχε τον Κέντρικ Ναν, λόγω της στοχοποίησής του και των ανύπαρκτων φάουλ με τα οποία χρεωνόταν.
Μέσα σε αυτή την κατάσταση, ο Παναθηναϊκός πήρε δύο παιχνίδια και κανονικά δικαιούταν (τουλάχιστον) άλλα δύο. Ουδείς μπορεί να προσάψει κάτι στην ομάδα, που σε μια χρονιά που δεν είχε εξελιχθεί σε καμία περίπτωση με θετικό τρόπο τα έδωσε όλα και (απ)έδειξε ότι είναι καλύτερη από τους πρωταθλητές Ευρώπης. Κάθε αγνός φίλος του μπάσκετ, κάθε ουδέτερος φίλαθλος, αναγνώρισε ότι ο πραγματικός πρωταθλητής της φετινής σεζόν φοράει πράσινα.
Κι αφού αυτοί οι τελικοί ήταν το «αντίο» του Αταμάν στο «Τριφύλλι», τότε ο Τούρκος τεχνικός έδωσε ηχηρές απαντήσεις και υπενθύμισε σε όσους το είχαν ξεχάσει ότι είναι ο κορυφαίος και πιο επιτυχημένος προπονητής της τελευταίας δεκαετίας στην Ευρώπη. Όπου κι αν βρίσκεται στο μέλλον, έγραψε το όνομά του με ολόχρυσα γράμματα στην ιστορία της κορυφαίας ομάδας της Ευρώπης και αποτελεί έναν «θρύλο» του Παναθηναϊκού.
ΥΓ. Ας ελπίζουμε το επόμενο Πρωτάθλημα να κριθεί μέσα στα γήπεδα και να το κατακτήσει ο καλύτερος. Έτσι, για την αλλαγή...
