«Μαμά, ήλθα. Τι έχει για φαγητό;». Με μία απότομη κίνηση η σχολική τσάντα… πετάει προς το παιδικό δωμάτιο. Πλύσιμο χεριών, τραπέζι, καταβρόχθιση του φαγητού της μαμάς σε λιγότερο από δέκα λεπτά και μετά: «Μαμά, φεύγω. Θα είμαι στην πλατεία». Καβάλα στο ποδήλατο, με την ποδοσφαιρική μπάλα στερεωμένη με «χταπόδι» σ’ ένα μικρό καλαθάκι πίσω από τη σέλα. Αναζήτηση των φίλων, γρήγορο χώρισμα και… βουρ στη μπάλα μέχρι να νυχτώσει.
Τι εικόνες είναι αυτές; Πολλοί από τους παλαιότερους θα έχετε… ταυτιστεί ήδη. Μη νομίζετε ότι περιγράφουμε την πραγματικότητα ενός τυπικού πιτσιρικά στην Ελλάδα πριν κάποιες δεκαετίες, αλλά αυτό που έζησε μικρός ο Άνας Σαλαχ Εντίν, ο νέος αριστερός μπακ του Παναθηναϊκού. Τα διηγήθηκε ο ίδιος στο περιοδικό του Άγιαξ, όταν έγινε μέλος της αγαπημένης του ομάδας. Τα έζησε στις δυτικές συνοικίες του Άμστερνταμ, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Και όντως ήταν παράξενο. Σε μια χώρα όπου οι ακαδημίες ποδοσφαίρου έχουν αποκτήσει εδώ και δεκαετίες… εργοστασιακή αντίληψη για τους μικρούς που προσελκύουν, που από τα πέντε και έξι και επτά τους χρόνια τους βάζουν να κάνουν ασκήσεις κατεύθυνσης με κώνους και σιδερένια εμποδιάκια, το να φτάνει ένα παιδί σε τόσο υψηλό επίπεδο έχοντας μάθει το πρώιμο ποδόσφαιρο στην… πλατεία, ήταν κάτι αξιομνημόνευτο στην Ολλανδία.
Μέχρι τα 10 του χρόνια, ο Σαλάχ Εντίν δεν είχε σχέση με οργανωμένο ποδόσφαιρο, με μπάλα σε χορτάρι. Τότε έκανε τα πρώτα του βήματα σε συνοικιακές ακαδημίες, την Μπλάου Βιτ και την ΡΚΣΒ Πανκράτιους. Ο τρόπος που ασκούσε έλεγχο στη μπάλα τον έκανε γρήγορα γνωστό και του άνοιξε την πόρτα της ΦΚ Άμστερνταμ, της ομάδας της περιοχής (που αγωνίζεται στην 3η κατηγορία της Ολλανδίας και, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ομάδες της πόλης, έχει καλές σχέσεις με τον Άγιαξ).
Παρ’ όλα αυτά, τα ποδοσφαιρικά φτερά του τα άνοιξε στην Άλκμααρ. Ο Αχφίντ Σαλάχ Εντίν, ο πατέρας του, όχι μόνο έδωσε τη συγκατάθεσή του να πάει το παιδί του στην ακαδημία της ΑΖ, αλλά και τον συνόδευε ο ίδιος με το τρένο μέχρι τα γήπεδα. Ο μικρός πήγε στην Άλκμααρ το 2015, στα 13 του χρόνια, κι εκεί «καλούπωσε» το άναρχο, αλλά ταλαντούχο παιχνίδι του στην τακτική και την αντίληψη του ποδοσφαίρου, που τόσο καλά ξέρουν να διδάσκουν εκεί. Το αριστερό του πόδι ήταν ένα έξτρα αβαντάζ για την εξέλιξή του.
Στα 16 του, το 2018, κι ενώ είχε κάνει ήδη τις πρώτες του συμμετοχές με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ολλανδίας, ήλθε η ώρα να μετακινηθεί πιο κοντά. Ο Άγιαξ έδειξε ενδιαφέρον και ο Άνας δεν το σκέφτηκε καθόλου, παρ’ ότι ήταν δύσκολη τότε η μετακίνηση νεαρών παικτών μεταξύ των δύο συλλόγων. Στον Άγιαξ, βέβαια, το περιβάλλον ήταν γνώριμο, δεδομένου ότι πήγαινε στο ίδιο σχολείο με αρκετούς από τους νέους του συμπαίκτες, ανάμεσά τους τον Νατζί Ουνουβάρ και τον Κένεθ Τέιλορ. Η ΑΖ προσπάθησε να τον δελεάσει ότι θα έπαιζε γρήγορα στην ανδρική της ομάδα, ενώ στον Άγιαξ κάτι τέτοιο δεν ήταν σίγουρο, αλλά δεν τα κατάφερε.
Το καλοκαρι του 2019 κατέκτησε με την εθνική ομάδα Κ17 της Ολλανδίας το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Ήταν, επίσης, στην ομάδα των «οράνιε» που πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ17. Το μέλλον διαγραφόταν λαμπρό.
