MENU

Έχουμε καλά και κακά νέα…

Τα καλά έρχονται συνήθως δεύτερα. Όπως στις ταινίες, είναι στη φύση του ανθρώπου να θέλει το καλό τέλος, μετά τον τσακωμό. Την επανασύνδεση μετά τον χωρισμό. Ποιος θα έβλεπε την ταινία, στην οποία οι πρωταγωνιστές περνάνε υπέροχα δύο ώρες και χωρίζουν στο τελευταίο λεπτό; Είναι στάση ζωής. Ακόμα και για τον θάνατο, έπρεπε να εφεύρουμε τη μετά θάνατο ζωή, για να έχουμε μια παρηγοριά. Μπορεί και να υπάρχει, ποιος ξέρει; Σίγουρα, όμως, δίνει μια κάποια ελπίδα. Όπως τα καλά νέα, που θες να τα ακούς αφού έχεις επεξεργαστεί τα κακά.

Τα καλά νέα, λοιπόν, είναι ότι ο Φιλίπε Σοάρες διαπρέπει όταν έχει κοντά του τον Άλεξ. Και τώρα που ήρθε στην Ελλάδα, τι τους χωρίζει; Βόλος-Θεσσαλονίκη, δυο τσίπουρα δρόμος είναι. Τα κακά νέα είναι ότι την τελευταία φορά που ήταν τόσο κοντά και ακόμα πιο κοντά, ο κόσμος σταμάτησε. Μπήκε στον πάγο. Πατήθηκε το pause και το 2020 έγινε το ερώτημα της επόμενης μέρας: Continue watching?

Continue watching μετά από τρεις μήνες καραντίνας και τελείωσε το έργο στα τέλη Ιουλίου. Η Μορεϊρένσε είχε τερματίσει στην όγδοη θέση και οι irmao Σοάρες είχαν κάνει δική τους τη μεσαία γραμμή. 32 παιχνίδια ο Άλεξ και 33 ο Φιλίπε. Δύο ο Πάτο Ροντρίγκεζ, έτσι για να… ευθυμήσουμε και λίγο και να θυμηθούμε τα παλιά. Ο Πατίτο της ΑΕΚ. Αν κάποιου πρωταθλήματος η ταυτότητα, άλλωστε, μοιάζει περισσότερο στην ελληνική, είναι εκείνη της Πορτογαλίας. Η Πόρτο, η Μπενφίκα, η Σπόρτινγκ, οι ακαδημίες, οι δανεισμοί, οι παίκτες που ονειρεύονται να φτάσουν ψηλά, μόνο και μόνο για να καταλάβουν ότι για να παίξουν πρέπει να κατέβουν σκαλοπάτι και οι ομάδες που αγοράζουν εκ νέου εκείνους που είχαν πουλήσει! Υπάρχουν κι άλλες ομοιότητες, όμως αυτές τις λεπτομέρειες τις αφήνουμε για τους κατά καιρούς εισαγγελείς…

Τα φτερά του αετού…

Ο Άλεξ είναι γεννημένος το 1991. Ο Φιλίπε οκτώ χρόνια πιο μικρός. Ο μικρός που ήθελε να κάνει ό,τι ο μεγάλος. Ο μεγάλος που ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2011 (!!) για τον Πανσερραϊκό κι έφυγε μέσα σε μερικούς μήνες, σχεδόν άπραγος. Αγωνίστηκε μόνο στον αγώνα κυπέλλου με τον Οικονόμο Τσαριτσάνης και είχε μπει αλλαγή στο ημίχρονο στη θέση του Κωνσταντίνου Τριαντάφυλλου. Ευτυχώς για τον ίδιο, ο Φιλίπε δεν ήρθε ούτε τόσο μικρός στην Ελλάδα, ούτε τόσο άγνωστος. Ευτυχώς και για τους δύο, η Μπενφίκα ήταν το σχολείο τους. Έστω κι αν τη στιγμή που έφευγε ο ένας, καλείτο να πάει ο δεύτερος. Γλυκόπικρο, δίχως άλλο, για τους γονείς και δύσκολο για αδέρφια στην εφηβεία και προεφηβεία.

