Το δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στους EuroInsiders, περισσότερο θορύβησε παρά ενόχλησε τους εκτός Παναθηναϊκού. Τα θέματα που απασχόλησαν περισσότερο ήταν η στάση στο ζήτημα Ντέγιαν Μποντιρόγκα – αναφορικά με την επιστροφή του λαβάρου – αλλά κυρίως η αναφορά στην προσπάθεια για τον Νίκολα Γιόκιτς.
Μοιάζει και είναι τρελό. Σε όποιον κι αν το πεις σε Ευρώπη ή Αμερική θα γελάσει. Η συγκεκριμένη αντίδραση, όμως, είναι η διαφορά του ξεχωριστού διοικητικού ηγέτη, απ’ τον απλό κόσμο όπως είμαστε όλοι εμείς. Αυτοί δηλαδή που θεωρούμε αδύνατο παίκτης επιπέδου MVP στο NBA, να αφήσει τις ΗΠΑ για να αγωνιστεί στην Euroleague.
Δεν είναι τόσο η αποκάλυψη που έκανε για την πρόταση στον Γιόκιτς. Ούτε καν η παραδοχή πως οι Νάγκετς μόλις άκουσαν Ελλάδα, σχεδόν έκλεισαν το τηλέφωνο. Είναι όμως το ύφος του, μόλις έβαλαν τα γέλια τα δύο παιδιά που έκαναν τη συνέντευξη.
Η ακριβής του ατάκα ήταν: «Καλά, don’t laugh at all, if I don’t sign Jokic, I’m not leaving, I’m going anywhere». Δηλαδή: «Καλά, μη γελάτε καθόλου, αν δεν υπογράψω τον Γιόκιτς, δεν φεύγω, δεν πάω πουθενά».
Το θέμα λοιπόν δεν είναι ο Γιόκιτς ως πρόσωπο. Είναι όσα συμβολίζει μια τέτοια προσπάθεια για κίνηση που δεν θα ταράξει απλά το ευρωπαϊκό μπάσκετ, αλλά θα συζητιέται παγκοσμίως για πολλά χρόνια μετά την πιθανή πραγματοποίησή της.
Είναι το ίδιο το όραμα. Το αδύνατο που ο Γιαννακόπουλος θέλει να κάνει δυνατό. Και πότε το σκέφτεται αυτό; Ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε απλά να χαλαρώνει και να απολαμβάνει το πιο επιτυχημένο καλοκαίρι της δικής του εποχής. Από το 2012 μέχρι σήμερα.
Έχει το μεγαλύτερο μπάτζετ της Ευρώπης και ταυτόχρονα της ιστορίας του Παναθηναϊκού. Έφερε πίσω τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Επέστρεψε ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Ο Μάικ Μπατίστ. Υπέγραψε Φρανσίσκο, Μπάντιο, Μπόνγκα, Γιαμπουσέλε, Φαλ.
Ακόμη και τώρα λοιπόν, έχει ένα διαφορετικό όραμα. Για το οποίο προσπαθεί να το μετατρέψει σε υλοποιήσιμο. Πώς; Μόνο ο ίδιος ξέρει. Γιατί ξέρει; Μα επειδή αυτή είναι η κληρονομιά του.
Κάποτε κάθε καλοκαίρι οι Παναθηναϊκοί αγόραζαν εφημερίδες και διάβαζαν ονόματα μυθικά. Κανείς δεν πίστευε πως οι Γιαννακόπουλοι θα το κατορθώσουν. Μέχρι που ο Παύλος και ο Θανάσης, έφεραν τον Ντομινίκ Γουίλκινς. Πραγματοποιώντας τη μεγαλύτερη μεταγραφή των τελευταίων 31 χρόνων στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Κανείς δεν την ξεπέρασε, παρά μόνο υπήρξαν σπουδαία ονόματα σε περιόδους λοκ άουτ του ΝΒΑ. Οι οποίες και δεν πιάνονται.
Το αν θα έρθει ο Γιόκιτς ή όχι, κανείς δεν το γνωρίζει. Μοιάζει και είναι υπερβολικά δύσκολο έως απίθανο. Υπάρχει όμως μια συνθήκη που κανείς δεν πρέπει να υποτιμά. Η… Γιαννακοπουλέικη «τρέλα».
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ως τωρινός ιδιοκτήτης, την κουβαλά και με το παραπάνω. Γι’ αυτό και τη στιγμή που φαίνεται να έχει επιτύχει το σχεδιαστικά τέλειο, εκείνος «διψά» όχι για το κάτι παραπάνω, αλλά για το τρύπημα του ουρανού. Το ταβάνι το έχει προσπεράσει προ πολλού.
Θα είναι ο Γιόκιτς, θα είναι κάποιος άλλος; Όσο υπάρχει το κίνητρο και η θέληση, τότε δεν μπορεί κανείς να πάει κόντρα σε αυτό το πείσμα. Γιατί όταν οι… φυσιολογικοί ιδιοκτήτες σκέφτονται πώς θα ενισχύσουν την ομάδα τους, κάποιοι ψάχνουν τρόπο για να πετύχουν αυτό που θα μείνει στην ιστορία.
