Η Ελλάδα δεν είναι χώρα που μετράει τίτλους. Είναι χώρα που μετράει στιγμές. Και η χθεσινή νύχτα ήταν μία από εκείνες που καταγράφονται δίπλα στις χρυσές σελίδες του 1987, του 2005, του 2006. Όχι γιατί σηκώσαμε τρόπαιο, αλλά γιατί είδαμε ξανά μια ομάδα που παίζει με το δόντι σφιγμένο, με ιδρώτα που μυρίζει Ελλάδα.
Η Ισπανία ήρθε με το βάρος της σχολής της, αλλά εμείς μπήκαμε με καρδιά. Και το παρκέ θύμισε ότι οι μπασκετικές μάχες δεν κερδίζονται πάντα από την ιστορία και τη φανέλα, αλλά από το φρόνημα και το "θέλω".
«Η εθνική είναι ο καθρέφτης μας», έλεγε κάποτε ένας σοφός. Χθες το βράδυ, στον καθρέφτη είδαμε πρόσωπα αποφασισμένα, όχι σκυφτά. Κι αυτό από μόνο του είναι νίκη μεγαλύτερη από ένα φύλλο στατιστικής.
Ζήσαμε να το δούμε και να το λέμε: αποκλείσαμε την Ισπανία, την πρωταθλήτρια Ευρώπης, μετά από 12 ολόκληρα χρόνια. Μια εκδίκηση που κουβαλούσαν γενιές διεθνών μας και οπαδών μας, μια μπασκετική ανάταση που ξαναδίνει στην εθνική χρώμα, φωνή και πίστη. Και μετά από όλα όσα έχουμε τραβήξει από τους Ισπανούς, που μας κέρδιζαν παντού και πάντα, με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους, με τις διαιτησίες να σφυρίζουν το παραμικρό φλοπινγκ και με τις ατέλειωτες βολές που εκτελούσαν, έρχεται στον νου ο στίχος: «η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Και να που η ίδια η ιστορία γύρισε χθες. Τις βολές που έβαζαν και μας κέρδιζαν, αυτές έχασαν. Σαν πληρωμή από τον ίδιο τον χρόνο, σαν το κάρμα να γύρισε τούμπα.
Οι Ισπανοί χθες έχασαν μαζεμένες όσες βολές μας έχουν βάλει από το 2005. Έπρεπε να γίνει, έστω κι έτσι. Η εθνική έβγαλε πρωταγωνιστές σε κάθε στιγμή που τους χρειαζόταν. Ο Ντόρσεϊ; La Bomba!!! O Παπανικολάου; Masterclass ηγεσίας. Ο Σλούκας κομπιούτερ στις αποφάσεις και ο Γιάνναρος ασταμάτητος. Ταυρομάχος που τους έκοψε τα κέρατα. Εκεί δε, στο τριπλό άλμα που έγραψε το 84-86 δύο λεπτά πριν το τέλος, η Ισπανία γύρισε στη Μαδρίτη.
Δεν ήταν μια νίκη. Ήταν το ξήλωμα ενός μύθου, η στιγμή που ξαναβρήκαμε τον καθρέφτη μας. Γιατί η εθνική δεν είναι ομάδα που μετράει τίτλους. Είναι ομάδα που μετράει στιγμές. Και χθες η στιγμή γράφτηκε με κεφαλαία γράμματα: ΕΛΛΑΔΑ. ΕΛΛΑΔΑΡΑ!
ΥΓ: Και τώρα που πήραμε το αίμα μας πίσω, η Τουρκία στον ημιτελικό δεν θα είναι Ισπανία. Είναι ομάδα που έδειξε τα δόντια της απέναντι στο φαβορί του Ευρωμπάσκετ, τη Σερβία, και που ξέρει να χτυπάει μέχρι τέλους. Δεν γίνεται σε κάθε ματς οι αντίπαλοι να χάνουν 50% στις βολές. Να το θυμόμαστε αυτό...