«Ο μόνος λόγος που είμαι ποδοσφαιριστής είναι εκείνος», έχει πει κατ’ επανάληψη ο Φιλίπε Σοάρες, που κάποτε ήταν κάτι μεταξύ φερέλπιδος ποδοσφαιριστή και μασκότ. «Όταν έπαιζε στην Μπενφίκα, πήγαινα και παρακολουθούσα κάθε του παιχνίδι και στο ημίχρονο έπαιζα μόνος μου με τη μπάλα. Προσπαθούσα να μιμηθώ όσα έκανε και αν εκείνος ήταν καλός με τη μπάλα, έπρεπε να είμαι και εγώ καλός».  

Μέχρι που ο Άλεξ έπαψε να είναι αρκετά καλός, και ο Φιλίπε αρκετά ταλαντούχος. Η Μπενφίκα ειδοποίησε τους γονείς ότι ο μεγάλος δε θα συνεχίζει στους «αετούς», αλλά την ίδια στιγμή ότι πολύ θα ήθελαν τον μικρό αδερφό του. «Σύμφωνα με τους γονείς μου, διότι εγώ δεν το θυμάμαι, ο κύριος Νένε με είδε σε ένα παιχνίδι του αδερφού μου, να παίζω με τη μπάλα και ρώτησε τους γονείς μου αν θα με άφηναν να μπω στο σχολείο της Μπενφίκα. Και τότε ξεκίνησαν όλα. Μέχρι τη δεύτερη ομάδα της Μπενφίκα».

Ο Φιλίπε Σοάρες ήταν τότε περίπου οκτώ ετών και ο Άλεξ 16. Για τον έναν ξεκινούσαν όλα και για τον έτερο έπρεπε όλα να ξεκινήσουν ξανά από την αρχή. Ο Άλεξ βρήκε σιγά-σιγά το δρόμο του, μέσα από το εξωτερικό και εντέλει από μικρότερες ομάδες στην Πορτογαλία. Ο Φιλίπε ήταν ένα project για την Μπενφίκα, μέσα από μια πολύ καλή… σοδειά παικτών  ̇ εκείνη του 1999. Μέχρι που έπαψε κι εκείνος να είναι αποδοτικό project. Δεν ήταν αμελητέα ποσότητα, αλλά δεν ήταν και Ζοάο Φέλιξ, με τον οποίο μεγάλωσαν μαζί και δεν υπάρχει συνέντευξη να μην τον έχουν ρωτήσει για τον άλλοτε συμπαίκτη του και νυν άσο της Ατλέτικο Μαδρίτης.

Το δικό του τέλος στην Λισσαβώνα ήρθε το 2018. Παραδόξως, ένα χρόνο πριν η Μπενφίκα είχε επεκτείνει το συμβόλαιό του ως το 2022, ωστόσο ο Φιλίπε ήθελε να παίξει. Η Εστορίλ τού έδωσε την ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω από τα εκατοντάδες παιδιά που μεγαλώνουν με το ίδιο όνειρο στις πορτογαλικές ακαδημίες και ο Μορεϊρένσε το 2019 επένδυσε σε εκείνον. Οικονομικά και αγωνιστικά, αφού θα τον έριχνε για πρώτη φορά στα βαθιά. Δίπλα στον Άλεξ…

«Πάντα ονειρευόμουν να παίξω με τον αδερφό μου, αλλά ένιωσα ότι απλά είναι φαντασίωση. Δεν περίμενα ότι θα γινόταν και, μάλιστα, τόσο σύντομα. Είναι φανταστικό να είμαι δίπλα του. Παρά τη διαφορά ηλικίας, πάντα είχαμε καλή σχέση και ήταν ένας σπουδαίος φίλος για μένα. Ο καλύτερος φίλος μου. Η παρουσία του ήταν καταλυτική για μένα αυτή τη σεζόν. Με βοήθησε πάρα πολύ, όταν ακόμα ήμουν σε σοκ με τη λίγκα και τη διαφορά επιπέδου. Μου έδωσε πολλές συμβουλές και τα έκανε όλα πιο εύκολα».

Εκείνο που έκανε δύσκολη την πρώτη κοινή και ονειρική τους σεζόν, ήταν το ξέσπασμα της πανδημίας. Καθηλωμένοι κι εκείνοι σπίτι, όπως όλος ο υπόλοιπος κόσμος, είχαν τουλάχιστον ο ένας τον άλλον. Όπως θα συμβεί και τώρα. Αρκεί να μην χρειαστεί να μείνουμε σπίτι και οι υπόλοιποι…

Τα δύο αδέρφια!
EVENTS