Χρειάστηκε να περάσει περίπου ένας μήνας. Διάστημα ικανό για να ολοκληρώσει – όπως όλα δείχνουν – ο Παναθηναϊκός το σχεδιασμό του. Πραγματοποιώντας πέντε μεταγραφές και έχοντας δύο αποχωρήσεις.
Η ανανέωση είναι σημαντική στο ρόστερ, η ενίσχυση τεράστια. Η ποιοτική και ποσοτική αναβάθμιση, καθιστά το «τριφύλλι» αυτόματα μία απ’ τις ομάδες φαβορί για την Euroleague.
Με το που συμφώνησε και ο Φρανσίσκο, πέρα από τον πανευρωπαϊκό θαυμασμό για το τι κατάφερε ξανά ο Παναθηναϊκός, προέκυψαν κάποια ερωτήματα. Αναφορικά με το πώς θα ταιριάξουν όλα αυτά τα αστέρια μαζί. Πώς θα γίνουν ένα σύνολο που θα δουλεύει σωστά και με ρόλους, φτάνοντας στο επιθυμητό επίπεδο απόδοσης.
Τα ερωτήματα εύλογα. Άλλωστε τις τελευταίες δύο σεζόν είδαμε κάποια απ’ αυτά τα προβλήματα να εμφανίζονται στο «τριφύλλι». Όμως, αυτή τη φορά υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση: Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Οι «πράσινοι» έχουν στον πάγκο τους τον άνθρωπο που έχει μάθει να διαχειρίζεται τέτοιες καταστάσεις. Διαθέτει την προσωπικότητα να ξεπεράσει τα «εγώ» των τεράστιων αθλητών. Κάνοντάς τους, μάλιστα, να παίζουν γι’ αυτόν σα να είναι απλοί «στρατιώτες».
Τον Ομπράντοβιτς ανέκαθεν τον διέκρινε η μαεστρία στο να πείθει τους παίκτες του για το πλάνο του. Ήξερε ο κάθε αθλητής, πως αυτό που του ζητά είναι ο σωστός δρόμος προς την επιτυχία. Το στοιχείο αυτό δεν είναι τυχαίο και δεν το έχουν πολλοί. Από εκεί ξεκινά η ικανότητά του να διαχειρίζεται τους αστέρες με τρόπο ιδανικό για να «κουμπώσουν» στα θέλω του συνόλου.
Συγχρόνως, είναι το ίδιο το legacy του Ζέλικο. Όσο σπουδαία ονόματα κι αν είναι οι παίκτες που απέκτησε ή διαθέτει ο Παναθηναϊκός, δεν υπάρχει περίπτωση να μη γνωρίζουν ποιος είναι ο κύριος που θα τους δίνει οδηγίες. Θα τους κατευθύνει. Τι έχει πετύχει στην πορεία του και με ποιους τρόπους.
Αναφορικά με τους ρόλους και το «πάντρεμα» των παικτών τώρα, υπάρχει ένα στοιχείο που λίγοι επισημαίνουν. Στεκόμαστε στους πολλούς Γάλλους, στεκόμαστε στα λαμπερά ονόματα, στα παχυλά συμβόλαια. Ανοίγοντας το… πλάνο, όμως, θα διαπιστώσουμε κάτι άλλο.
Ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι η λιγότερο «Αμερικάνικη» ομάδα της Euroleague. Έχει συγκεντρώσει τους καλύτερους ευρωπαίους που αγωνίζονται εκτός ΝΒΑ. Παίκτες σημεία αναφοράς για το ευρωπαϊκό στυλ μπάσκετ, όπως ο Χουάντσο και ο Μπόνγκα. Παιδιά με αθλητικότητα και ταλέντο, που προσαρμόζουν το παιχνίδι στις σύγχρονες απαιτήσεις, όμως πάντα με ευρωπαϊκή λογική (Γιαμπουσέλε, Λεσόρ, Φρανσίσκο).
Ακόμη και οι Αμερικανοί, έχουν τεράστια ευρωπαϊκή εμπειρία πλέον. Είναι περισσότερο… δικοί μας, παρά στη λογική της άλλης άκρης του Ατλαντικού. Ο Κέντρικ Ναν είναι το ταλέντο που κάνει τη διαφορά, ενώ Γκραντ και Χέιζ-Ντέιβις έχουν γίνει οι απόλυτα ευρωπαίοι Αμερικανοί στην Euroleague.
Μέχρι και η φυγή του Όσμαν, «κουμπώνει» σε αυτή τη λογική. Διαφορετική θα ήταν η ανάγνωση της προσθήκης Φρανσίσκο, αν υπήρχε ο Όσμαν και όχι ο Μπόνγκα. Επίσης, ο Τούρκος θα φάνταζε «βάρος» παρά το τεράστιο ταλέντο του. Καθώς είναι παίκτης που εκφράζεται από την επιθετική του ποιότητα, το transition παιχνίδι, το τρέξιμο στον αιφνιδιασμό. Στα 31 του θα ήταν απίθανο να του ζητήσει κανείς να προσαρμοστεί σε διαφορετικά στάνταρ. Εκεί λοιπόν μπήκε ο Μπόνγκα, για να γίνει συνδετικός κρίκος της ποιότητας ψηλών-κοντών του ρόστερ. Όπως και ο Μπάντιο. Αφρικανός μεν, ευρωπαϊκής λογικής δε. Και κυρίως… ο ορισμός του παίκτη Ομπράντοβιτς.
Κανείς δεν αποκτήθηκε τυχαία. Άλλωστε οι «πράσινοι» κατόρθωσαν να υπογράψουν τις πρώτες τους επιλογές. Αφήνοντας άφωνη την Ευρώπη. Δημιουργώντας ένα ρόστερ όπως το ήθελε ο κόουτς. Για να παραδώσει ένα ακόμη μάθημα στην Ευρώπη: Αυτή τη φορά θα μάθουμε πώς γίνεται να δημιουργήσεις ομαδάρα, με παικταράδες που πολλοί θεωρούν πως δεν «δένουν» μεταξύ τους, ή πως θα είναι δύσκολο να βρεθούν ταιριαστοί ρόλοι.
