Σε έναν παίκτη στάθηκε παραμονές της ρεβάνς ο τεχνικός των Ουκρανών, Ιγκόρ Κόστιουκ. Στον Γιάννη Κωνσταντέλια. Τον χαρακτήρισε key player. Έναν απόλυτα επικίνδυνο ποδοσφαιριστή που μπορεί να σε «κατασπαράξει» με την ποιότητά του. Οι οδηγίες του από τον πάγκο προς το σύνολο της Ντινάμο ήταν με κατεύθυνση τον «Ντέλια». Αλλά, αλήθεια, πώς σταματιέται αυτός ο παίκτης;
Ο ΠΑΟΚ δεν «μάγεψε» με την απόδοσή του. Βρίσκεται ακόμα σε μία περίοδο που ανεβάζει στροφές, ψάχνει ρυθμό. Παρ' όλα αυτά, είχε ξανά εκείνον τον ποδοσφαιριστή που μπορεί με μία και μόνο έμπνευση να αλλάξει ολόκληρη την ιστορία ενός αγώνα. Πριν την ολοκλήρωση του α΄μέρους, χάρισε την πρώτη μεγάλη «ψυχρολουσία» στους αντιπάλους του. Έκανε φάση και γκολ, μία προσπάθεια που θα μπορούσε να «φύγει» αναίμακτα για τους Ουκρανούς. Η μεγαλοφυΐα του όμως, όπως την επισήμανε ο Αλέξης Σπυρόπουλος, να στείλει τη μπάλα χαμηλά στην εστία του Σούρκις, έφερε και το 1-0.
Ο μικρός «μάγος» του Δικεφάλου, όμως, δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Με την επανέναρξη του β΄μέρους ξεσήκωσε ξανά την Τούμπα, χαρίζοντας ακόμη μία στιγμή ποδοσφαιρικής μαγείας. Όλα ξεκίνησαν από τον έτερο Γιάννη της παρέας. Ο Μιχαηλίδης έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα από τον καθένα, σπάζοντας τις γραμμές με μία εξαιρετική μεταβίβαση από την πίσω ζώνη. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε ο Κωνσταντέλιας. Υποδέχθηκε την μπάλα, την «κόλλησε» στο πόδι του και με τις χαρακτηριστικές, αέρινες κινήσεις του άφησε τους αντιπάλους να τον... κυνηγούν, και τη Ντινάμο να «φορτώνεται» και δεύτερο γκολ. Τέλος.
Η αντίδραση της βραδιάς, όμως, ανήκε στον Αλέσιο Λίσι.
«Mamma mia, Κωνσταντέλια!», μία αυθόρμητη κίνηση θαυμασμού με τα χέρια για έναν παίκτη που «καίει». Και ίσως αυτή η αντίδραση να περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τον Γιάννη Κωνσταντέλια. Γιατί ακόμη κι ένας προπονητής που τον βλέπει καθημερινά στις προπονήσεις, γνωρίζει κάθε του κίνηση και δουλεύει μαζί του σε κάθε λεπτομέρεια, δεν παύει να εκστασιάζεται όταν βλέπει τη «μαγεία» σε πραγματικό χρόνο.
«Εμείς δεν έχουμε παίκτες επιπέδου Κωνσταντέλια», ήταν η ωμή παραδοχή του προπονητή της Ντινάμο μετά το τελευταίο σφύριγμα. Μία φράση που έκρυβε μέσα της μια δόση απογοήτευσης, αλλά ακόμη μεγαλύτερη δόση αναγνώρισης και σεβασμού. Ο Λίσι, από την άλλη, ως όφειλε, άνοιξε περισσότερο τη συζήτηση. Έβαλε το γκρουπ. Τους συμπαίκτες του, εκείνοι που σημειωτέον ήταν οι πρώτοι που έσπευσαν να χειροκροτήσουν με την Τούμπα τον Κωνσταντέλια...
Καρέ από στιγμές που συνθέτουν τη μεγάλη βραδιά του ΠΑΟΚ μέχρι την επόμενη... Για τον Γιάννη Κωνσταντέλια ίσως να ήταν απλώς άλλη μία μέρα στη δουλειά. Για όλους εμάς τους υπόλοιπους, είναι η ιστορία ενός παιδιού που γράφεται μπροστά στα μάτια μας. Και όταν κάποτε θα γυρνάμε το χρόνο πίσω, θα λέμε πως ζήσαμε από κοντά την εποχή του. Πως είδαμε τις βραδιές που το ποδόσφαιρο έμοιαζε πιο όμορφο, πιο μαγικό επειδή η μπάλα περνούσε από τα πόδια του.
Αξία ανεκτίμητη.