Όντως, δεν ήταν καθόλου εύκολα τα πράγματα. Και δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο με δύο τραυματισμούς σχεδόν απανωτούς, τη σεζόν 2019-20 και 2020-21. Ο πρώτος ήταν στον αστράγαλο και του κόστισε τέσσερις μήνες απραξία. Στο πρώτο φιλικό μετά την αποθεραπεία του, εναντίον της Αλμέρε, το πόδι του κόλλησε στο χορτάρι: κάταγμα περόνης. Οκτώ μήνες έξω. Δεν τους λες τραυματισμούς που κόβουν καριέρες, αλλά επιβραδύνουν την ανάτπυξη ενός ταλέντου σε τόσο μικρή ηλικία.
Το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του Άγιαξ έγινε στις 15 Μαϊου 2022, στο 2-2 με τη Φίτεσε. Ως τότε έπαιζε κυρίως με την δεύτερη ομάδα του Άγιαξ στην Β’ κατηγορία της Ολλανδία. Τότε του δόθηκε η ευκαιρία να μετακομίσει στην Τβέντε και στο Ένσκεντε, στην πόλη που βρίσκεται σχεδόν δίπλα στα σύνορα με τη Γερμανία. Ήταν μια ευκαιρία και να ζήσει μόνος του, να μαγειρεύει, να βάζει πλυντήριο, όλα αυτά τα χαρακτήρισε αργότερα «πολύ καλά» για την εξέλιξή του.
Ο δανεισμός του στην Τβέντε έληξε έναν χρόνο αργότερα και η ομάδα δεν φάνηκε να ενδιαφέρεται να τον αποκτήσει, παρά τη γεμάτη χρονιά του εκεί. Επέστρεψε στον Άγιαξ, αλλά όπως αποδείχτηκε ήταν μία κίνηση τακτικής: την 1η Φεβρουαρίου 2024 η Τβέντε τον έκανε δικό της με ποσό 750.000 ευρώ στον Άγιαξ.
Περίμεναν οι διοικούντες της Τβέντε ότι θα έβγαζαν τα δεκαπλάσια λεφτά απ’ αυτόν μέσα σε έναν χρόνο; Πιθανότατα όχι. Αλλά η χρονιά του στην Τβέντε ήταν ονειρική. Εκεί εκτοξεύθηκε και η τιμή του, αλλά και άρχισαν οι συζητήσεις για το ποια εθνική ομάδα θα προτιμούσε. Στις μικρές της Ολλανδίας ήταν πια βασικό στέλεχος (είχε 49 συμμετοχές από την Κ15 ως την Κ21ανάλογα με την ηλικία του), αλλά ο ίδιος αποφάσισε με ένα κράμα συμφέροντος και συναισθήματος: Μαρόκο, η χώρα των γονιών του, αλλά και η πιο βατή «πρόσβαση» στο Μουντιάλ του 2026, στο οποίο ήθελε να βρίσκεται πάση θυσία.
Η Ρόμα έδωσε τον Φεβρουάριο του 2025 8,5 εκατομμύρια ευρώ για να τον αποκτήσει. O Κλαούντιο Ρανιέρι είχε δώσει το πράσινο φως για την απόκτησή του, ωστόσο τον χρησιμοποίησε μόλις για 153 λεπτά σε τρεις αγώνες. Επέμεινε σ’ ένα σταθερό σχήμα που του έφερε νίκες και δεν τον συμπεριέλαβε σ’ αυτό. Ο Τζανπιέρο Γκασπερίνι, που συμφώνησε με τους τζιαλορόσι τον Ιούνιο, είχε ξεκαθαρίσει εξαρχής ότι δεν τον έχει στα πλάνα του.
Χτύπησαν καμπανάκια. Χωρίς να θεωρεί ότι απέτυχε, ζήτησε να δοθεί δανεικός για να έχει χρόνο συμμετοχής και να διεκδικήσει την συμμετοχή του στο Μουντιάλ. Η Αϊντχόφεν του άνοιξε την πόρτα για επιστροφή στην… πατρίδα, έστω κι αν είχε αποφασίσει να φορέσει τη φανέλα της εθνικής του Μαρόκου. Στην PSV έπαιξε σχεδόν σ’ όλα τα ματς του Champions League, είχε 18 «εγχώριες» συμμετοχές, πέτυχε το σκοπό του: Μπήκε στην αποστολή του Μαρόκου για το καλοκαιρινό Μουντιάλ και μάλιστα αγωνίστηκε σε 4 ματς. Ένα απ' αυτά και εναντίον της Ολλανδίας, της χώρας όπου γεννήθηκε. Και μάλιστα την απέκλεισε.
Ο Σαλάχ Εντίν έχει καλή τεχνική κατάρτιση, καθαρό αριστερό πόδι και διάθεση να ανεβαίνει ψηλά, να συμμετέχει στην κυκλοφορία και να δημιουργεί από την πλευρά. Στην Τβέντε καθιερώθηκε περισσότερο ως επιθετικός ακραίος, ενώ στην PSV χρησιμοποιήθηκε και ως μέσος, στοιχείο που δείχνει την τακτική του ευελιξία. Το δυνατό του σημείο είναι περισσότερο η συμμετοχή στο παιχνίδι και η προώθηση της μπάλας παρά η καθαρά αμυντική συμπεριφορά.
