Ο αγώνας του μαραθωνίου και ειδικά αυτός της Αθήνας είναι ο αγαπημένος μου. Όχι γιατί η διαδρομή είναι η πιο όμορφη. Ισα-ίσα είναι ίσως είναι από τις πιο άσχημες στον κόσμο -ελλείψει πρασίνου- και σίγουρα είναι η πιο σκληρή, γι' αυτό και δεν την προτιμούν οι πρωτοκλασάτοι μαραθωνοδρόμοι.
Είναι όμως ο δικός μας, ο κλασικός μαραθώνιος δρόμος, ο αυθεντικός. Ο αγώνας που αναβίωσε ο Γρηγόρης Λαμπράκης κρατώντας στα χέρια του το πανό με το σήμα της ειρήνης, κρατώντας ψηλά τα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, είναι ο αγώνας που βλέπω από το σπίτι μου κάθε χρόνο. Ο μαραθώνιος αντιπροσωπεύει τη ζωή, στην οποία θα δεις εκείνους που τερματίζουν πρώτοι, εκείνους που τρέχουν κόντρα στον εαυτό τους και σε κάθε πιθανότητα να τερματίσουν και τελικά τα καταφέρνουν και σε αυτούς που τα παρατούν γιατί δεν έχουν άλλες δυνάμεις.
Ο Κώστας Γκελαούζος έπειτα από 17 χρόνια κατάφερε ναι γίνει ο πρώτος Έλληνας που βελτιώνει το ρεκόρ διαδρομής τερματίζοντας σε 2:16.49, αφήνοντας στην ιστορία το 2:17.56, του Νίκου Πολιά, το οποίο κρατούσε από το 2004. Δεν θα σταθώ στην επίδοση, αλλά στα όσα είπε αμέσως μετά. Σε μία περίοδο που συνομωσιολογία κυριαρχεί γύρω από το θέμα της πανδημίας, ο δρομέας του Παναθηναϊκού δεν παρέλειψε, παρά την κόπωση του να αναφερθεί στον συναθλητή του Παναγιώτη Καραΐσκο, ο οποιός νοσεί από κορωνοϊό και να επισημάνει με τον τρόπο του, ότι είναι ώρες ευθύνης για όλους μας: «Να δούμε πόσο δύσκολα είναι τα πράγμτα όχι μόνο για εμάς τους ίδιους, αλλά και για τους συνανθρώπους μας, γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν θυσιάσει όνειρα και μπορεί στο τέλος να τα χάσουν όλα». Όπως πάντα λακωνικός και περιεκτικός, ο Κώστας Γκελαούζος, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σε μέρες περίεργες που διαβάζουμε για ανθρώπους που προτιμούν να πεθάνουν παρά να εμβολιαστούν ή να λάβουν ιατρική φροντίδα.
Η Γκλόρια Πριβιλέτζιο δεν μπορεί παρά να αποτελεί πρότυπο. Αφιέρωσε τη ζωή της σε αυτό που αγάπησε και από ερασιτέχνης δρομέας έφτασε να γίνει νικήτρια στον αγώνα των γυναικών, πανηγυρίζοντας παράλληλα το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, με χρόνο 2.41.30. Με τις δηλώσεις της η Γκλόρια απέδειξε ότι δεν ξεπέρασε ποτέ την αγνή αγάπη της για το τρέξιμο: «Πάρα πολύ όμορφη εμπειρία, απόλαυσα τον αγώνα, απόλαυσα τη διαδρομή. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Είμαι πολύ χαρούμενη για την επίδοση μου και για το γεγονός πως σημείωσα την πρώτη μου νίκη στην αυθεντική διαδρομή. Έτρεξα περισσότερο με την αίσθηση και λιγότερο κοιτάζοντας το ρολόι και το χρόνο μου. Θα απολαύσω την νίκη μου και στη πορεία θα προγραμματίσω τους αγώνες μου».
Σειρά έχει η φίλη και καλή συνάδελφος που σας ενημερώνει για όλες τις εξελίξεις στο τένις στο SDNA, Βίκυ Γεωργάτου. Την καμάρωσα να ολοκληρώνει έναν ακόμα μαραθώνιο, παρά τις δυσκολίες και τα απρόοπτα. Είναι συγκινητικό να πηγαίνεις κόντρα σε αυτό που σου επιβάλλει το μυαλό σου και η κούραση και να καταφέρνεις να τερματίσεις!
Χθες, σκεφτόμουν ότι από τον φετινό μαραθώνιο έλλειπε η αίγλη προηγούμενων ετών. Οι δρόμοι είχαν ακόμα το στολισμό της 28ης Οκτωβρίου... και δεν νιώσαμε τις προετοιμασίες που είχαμε συνηθίσει τα περασμένα χρόνια. Ούτε η χαρακτηριστική μπλε γραμμή δεν φρεσκαρίστηκε πάνω στην άσφαλτο που οδηγεί τους δρομείς στο Καλλιμάρμαρο. Όμως, τελικά, το χρώμα και το συναίσθημα τα μεταφέρουν οι ίδιοι οι δρομείς. Το εισπράττεις όταν σταθείς στην άκρη του δρόμου. Όπως ο κύριος που πέρασε από μπροστά μου έχοντας καταφέρει να σπρώξει περισσότερα από 38 χλμ. τον φίλο του στο αναπηρικό αμαξίδιο. Το νιώθεις από τα μηνύματα στις μπλούζες των δρομέων, που δεν έχουν από πίσω τους μεγάλους χορηγούς, ούτε ποτέ θα δοξαστούν.
Γι' αυτούς τους λόγους τον απεριόριστο σεβασμό μου έχει και η Δήμητρα Δημητρίου, η οποία τερμάτισε τελευταία στις 17:20, έπειτα από 7:13.39. «Ήταν ο πρώτος μου μαραθώνιος και είμαι ενθουσιασμένη. Ο κόσμος μας χειροκροτούσε στον δρόμο και μας έδινε δύναμη. Είχαμε μείνει τέσσερις τελευταίοι δρομείς και πηγαίναμε μαζί για να δίνει δύναμη ο ένας στον άλλο. Θα ξανατρέξω σίγουρα», δήλωσε ενώ ο σύζυγος και οι δύο κόρες της, που είχαν τερματίσει νωρίτερα την επευφημούσαν. Σύζυγος και παιδιά της είχαν κάνει δώρο τη συμμετοχή της στον αγώνα για τα 50ά της γενέθλια!
Τέλος, θέλω να κάνω ειδική μνεία στους «μαραθωνοδρόμους» της ζωής, όπως την κυρία Ελένη, η οποία κατάφερε να σηκωθεί για πρώτη φορά μετά το χειρουργείο της από το κρεβάτι, να φτάσει ως το παράθυρο και να δει τους δρομείς που περνούσαν μπροστά από το Αρεταίειο όπου νοσηλεύεται. Πριν από λίγες ημέρες, υποβλήθηκε σε μια πολύ δύσκολη επέμβαση με στόχο να νικήσει για 4η φορά τον καρκίνο. Η κυρία Ελένη μάλλον δεν θα τρέξει ποτέ μαραθώνιο, αλλά έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά όσων τη γνωρίζουμε, για τους αγώνες που δίνει με φοβερή γενναιότητα και πείσμα, παρά την κόπωση και παρότι το μυαλό της της λέει κάποιες φορές να παραιτηθεί. Περαστικά γρήγορα και του χρόνου με υγεία!
