MENU

Πριν το ματς με τον ΠΑΟΚ το ερώτημα ήταν ένα; Θα κατάφερνε να βγάλει αντίδραση ο Άρης μετά το στραπάτσο του άδικου αποκλεισμού στο κύπελλο ή θα τον έπαιρνε από κάτω; Η απάντηση ήταν ηχηρή και δεν αφήνει αμφιβολίες.

Ο Άρης λειτούργησε ως μεγάλη ομάδα. Την πίκρα την μετέτρεψε σε πείσμα, την τσατίλα σε ενέργεια και για 87΄ έκανε τον ΠΑΟΚ να φαίνεται μικρή ομάδα. Άριστα στημένος για μια ακόμη φορά, απόλυτα συγκεντρωμένος μπήκε με διάθεση να επιβεβαιώσει αυτό που λίγο-πολύ όλοι βλέπουν, ότι είναι καλύτερη ομάδα από τον αντίπαλό του. Και ήταν για 87΄. Απείχε ελάχιστα από μια νίκη που την γυροφέρνει τρία χρόνια τώρα σε αυτό το γήπεδο και την χάνει στις λεπτομέρειες.

Χθες και ελέω διαιτητή. Δεν την πήρε διότι το βαθύ κράτος που διαφεντεύει το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκει τρόπους να χαρίζει βαθμούς στον ΠΑΟΚ με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο κρατώντας τον ζωντανό. Είναι η 4η φορά φέτος που οι διαιτητές σώζουν την ομάδα του Γκαρσία με τα σφυρίγματά τους (προηγήθηκαν οι αγώνες με ΠΑΣ Γιάννενα, Βόλο, Απόλλων Σμύρνης), την ομάδα που κατέχει το ρεκόρ κερδισμένων πέναλτι στην Superleague με οκτώ, και τον κρατάνε με τεχνητό και εξωαγωνιστικό τρόπο κοντά στον Άρη και τον ίδιο στον πάγκο. Ποιον στο τέλος θα ωφελήσει αυτή η προστασία θα δούμε.

Στα του αγώνα δεν χωράει κριτική, υπήρχε μια ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, που μέχρι να έρθει η ώρα της κόπωσης από τους συνεχόμενους κανονικούς αγώνες, και όχι αγώνες απέναντι σε ομάδες με 13 απουσίες, 15χρονους και 40χρονους, κυριαρχούσε και έκανε ότι ήθελε. Έφτασε δυο φορές κοντά στο 0-3, δεν ήρθε αυτό, και με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο ο Αρης δέχθηκε για μια ακόμη φορά την ισοφάριση στο ίδιο γήπεδο στις καθυστερήσεις με διαιτητική χείρα βοηθείας.

Πέρυσι ο Σιδηρόπουλος άφησε τον Άρη με 10 ποδοσφαιριστές αποβάλλοντας τον Σάσα. Φέτος ο Πολωνός έδειξε την πρόθεσή του να επηρεάσει την εξέλιξη του αγώνα με την ανακάλυψη πέναλτι στην φάση του Ζίφκοβιτς, ένα πέναλτι-ντροπή, ένα ξεκάθαρο και σε κανονική ροή αγώνα επιθετικό φάουλ που μόνο ένας διαιτητής που επιδιώκει να ευνοήσει μια ομάδα το σφυρίζει, ελπίζοντας το VAR να μην τον διαψεύσει κατηγορηματικά.

Δυστυχώς για αυτόν η εικόνα δεν άφηνε περιθώρια, και αναγκάστηκε να το πάρει πίσω αναμένοντας τον επόμενο θεατρινισμό. Το δεύτερο πέναλτι-ντροπή δεν πήγε καν να το δει στο VAR υπό τον τρόμο ότι θα αναγκαστεί να το πάρει πίσω και χρόνος δεν υπήρχε για 3ο πέναλτι-μαϊμού. Και κάπως έτσι ο αγώνας βρήκε τον Άρη να τρώγεται με τα ρούχα του και τον ΠΑΟΚ να πανηγυρίζει που και πάλι διασώθηκε στα χασομέρια, έστω και από διαιτητική απόφαση-ντροπή. Το εύκολο είναι να ρίξουμε το ανάθεμα στον Μάντζιο για τις αλλαγές και την οπισθοχώρηση της ομάδας. Πριν το κάνουμε όμως καλό θα ήταν να βουτήξουμε τη γλώσσα στο μυαλό μας όσο δύσκολο κι αν είναι με αυτά που συνέβησαν Πέμπτη-Κυριακή.

