Είναι κοινό γνωστό πως στη ζωή και στον αθλητισμό είναι εύκολο να φτάσεις στην κορυφή αλλά δύσκολο να διατηρηθείς εκεί. Όλες οι διοργανώσεις, ανεξαρτήτως αθλήματος και βεληνεκούς, έχουν το ερωτηματικό αν ο πρωταθλητής είναι και ο καλύτερος ή αν έφτασε εκεί από συγκυρίες. Ο Παναθηναϊκός στη φετινή σεζόν είναι πανάξιος πρωταθλητής καθώς κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια πανάξιων αντιπάλων. Όλη τη χρονιά μιλούσαμε για ένα σπουδαίο πρωτάθλημα με εξαιρετικές ομάδες και αυτό, όπως ήταν αναμενόμενο, προσέφερε μεγάλη δυσκολία στις ομάδες ώστε να φτάσουν στο τέλος της διαδρομής.
Ναι, είναι αλήθεια πως στα μέσα της σεζόν ο Παναθηναϊκός δεν έπειθε ότι μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα. Είτε με τον Μπράνκο Γκάιτς είτε με τον Γιάννη Καλμαζίδη έμοιαζε να δυσκολεύεται να κάνει υπερβάσεις. Όταν ηττήθηκε από τον ΠΑΟΚ με ανατροπή σε ένα παιχνίδι που μπορούσε να κερδίσει, όταν έχασε επίσης εντός έδρας από την ΑΕΚ αλλά και όταν έχασε από το Μαρκόπουλο οι περισσότεροι πίστεψαν ότι η ομάδα έχει ταβάνι. Όταν ο Γιάννης Καλμαζίδης έλεγε ξανά και ξανά στις δηλώσεις του πως η regular season δεν κρίνει το πρωτάθλημα δεν το έκανε για να κρύψει τις αδυναμίες του Παναθηναϊκού αλλά γιατί ήξερε πως όλα παίζονται στα πλέι οφ.
Παρά τις ήττες η ομάδα δούλεψε σκληρά και αυτό καλώς ή κακώς δεν είναι πάντα εμφανές προς τα έξω. Εκτός από σπουδαίο κόουτς ο Παναθηναϊκός είχε καλές παίκτριες αλλά προπάντων προσωπικότητες. Άπαντες ήταν έτοιμοι να υπηρετήσουν το πλάνο του κόουτς και να παίξουν το δικό τους ρόλο είτε μικρό είτε μεγάλο και αυτό φαίνεται στο πόσο συγκεντρωμένες ήταν οι αθλήτριες όταν καλούνταν να πατήσουν αγωνιστικό χώρο. Σε μια τριάδα κεντρικών βλέπαμε ξανά και ξανά πως αν μία από τις τρεις δεν πήγαινε καλά τότε αυτή που θα περνούσε στο παιχνίδι ήταν ικανή να κάνει τη διαφορά και αυτό έγινε και στον τρίτο τελικό με τη Χατζηευστρατιάδου.
Αθλήτριες με σπουδαία καριέρα όπως η Γκρότους δε δημιουργούσαν προβλήματα ή γκρίνες όταν έπρεπε να αποχωρήσουν τις στιγμές που ο Καλμαζίδης διάλεγε να παίξει με την Νικολογιάννη ή την Παλάσιο. Άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο έγιναν ενεργό κομμάτι της μηχανής του Παναθηναϊκού και αυτό δεν είναι δεδομένο σε καμία ομάδα ούτε μπορεί εύκολα να συμβεί αρμονικά. Εκεί ήταν που κρίθηκαν οι ημιτελικοί με την ΑΕΚ καθώς οι κιτρινόμαυρες αποδείχθηκε ότι είχαν περιορισμένες λύσεις ενώ ο Παναθηναϊκός είναι ένα πιο ευρύ πλάνο. Εκεί κρίθηκαν και οι τελικοί όπως ο Παναθηναϊκός απέδειξε ότι είναι πιο… ομάδα από τον περιορισμένο Ολυμπιακό.
Από τις ομάδες τις τετράδας ο Παναθηναϊκός ήταν η μόνη που είχε Έλληνα κόουτς. Όχι έναν τυχαίο Έλληνα, όμως, και όχι καθαρόαιμο Έλληνα αλλά κάποιον γαλουχημένο με σουηδική πειθαρχία και τρόπο σκέψης. Παρότι Ολυμπιακός, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ είχαν στον πάγκο τους ανθρώπους με μεγάλη εμπειρία και παραστάσεις ο Παναθηναϊκός είχε έναν ικανότατο προπονητή και παράλληλα ψυχολόγο. Δεν καθοδήγησε την ομάδα μόνο αγωνιστικά αλλά την έπεισε να ακολουθήσει το πλάνο του. Το σημαντικότερο σε μια ομάδα είναι να καταφέρει ο προπονητής να κάνει του αθλητές του να τον ακολουθήσουν και να τον εμπιστευτούν τυφλά.
Πέρα από την ικανότητα και τις επιδόσεις όλα έχουν να κάνουν και με το τάιμινγκ. Ο Παναθηναϊκός τη στιγμή που όλα κρίνονταν ήταν άριστος ακόμα και αν έπρεπε να κάνει υπερβάσεις και να κερδίσει δύο πολύ δύσκολους αντιπάλους όπως ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ. Αυτό είναι το βασικότερο μάθημα που μας χάρισε (και πάλι) ο Γιάννης Καλμαζίδης αλλά και οι παίκτριές του. Trust the process και υπομονή. Όλα κρίνονται στο τέλος και όχι στην αρχή ή τα μισά. Εξάλλου ο Σουηδός ξέρει!
