MENU

Το Μάντσεστερ εφέτος, έβγαλε το "ένα" και το "δύο" στο αγγλικό πρωτάθλημα. Και μετά, μέσα σε τέσσερις μέρες, το "ένα" και το "δύο" έχασαν τους ευρωπαϊκούς τελικούς από το "τέσσερα" της Πρέμιερσιπ και το "επτά" της Πριμέρα. Τους έχασαν, με τον ίδιο τρόπο. Από θέση φαβορί. Εσπασαν τα μούτρα τους, επάνω σε πυκνές άμυνες. Αλμπιόλ, Πάου Τόρες, Αθπιλικουέτα, Κρίστενσεν, Ρούντιγκερ. Και στους δύο τελικούς, man of the match ήταν το εξάρι των νικητών. Ο Καντέ. Φυσικά, ο Καντέ. Και ο ανθυποΚαντέ των φτωχών, ο Καπού. Ενα γαλλικό νταμπλ!
     
Αυτό τον μήνα, επίσης από θέση φαβορί, η Τσέλσι έχασε το Κύπελλο Αγγλίας από τη Λέστερ. Η Μπενφίκα το Κύπελλο Πορτογαλίας, από τη Σπόρτιγκ Μπράγκα. Ο Ολυμπιακός το Κύπελλο Ελλάδος, από τον ΠΑΟΚ. Εχασαν, με τον ίδιο τρόπο. Ο ικανός αντίπαλος υπερέβαλε, βγάζοντας εκείνη την togetherness που εν τέλει μέτρησε. Οι τελικοί, είναι αυτό. Το είπε ο Τούχελ, προ ημερών. Η ευκαιρία του ενενηντάλεπτου. 'Η το ενενηντάλεπτο της ευκαιρίας. Σε 90 λεπτά, μπορείς να γεφυρώσεις αποστάσεις και να υπερκαλύψεις διαφορές που, σε μία ολόκληρη σεζόν, ούτε γεφυρώνονται ούτε υπερκαλύπτονται. Η Τσέλσι έβγαλε στον τελικό, μυθικές άμυνες. Ευτυχώς που οι τελικοί είναι αυτό. Δεν κάνει καλό στο ποδόσφαιρο, όλα να τα κερδίζουν οι ίδιοι πάντοτε.
     
Ολοι κάνουν άμυνα, όλοι κάνουν επίθεση. Αλλοι επιλέγονται να παίξουν, πρώτα για να κάνουν άμυνα και δευτερευόντως επίθεση. Αλλοι, πρώτα για την επίθεση και δευτερευόντως για την άμυνα. Πρακτικά, η Σίτι μπήκε στον τελικό με πέντε για τη μία δουλειά και πέντε για την άλλη. Αν μετρήσουμε δε, την εφετινή επινόηση του Γουαρδιόλα που λάνσαρε στο ποδόσφαιρο το εύρημα του αριστερού μπακ/πλέι-μέικερ, για την ακρίβεια τον μπακ που (είτε είναι ο Ζοάο Κανσέλο είτε ο Ζιντσένκο) παίζει de facto αριστερό οκτάρι, τότε φτάνουμε στους 6+4. Η Τσέλσι προσήλθε στον τελικό, σ' ένα εμφανέστατο κοντράστ, με 3+7. Οι τρεις για την επίθεση ωστόσο, αποδείχθηκε ότι έφταναν και περίσσευαν. Ο Βέρνερ έκανε με το τρέξιμο την κίνηση που άνοιξε το κενό, ο Μάουντ συνεισέφερε την πάσα, ο Χάφερτς το τελείωμα. Το γκολ ερχόταν, με τους μοναχικούς τρεις, επί ώρα. Και πολύ άργησε!
     
Ο Πεπ στο μέσον αυτής της σεζόν, μπήκε στο ή-αλλάζουμε-ή-βουλιάζουμε. Πρόλαβε ό,τι έπαθε το 2012, στη Μπαρσελόνα. Ποια ήταν η αλλαγή; Συνέχισε να "παίζει κατοχή" σαν Πεπ. Συγχρόνως, έβαλε στο παιγνίδι και το να "παίζει πίεση" σαν Κλοπ. Ενα μιξ, possession+pressing. Μόνο που ήταν αδύνατον, ένα τέτοιο τρόπο να τον υποστηρίξει οποιοσδήποτε από τα εννιάρια του. Οπότε, τους άφησε έξω όλους! Και (αφού δεν επρόκειτο να έχει τα γκολ από τα εννιάρια...) τον έπιασε η μανία, να πατάνε στην περιοχή για να απειλούν, όσο γίνεται περισσότεροι παίκτες του. Ετσι έκανε τον Γκιουντογάν, εκτός από "το μυαλό του προπονητή στον αγωνιστικό χώρο", πρώτο σκόρερ. Ετσι γέμισε τα στατιστικά, του Φόντεν και του Μαχρέζ. Αλλά την ίδια στιγμή βρήκε και την ισορροπία, ποιοι μένουν πίσω ώστε να μη πιάνεται η ομάδα εύκολο κορόιδο στις αντεπιθέσεις των αντιπάλων. Καμιά φοράς νικάς, και με το να τους πιάνεις εσύ κορόιδο. Το μιξ, έβγαλε player of the year ένα στόπερ, τον Ρούμπεν Ντίας. Αντίστοιχης επιρροής στη Σίτι, με τον Φαν Ντάικ στη Λίβερπουλ. Ο Γουαρδιόλα που κάποτε αφ' υψηλού έλεγε πως δεν...προπονεί τάκλιν, δεν υπάρχει πλέον.     
     
