MENU

Εάν μπορούν στο 90' ο Ραφίνια (ετών 35) και ο Βαλμπουένα (ετών 36) να στήνουν τέτοια παγίδα δύο-εναντίον-ενός ψηλά, και να παίρνουν τη μπάλα από τα πόδια του Αμαβί (ετών 26), τότε ο Ολυμπιακός είναι καλά. Μπορεί να υποστηρίξει τη φιλοδοξία. Τα υπόλοιπα μετά, τη σέντρα-ασίστ ο Βαλμπουένα και την κεφαλιά-γκολ ο Χασάν, τα έκαναν "από μνήμης". Τα από μνήμης, είναι αυτά που φαίνονται εύκολα κι απλά.
     
Ο Ολυμπιακός, πράγματι είναι καλά. Ο Χρήστος Μουρίκης είναι ένας πολύτιμος δωδέκατος παίκτης, δίπλα στους εκάστοτε έντεκα. Οι Κόκκινοι πατάνε καλά στον άξονα, πατάνε καλά στα άκρα, βγάζουν εκείνη την υπεράνω προσώπων ομοιογένεια και συνοχή, όλοι είναι σημαντικοί αλλ' από κανένα δεν είναι το σύνολο (υπερ)εξαρτημένο, νιώθουν την ασφάλεια ότι κατ' εξαίρεσιν θα δεχθούν γκολ. 
 
Για την ακρίβεια, κατ' εξαίρεσιν θα κινδυνεύσουν να δεχθούν γκολ. Να, όπως "στα καλά καθούμενα" στο 46' με το εντελώς αβίαστο λάθος του Ελ Αραμπί που μάλλον παραείχε ριλαξάρει στην ανάπαυλα και ξεκίνησε στο β' ημίχρονο με μία πάσα, σαν να ήταν συμπαίκτης, στον Τοβέν. Ο Τοβέν με ενέργεια άμεσης αντίληψης, έβγαλε τον Μπενεντέτο τετ-α-τετ. Ο Ζοζέ Σα έκανε, το λάθος να παραγραφεί. Δεν επανελήφθη!
     
Υπεράνω προσώπων, λοιπόν. Ο Ολυμπιακός "δεν κατάλαβε" την έλλειψη του Καμαρά. Εάν κανείς με ρωτούσε, σε διάρκεια και σε συνέπεια απόδοσης μες στο ενενηντάλεπτο ποιος ήταν το νούμερο-ένα του Ολυμπιακού, θα ξεχώριζα τον Μ'Βίλα. Μαζί με τον Μπουχαλάκη, επισκίασαν τους χαφ της ΟΜ. Οσο επισκίασαν και οι ακραίοι του Ολυμπιακού, τους ακραίους της ΟΜ. Εδωσαν πολλά περισσότερα, ο Ραντζέλοβιτς και ο Μασούρας, από τα λίγα του Τοβέν και από το τίποτα του Παγέτ.
     
Το όποιο κόστος-Καμαρά, ήταν ότι ο Βαλμπουένα δεν επιδρούσε από τη θέση-δέκα του 4-2-3-1 όσο επέδρασε αργότερα από το δεξιό άκρο. Ο Γάλλος δεν δείχνει την άνεση του Φορτούνη, στην καρδιά του πάρκου. Ο Πέντρο Μαρτίνς, υποψιάζομαι ότι στο εξής θα προσπαθήσει να μη (χρειαστεί να) το ξανακάνει. Αλλ' ο Πέντρο Μαρτίνς είναι προπονητής που ξέρει ποιον βάζει, πότε τον βάζει, πού τον βάζει, γιατί τον βάζει. Στην τελική ευθεία, ιδίως στο τελευταίο δεκάλεπτο, καταλάβαινε κανείς πως το γκολ ερχόταν.
     
Ηλθε. Ο Ολυμπιακός το προκαλούσε, με επιμονή. Οχι με μανία. Με ποδόσφαιρο, όχι με ηρωισμό. Εν τέλει, ήταν ένα ματς που έδωσε "αριθμούς ισοπαλίας" αλλά δεν έληξε ισόπαλο. Ανέδειξε, νικητή και ηττημένο. Ο τελικός λόγος που η ισοπαλία κλονίστηκε, ήταν ο σέντερ-φορ. Ο Ολυμπιακός έπαιζε με σέντερ-φορ. Οταν η συνθήκη το ζήτησε, με δύο σέντερ-φορ. Κέρδισε την παρτίδα. Η ΟΜ έπαιζε...δίχως σέντερ-φορ, με δέκα ποδοσφαιριστές κατ' ουσίαν. Διόλου παράλογα, έχασε την παρτίδα.
     
Πέρυσι, στην ηλικία των ήδη 29 ετών τότε, ο Πίπα Μπενεντέτο (πρώτη φορά στην Ευρώπη και με κουσούρια στο γόνατο και στον αχίλλειο) ήταν μία καταπληκτική πώληση των Μπόκα Τζούνιορς. Και μία πολύ κακή αγορά της ΟΜ. Θλιβερή, αν δούμε το κόστος. Δεκαπέντε εκατομμύρια! Εφέτος, ακόμη δεν το 'χει ματώσει. Στον Πειραιά, τον κατάπιαν σαν piece-of-cake.     
     
Τις πιο πολλές φορές στο ποδόσφαιρο, εξ ου και το γεγονός ότι τα καθοριστικά γκολ μπαίνουν κατά κόρον στο 45' ή στο 90' και λιγότερο στο 1' ή στο 46', μετράει περισσότερο πώς τελειώνεις τα ματς παρά πώς τα αρχίζεις. Ο Ολυμπιακός είναι μάστερ, σε αυτό. Στο δεύτερο ήμισυ του β' μέρους, άρχισε ν' απομακρύνεται. Η ΟΜ τον έχασε. Η ΟΜ έσβησε, στην ευκαιρία του 46'. Ο Ολυμπιακός στο 46', ακόμη δεν είχε ανάψει. Στο φινάλε, ουδείς αμφέβαλε ότι νίκησε η ομάδα που είχε παίξει καλύτερα.
     
Και να το σκεφτεί έστω, ότι μπορεί να βγει τρίτη στην κατάταξη του γκρουπ, κι αυτό για την ΟΜ δύσκολο είναι. Δεν φαίνεται, ούτε κατ' ελάχιστον πειστική. Αμφιβάλλω σφόδρα εάν θα γράψει τη μία νίκη, για να 'χει να τη θυμάται, στα έξι παιγνίδια. Ο Ολυμπιακός πάτησε πόδι κιόλας, σ' αυτή την υπόθεση. Η δυσεύρετη συγκυρία τώρα, το υπερπολύτιμο κενό Σ-Κ πριν το ταξίδι στο Πόρτο, του δίνει τη δυνατότητα να πάει εκεί και να πατήσει στο αμέσως υψηλότερο σκαλοπάτι του ομίλου.

Ο τελικός λόγος ήταν ο σέντερ-φορ
EVENTS