Ωραίες ποδοσφαιρικές καλοκαιρινές ιστορίες. «Πονηρές» κληρώσεις, δύσκολοι αντίπαλοι λόγω εποχής, θα είναι πιο μπροστά σε ετοιμότητα και πάει λέγοντας. Εντάξει. Ο Παναθηναϊκός θα αντιμετωπίσει στην πρώτη του υποχρέωση για τα προκριματικά του Conference League, την Πάκσι. Εκεί σταματά η κουβέντα.
Πόσοι από εσάς μόλις ακούσατε την ομάδα, ξέρατε τη χώρα προέλευσης. Πόσοι ξέρατε τα χρώματα που φορά. Ή ακόμη χειρότερα, πόσοι ξέρατε έστω έναν παίκτη της. Το μόνο που πρέπει να σημειωθεί, είναι πως προέρχεται από την Ουγγαρία. Μια χώρα ποδοσφαιρική σχολή. Άρα ο Παναθηναϊκός θα αποκλείσει ομάδα από καλή ποδοσφαιρικά χώρα.
Ούτε υπεροψία, ούτε αλαζονεία, ούτε έπαρση δεν είναι. Απλά από ένα σημείο και μετά, δεν χρειάζεται να μειώνουμε και την αξία του Παναθηναϊκού. Το μέγεθος των Πράσινων προστάζει πως την Πάκσι και την… αντίπακσι, δεν πρέπει να τη βλέπει καν. Να είναι απλά σημείωση για το πότε θα διεξαχθούν οι αναμετρήσεις, μέχρι να έρθουν τα ματς της επόμενης φάσης.
Στο πλαίσιο αυτό, εξυπηρετεί και την ίδια την ομάδα η συγκεκριμένη αντίπαλος. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει έξτρα πίεση να φέρει πάση θυσία τους παίκτες μέχρι τα ματς με τους Ούγγρους. Του δίνεται η πολυτέλεια να περιμένει 1-2 εβδομάδες, μια κάποια καλή περίπτωση που ίσως του παρουσιαστεί και θέλει χρόνο.
Το πρώτο μέλημα, είναι να περάσει ο Νίστρουπ τη φιλοσοφία του. Τόσο ποδοσφαιρικά όσο και σε επίπεδο έμψυχου δυναμικού. Οι αλλαγές που γίνονται είναι πολλές, ακόμη δεν έχει υπάρξει κάτι επίσημο στις μεταγραφές. Η δουλειά ουσιαστικά άρχισε για τη νέα σεζόν, οπότε καλό θα ήταν να… τρέξει λίγο γρηγορότερα το πράγμα. Αλλά και πάλι αυτό το λέμε στη λογική των αρχίζει το «χτίσιμο». Όχι επειδή ουσιαστικά θα περίμενε κανείς μέσα Ιουνίου να έχουν έρθει 3-4 παίκτες από τους – περίπου – δέκα που θα πάρει ο Παναθηναϊκός.
Απ’ το να γίνει γρήγορη και πιεσμένη επιλογή, χίλιες φορές να γίνει η σωστή και η κατάλληλη. Και να θυμόμαστε πάντα πως δεν μιλάμε απλά για το οικονομικό. Δεν σημαίνει πως αν έχεις καλό μπάτζετ θα δώσεις χρήματα, έστω πληρώνοντας υπεραξία και ξαφνικά θα σου πουν οι πάντες το ναι.
Ο Παναθηναϊκός, ειδικά στα δικά μας μάτια, είναι κάτι τεράστιο ως μέγεθος. Για τους φιλόδοξους ξένους ποδοσφαιριστές, επαγγελματίες αξίας, είναι μια ομάδα με καλό όνομα, που όμως έχει πίεση, δεν έχει εξασφαλισμένη ευρωπαϊκή συμμετοχή, πρωτάθλημα που δεν… πετάς και τη σκούφια σου. Άρα ακόμη κι αν πει κάποιος το ναι, δε θα το κάνει με το που ακούσει την πρόταση και πανηγυρίζοντας στους δρόμους.
Η ουσία είναι το ποδόσφαιρο. Να εξυπηρετηθεί αυτό που θέλει να «χτίσει» ο Νίστρουπ, να δικαιωθεί το πλάνο που εφαρμόζει το κλαμπ. Γιατί αυτό θα σημαίνει πως ο Παναθηναϊκός πέτυχε.
Την Πάκσι και την κάθε Πάκσι, δεν σηκώνει συζήτηση πως πρέπει να την περάσει άνετα, ακόμη και με το υπάρχον ρόστερ. Η μεγάλη εικόνα όμως, είναι το «χτίσιμο». Το οποίο συμπίπτει με τέτοιες αναμετρήσεις. Αλλά είναι μια διαδικασία που την έχει συνηθίσει το Τριφύλλι πλέον. Ποιο καλοκαίρι του απ’ τα τελευταία, δεν περιελάμβανε ταυτόχρονα προετοιμασία νωρίς, αγώνες νωρίς και πολλές μεταγραφικές ανάγκες; Τα καλοκαίρια μην τους φοβάστε τους Πράσινους. Μετά τα… θαλασσώνουν συνήθως.
Υ.Γ. Ο Νίστρουπ φέρνει μια… φρεσκάδα που τη χρειαζόταν ο οργανισμός συνολικά. Θα τον ακούσουμε κιόλας για τα πρώτα συμπεράσματα, σε επίπεδο νοοτροπίας. Αυτή τη φρεσκάδα, τη χρειάζεται η ομάδα και στο ρόστερ της.
Υ.Γ.1: Ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη «νίκες» μεταγραφικές. Για τη δική του ψυχολογία πρωτίστως. Ο Τσάπρας και ποδοσφαιρικά και σε αυτό το επίπεδο των «νικών», καλό θα ήταν να φορά Τριφύλλι τη νέα σεζόν.
Υ.Γ.2: Οι γαλλικές ομάδες πάντα ήταν απ’ τους δυσκολότερους αντιπάλους για τις ελληνικές. Λόγω φυσικών δυνάμεων, ενέργειας, τρεξιμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ετιέν Καμαρά φαντάζει μια καλή προσθήκη αν με το καλό ολοκληρωθεί η μεταγραφή. Μαζί με Κοντούρη στο «6» συγκεντρώνονται εξαιρετικά στοιχεία, εξέλιξη, φιλοδοξία.
