Ιστορική μέρα η 30η Μαρτίου 2022. Ο Παναθηναϊκός με σημαντική πλειοψηφία «σφράγισε» το που θα είναι η επόμενη μέρα. Διάλεξε το σύγχρονο, αυτό που θα τον κάνει να έχει περισσότερα εχέγγυα για την επιτυχία του. Δύσκολη απόφαση. Η καρδιά δεν γίνεται να μην «ματώνει». Μόνο οι Παναθηναϊκοί ξέρουν τι επέλεξαν να αφήσουν, θεωρώντας πως αυτή η επιλογή θα βοηθήσει το σύλλογο.
Θα μας επιτρέψετε να μην πανηγυρίσουμε ακόμη. Πάντα όταν εμπλέκεται η πολιτεία, ο δήμος, σε ζητήματα που αφορούν τον Παναθηναϊκό, έναν φόβο δε γίνεται να μην το έχουμε. Οι Πράσινοι συζητούν κι επιλέγουν να έχουν εγκαταστάσεις σε 2-4 χρόνια από τώρα, τις οποίες έπρεπε κανονικά να χαίρονται εδώ και καμιά 20ετία. Από εκεί και μόνο πηγάζει ο φόβος.
Τα μέλη του Παναθηναϊκού έκαναν την επιλογή που πρέπει να γίνει προσταγή. Προς βουλευτές, υπουργούς, δημάρχους, παράγοντες τους συλλόγους. Όσους οδήγησαν την επιλογή της διπλής ανάπλασης. Καλά έκαναν αφού θεωρούν πως έτσι θα ορθοποδήσει ο σύλλογος. Θα γιγαντωθεί. Όμως δεν μπήκαμε σε κάνα γήπεδο ακόμη. Ούτε καν μακέτες δεν έχουμε δει στην τελική μορφή τους.
Απαιτείται σοβαρότητα και επαγρύπνηση απ’ όλους. Δεν είναι ώρα για εφησυχασμό, κανείς δεν μπορεί να θεωρήσει πως η δουλειά τελείωσε και απλά περιμένει ο Παναθηναϊκός τη στιγμή που θα μεγαλουργήσει μέσα στις νέες του εγκαταστάσεις.
Το Τριφύλλι παραδίδει τη ρίζα του. Το σπίτι του. Τα πάντα του. Αυτό ήταν και θα είναι η Λεωφόρος. Δυστυχώς δεν κατέστη εφικτό να γίνει εκεί ένα σύγχρονο γήπεδο. Έτσι κι επιλέχτηκε απ’ τα μέλη ο Βοτανικός. Προκειμένου να γίνει ο σύλλογος αυτός, αφορμή για μεταμόρφωση της Αθήνας και σε εκείνη την περιοχή. Από σκουπιδότοπο θα την κάνει στολίδι ο Παναθηναϊκός. Η παρουσία του και μόνο αρκεί.
Χρειάζεται πίεση και συσπείρωση στην Παναθηναϊκή οικογένεια. Να καταλάβουν οι πάντες πως τώρα δεν χωρούν καθυστερήσεις. Δεν επιτρέπονται εφησυχασμοί. Ακριβώς όπως πρέπει τη στιγμή που πρέπει να παραδοθούν οι εγκαταστάσεις για χρήση. Στον μοναδικό δίκαιο και μόνιμο ιδιοκτήτη τους. Συγγνώμη αλλά δε μας ενδιαφέρουν οι συμβάσεις και οι νομικές αναλύσεις.
Ο Παναθηναϊκός δίνει τη Λεωφόρο ΤΟΥ. Θα πάρει κάτι που πάντα θα είναι ΔΙΚΟ ΤΟΥ. Τα να είχαμε να λέγαμε, ας μείνουν στην άκρη. Επαναλαμβάνουμε, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι έχει παραχωρήσει ο Παναθηναϊκός και πως αισθάνεται γι’ αυτό. Στην οποιαδήποτε καθυστέρηση, αθέτηση υπόσχεσης ή οποιαδήποτε προσπάθεια υπονόμευσης του έργου, θα προκαλέσει οργή ικανή να μετατραπεί σε πολιτικό κόστος επιπέδου που κανείς δεν φαντάζεται αυτή τη στιγμή.