Ο Αρης είχε να αντιμετωπίσει την κούραση από έναν εξοντωτικό αγώνα απέναντι στον Ολυμπιακό, την απογοήτευση από τον απροσδόκητο τρόπο που ήρθε ο αποκλεισμός, τις μακρόχρονες απουσίες κομβικών παικτών όπως ο Ματίγια που η παρουσία του θα έδινε ανάσες στους καταπονημένους από επαναλαμβανόμενα 90λεπτα Τζέγκο και Σάσα (ο οποίος με αυταπάρνηση αγωνίστηκε με ένεση στους προσαγωγούς), όπως ο Γκαρσία που η ταχύτητά του, η ικανότητά του κουβαλάει την μπάλα και να καλύπτει αμυντικά το χώρο θα έδινε βοήθειες στον Σάκιτς και στον Σούντγκρεν. Συν την αναγκαστική αλλαγή τερματοφύλακα και την δυσαρμονία που αυτή επιφέρει μεταξύ στόπερ και τέρματος.

Συμπέρασμα; Μια εβδομάδα που θα μπορούσε να εκτοξεύσει τον Άρη κλείνει με ένα μεγάλο ΑΝ. Με ένα παράπονο, μια πίκρα και με το αίσθημα της ήττας παρότι δεν έχασε σε κανένα από τα δυο παιχνίδια που έδωσε μέσα σε τρεις μέρες. Γιατί μόνο ηττημένος μπορεί να νιώθει ο Αρης που δεν απέκλεισε τον Ολυμπιακό και όχι μόνο δεν διέλυσε τον θλιβερό ΠΑΟΚ αλλά τον κράτησε στη ζωή. Αντί για 0-3 που θα ήταν το δίκαιο και σωστό, έφυγε με μια ισοπαλία που ισοδυναμεί με γροθιά στο στομάχι. Αλήθεια ως πότε αυτή η ομάδα δεν θα εισπράττει η ίδια τη χαρά που δικαιούται στο γήπεδο με την εικόνα της και θα τη στερεί ταυτόχρονα από τους οπαδούς της; Τι να τον κάνει τον θαυμασμό και την εκτίμηση των αγνών ποδοσφαιρόφιλων για το ποδόσφαιρο που παράγει όταν μέσα σε λίγα 24ωρα θα μπορούσε να πάρει πίσω την πίκρα των χαμένων χρόνων.

Ο Άρης φέτος μεγάλωσε αλλά σε μια χρονιά που όλοι συμφωνούν ότι μοιάζει καλύτερος από τους μεγάλους- πλην Ολυμπιακού- δεν έχει καταφέρει να το κεφαλαιοποιήσει. Να αδράξει τις στιγμές, να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες τώρα που… γυρίζει. Θα έχει μια ακόμη ευκαιρία στα πλει-οφ. Δεν μπορεί να κοιμάται συνεχώς ο θεός. Θα αποδώσει δικαιοσύνη. Όσο ο Αρης συνεχίζει να δουλεύει στο γήπεδο, δεν έχει καμία σημασία και όφελος να κοιτάξει πίσω του τι άφησε και τι θα μπορούσε παραπάνω να κερδίσει.

Πόσο παραπάνω αντοχές θα είχε αν είχε και 3η διαθέσιμη ημέρα ξεκούρασης, την ώρα που ο αντίπαλός του πέρασε ένα 7ημερο ανάπαυσης. Όποιος δουλεύει στο γήπεδο δικαιώνεται, νομοτελειακά. Γκέλες όπως της Κυριακής το βράδυ συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο, συνέβησαν και στη διάρκεια της χρονιάς στον Άρη με την απώλεια βαθμών στις λάσπες και στα παγοδρόμια που οι άθλιοι μηχανισμοί του ελληνικού ποδοσφαίρου τον έβαλαν να αγωνιστεί. Ορθώς κατά την ταπεινή μου άποψη ο Αρης δεν ασχολήθηκε με πανό και οπαδούς στις κερκίδες. Έδωσε την απάντηση στον αγωνιστικό χώρο και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Ωστόσο, αν υπάρχει θεσμός που εκπροσωπεί το ελληνικό ποδόσφαιρο θα πρέπει να ντρέπεται με όλα όσα συνέβησαν στις κερκίδες. Στην εποχή της τεχνολογίας, το να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου εκθέτει διπλά. Και η λέξη ντροπή είναι επιεικής εδώ που τα λέμε. Επειδή όμως οι θεσμοί του ελληνικού ποδοσφαίρου ασχολούνται πυρετωδώς να μεθοδεύσουν τρόπο και να ανακαλύψουν χαραμάδα ώστε να αφαιρέσουν κάτι από τον Άρη και να εξυπηρετήσουν την «εξυγίανση», τους αφήνω στην ηρεμία τους. Τόσο δουλειά που να την αντέξουν. Αφού δεν ακούστηκε βρισιά στο Βικελίδης, όλα καλά.

ΥΓ . Καλύτερη απόδειξη από το πόσο έχει ψηλώσει ο Άρης δεν υπάρχει όταν φεύγει απογοητευμένος με το Χ το οποίο το πανηγυρίζει ο αντίπαλός σου.

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Πολωνικό… χαρακίρι
EVENTS