Δεν διοικεί μία ομάδα που έχει προηγούμενα με τον Ολυμπιακό. Τι προηγούμενα να έχει δηλαδή; Εδώ καλά - καλά δεν παίζουν στην ίδια κατηγορία (μέχρι πριν από μερικές ημέρες)! Η ομάδα που διοικεί δεν είναι συγκρίσιμο μέγεθος με τους ερυθρόλευκους. Είναι σαν να συγκρίνεις την δύναμη που έχει ένα μυρμήγκι σε σχέση με έναν ελέφαντα.
Στον κόσμο που ζούμε -και δη στο ελληνικό ποδόσφαιρο- είθισται τα μυρμήγκια να… βαράνε προσοχές μπροστά στους ελέφαντες. Να πιάνεται η μέση από τις… υποκλίσεις. Ελάχιστοι είναι αυτοί που τόλμησαν να (τα) βάλλουν δημόσια κατά της ομάδας που αποτελεί «κράτος» στον ελληνικό αθλητισμό, όπως αυτάρεσκα αρέσκονται να λένε οι οπαδοί του.
Κι όμως, ο ιδιοκτήτης του Απόλλωνα Σμύρνης, Παναγιώτης Μονεμβασιώτης αποφάσισε να πάει κόντρα στο ρεύμα. Αποφάσισε να μην κρυφτεί ούτε να το παίξει… Σουηδία. Επέλεξε να πει δημόσια αυτό που σκέφτεται. Χωρίς να το στρογγυλέψει. Χωρίς να γλύψει. Χωρίς να φοβηθεί. Με όποιο κόστος μπορεί να έχει αυτή του η τοποθέτηση σε προσωπικό επίπεδο ή στην ομάδα του. Το λέει η καρδούλα του.
Σε συνέντευξη του σε ραδιοφωνικό σταθμό, ερωτηθείς για την απόσυρση της εμπιστοσύνης του Ολυμπιακού προς τον νέο πρόεδρο της ΚΕΔ, Μαρκ Κλάτενμπεργκ δεν μάσησε τα λόγια του: «Αφού ο Ολυμπιακός αποσύρει την εμπιστοσύνη του στον Κλάτενμπεργκ τότε εμείς τον γουστάρουμε, είμαστε φαν του. Είναι ένας τύπος που ξέρει τη δουλειά του και ευχόμαστε να πετύχει».
Τι ακριβώς μπορεί να ώθησε τον Παναγιώτης Μονεμβασιώτη να κάνει μία τέτοια τοποθέτηση μόνο ο ίδιος μπορεί να το ξέρει. Ωστόσο, αυτή η έκρηξη λες και απεικονίζει τον μέσο Έλληνα ποδόσφαιρο. Αυτόν που βλέπει επί σειρά ετών μία συγκεκριμένη ομάδα να δηλητηριάζει ότι ακουμπάει, να ξερνάει τοξικότητα, να ενδιαφέρεται μόνο για την πάρτη της, θέλοντας τον αφανισμό όλων των αντιπάλων της. Μία ομάδα που σήμερα λέει άλλα κι αύριο άλλα, μία ομάδα που δεν διστάζει να αδειάσει για ένα τερτίπι της,, για το τίποτα, τον πιο επώνυμο / διάσημο / αναγνωρισμένο άνθρωπο που έχει έρθει ποτέ στην χώρα μας για να ασχοληθεί με την ελληνική διαιτησία.
Η ίδια ομάδα που επέλεξε τον Κλάτενμπεργκ πριν από λίγο καιρό, είναι η ίδια που αίρει την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο του πριν καν παιχτεί έστω και ένα επίσημο παιχνίδι. Είναι η ίδια που ενδεχομένως αύριο να τον αποθεώνει ή να στέλνει οργισμένες επιστολές στην UEFA και την FIFA (με το κιλό της στέλνει ακόμα και για ψύλλου πήδημα), ζητώντας την καρατόμηση του.
Ο Παναγιώτης Μονεμβασιώτης δεν εξέφρασε τίποτα λιγότερο, τίποτε περισσότερο από την αγανάκτηση του μέσου Έλληνα οπαδού, που βαρέθηκε να τον περνάνε για… κουτό. Έτσι ένιωσε. Έτσι μίλησε.
Παρότι η γλώσσα του ενδεχομένως να ξένισε κάποιους, τέτοιους παράγοντες θέλει η Super League (και όχι μόνο). Με άποψη, θάρρος της γνώμης τους, με διάθεση να πάνε κόντρα στο κατεστημένο για να υποστηρίξουν τα πιστεύω τους. Με παρρησία, τόλμη και καλώς εννοούμενη μαγκιά. Ο Απόλλων Σμύρνης επιστρέφει στους μεγάλους και δείχνει ότι δεν γουστάρει να ανέβει σε άρματα, να γίνει υποτελής, να γλύψει. Η ιστορική «ελαφρά ταξιαρχία» δείχνει ότι είναι σε καλά χέρια…