Η πολιτεία, ο δήμος Αθηναίων, χρωστούν στον Παναθηναϊκό. Δεν τους χρωστάει τίποτα. Από τότε που έκανε το οικόπεδο της Περιβόλας γήπεδο. Από τότε που το έδινε στην Εθνική. Μέχρι και στον αιώνιο αντίπαλο να αγωνίζεται. Μέχρι πρόσφατα η ΑΕΚ έχει παίξει Champions League εκεί. Οι πρόσφυγες από απέναντι έβλεπαν τους αγώνες, έπαιζαν ποδόσφαιρο, έγιναν κομμάτι του συλλόγου. Στη Λεωφόρο όλα αυτά.
Όχι, κανείς δεν έχει δικαίωμα να παραγνωρίσει την ιστορία και την ίδια την σημασία που έχει για την κοινωνία ο σύλλογος και η φυσική του έδρα. Η ρίζα του. Πήρε την απόφαση να ξεριζωθεί για να πάει αλλού. Θεωρώντας πως εκεί θα φυτρώσει καλύτερα για να κρύψει τον ήλιο σε όλους τους υπόλοιπους που τώρα ίσως να τον βλέπουν υποτιμητικά.
Δεν υπάρχει ούτε πανηγυρισμός, ούτε χαρά, ούτε σιγουριά για τίποτα. Απολύτως τίποτα. Ακόμη ο σύλλογος βιώνει τη στεναχώρια αυτού που «υπέγραψε» να παραχωρήσει. Η χαρά θα έρθει όταν είναι έτοιμα και όπως πρέπει, αυτά που πρέπει στον Βοτανικό. Αυτά που πρέπει στη Λεωφόρο, για να μείνει αιώνια ζωντανή η αύρα του συλλόγου σε αυτό το μαγικό τετράγωνο Αλεξάνδρας, Παναθηναϊκού, Τσόχα, Κυριακού.
Με το καλό και σύμφωνα με τις υποσχέσεις, τα πάντα θα είναι έτοιμα μέχρι το 2026. Τελική πινελιά το ποδοσφαιρικό γήπεδο. Μέχρι τότε υπάρχουν τέσσερα χρόνια. Η Παναθηναϊκή ζωή δε σταματά μέχρι τότε. Ούτε φυσικά πρέπει να περιμένει κανείς να φτάσει η ομάδα εκεί που πρέπει όταν μπει στον Βοτανικό.
Αποτελεί χρέος τιμής και υπέρτατη υποχρέωση, ο Παναθηναϊκός να αφήσει το σπίτι του όπως του αρμόζει. Δοξαστικά. Αποθεωτικά. Με τρόπαια στα χέρια. Από φέτος. Του χρόνου ακόμη περισσότερο. Του παραχρόνου. Ασταμάτητα. Αυτή η τετραετία να είναι ένα ατελείωτο πάρτι συγκίνησης. Για όσα έζησε ο σύλλογος πριν από εμάς στο σπίτι του. Για όσα θυμόμαστε εμείς εκεί.
Οτιδήποτε λιγότερο, θα είναι προσβολή στην ιστορία. Ας γίνουν όσα πρέπει να γίνει ο Παναθηναϊκός, ξανά Παναθηναϊκός. Τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, πως τα γήπεδα τα κάνουν οι ψυχές και οι ομάδες, όχι τα ντουβάρια.
Ήταν καιρός να προχωρήσει ο σύλλογος. Δεδομένο. Το παρελθόν του πρέπει να το σεβαστεί όσο του αρμόζει και όσο το αξίζει. Είναι το βίωμά μας. Είναι τα πάντα μας. Με αυτό μάθαμε να ζούμε. Ας το εμπλουτίσουμε για να γίνει ακόμη πιο αποθεωτικό το κλάμα συγκίνησης όταν θα φεύγουμε απ’ τη Λεωφόρο και το χαμόγελο όταν θα μπούμε στον Βοτανικό με το καλό.
Υ.Γ. Όταν μιλάμε για Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο, το μπάσκετ ποτέ δεν πρέπει να μένει στην άκρη της κουβέντας. Επιβάλλεται να συσπειρωθούν οι πάντες για να πιέσουν να βρεθεί άμεσα η λύση και για το μπάσκετ. Όπως ακριβώς αρμόζει στο πιο επιτυχημένο τμήμα αθλητικού συλλόγου της Ελλάδας. Τίποτα λιγότερο.