Αυτή η φόρμουλα για τα μεγάλα ματς, ξεκίνησε να λειτουργεί τις πρώτες μέρες του 2021. Του έδωσε το πρωτάθλημα, του έδωσε και την πρόκριση στον ευρωπαϊκό τελικό. Ο Πεπ βρήκε να χαλάσει τη νικητήρια φόρμουλα, στο τελευταίο μεγάλο ματς της χρονιάς. Για την ακρίβεια στο πιο μεγάλο, μετά Μπαρσελόνα, ματς της ζωής του. Ο,τι κι αν σκέφτηκε με τον Στέρλιγκ, το ακύρωσε το Τρίγωνο των Βερμούδων Τζέιμς/Αθπιλικουέτα/Καντέ. Αυτό που σκέφτηκε για να χωρέσει τον Στέρλιγκ δε, δηλαδή το να μη είναι στη θέση-έξι κανείς, ούτε ο Ρόδρι ούτε ο Φερναντίνιο, ήταν αυτοκαταστροφικό. Ολη τη σεζόν, το είχε κάνει μία φορά. Τον Νοέμβριο στο Μάντσεστερ, με τον Ολυμπιακό. Θεώρησε σκόπιμο, να το ξανακάνει στον τελικό! Στο τελευταίο παιγνίδι του Γκιουντογάν σε θέση-έξι, η Γερμανία έφαγε έξι γκολ από την Ισπανία. Η Τσέλσι, αφού είχε νικήσει τη β' ομάδα της Μάντσεστερ Σίτι στις εσωτερικές διοργανώσεις, τώρα νίκησε και την α' ομάδα της Μάντσεστερ Σίτι.
     
Ο Πεπ εξέλιξε ένα προηγμένο σύστημα ασφαλείας, κι ύστερα πήγε και έδωσε τα κλειδιά σ' εκείνον που φιλοδοξούσε να το παραβιάσει. Κι επειδή δεν υπάρχει κακό που δεν μπορεί να γίνει χειρότερο, όταν ο Πεπ βρέθηκε στην απεγνωσμένη ανάγκη να σπάσει αυτός το αντίπαλο σύστημα ασφαλείας, ακριβώς τότε έχασε τον μάστορα που ξεκλειδώνει τις πόρτες, τον Ντε Μπράουνε. Οπως και στο Γκντανσκ, στο Πόρτο δεν έγινε ένα μεγάλο ματς ποδοσφαίρου. Οπως και στο Γκντανσκ, στο Πόρτο έγινε ένας μεγάλος τελικός. Μία μέρα πριν, στη συνάντησή του με τα media, ο Γουαρδιόλα (σαν να) το ΄ξερε. Είπε τη σοφή κουβέντα "στους τελικούς υποφέρεις, δεν απολαμβάνεις". Ιδίως άμα έχεις, τα πάντα να χάσεις. Αλλη μία φορά, η ένατη στην ιστορία του Πρωταθλητριών, το πανάρχαιο τρικ της αλλαγής προπονητή στη μέση της περιόδου έπιασε. Του Τούχελ, τον Ιανουάριο του ζητήθηκε να βγάλει την Τσέλσι και του χρόνου στο Τσάμπιονς Λιγκ. Τον Μάιο ο Τούχελ, κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ.
     
Αλλ' ήταν από τις φορές που πιο πολύ από τον άξιο νικητή, θέμα είναι ο ηττημένος. Ο μεσσιανισμός του ηττημένου. Οσο ο Γουαρδιόλα χάνει πράγματα στο υψηλό ποδόσφαιρο, κάθε φορά αυτό θα είναι το καλύτερο νέο για όλο το ποδόσφαιρο. Οσο θα χάνει, δεν θα ησυχάζει το μυαλό του ποτέ! Μας συμφέρει όλους, να μη ησυχάζει αυτό το μυαλό. Να συνεχίσει, να προσφέρει στο Παιγνίδι τις ιδέες του...    

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Οσο ο Πεπ χάνει, τόσο το καλύτερο για το ποδόσφαιρο
EVENTS