Είναι η μπάλα μεγάλη απ’ αυτό που είχε πει ο Όσιμ. Έχεις το πρώτο ματς στρωμένο για να βάλεις 4-5 γκολ. Οι παίκτες αντί να το «τελειώσουν», δεν κάνουν την πάσα που πρέπει, δεν κάνουν σωστά τελειώματα και έτσι έρχεσαι στη ρεβάνς με σκορ υπέρ σου, αλλά ταυτόχρονα όχι σίγουρο.
Η Πάκσι δεν είχε τίποτα να χάσει και το πάλεψε. Με ποδόσφαιρο, με ξύλο, με όσα μπορούσε. Η UEFA που σωστά μάχεται όσα κάνει ο Ινφαντίνο, ας κοιτάξει λίγο και τα δικά της ζητήματα. Σε διοργάνωσή της να μην υπάρχει VAR, είναι το λιγότερο κωμικό. Στο 2026 είμαστε. Γιατί με τον τρόπο αυτό, μεγαλώνει και την καχυποψία πως ίσως απλά να αφήνει άλλοθι.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο Παναθηναϊκός καρδιοχτύπησε με την Πάκσι. Ήταν ψυχοβγάλτης η ρεβάνς, ενώ δε θα έπρεπε να είναι. Τέλος καλό, όλα καλά. Και το εννοούμε το όλα καλά, επειδή πρέπει να γνωρίζουμε πως αυτή την εποχή θα σου έρθουν και τέτοιες αναποδιές. Εφόσον σηκώνεσαι, πετάς τα χώματα από πάνω σου και συνεχίζεις, τότε όλα καλά.
Το ζευγάρι αυτό αν έπαιζε Νοέμβρη μήνα, ένα συνολικό 8-0 θα ήταν πιθανό. Τώρα κρίθηκε στο ένα γκολ. Λόγω αστοχίας του Παναθηναϊκού, παιδικών αμυντικών λαθών, αλλά και διαιτητικών «εγκλημάτων» στο ματς του ΟΑΚΑ. Τίποτα πρωτόγνωρο. Είναι σαν τις κληρώσεις. Ξέρουμε πως στα πλέι οφ αν βρεθεί με το καλό το «τριφύλλι», θα του έρθει η χειρότερη ή μία απ’ τις χειρότερες. Συμπτώσεις που τις συναντάμε κάθε καλοκαίρι.
Φυσικά δεν αναφέρουμε όσα αναφέρουμε για δικαιολογία. Ο Παναθηναϊκός με την Πάκσι έπαιζε. Το σημείο «κλειδί» ήταν η εποχή. Η ομάδα προφανώς θα έχει σκαμπανεβάσματα, σε πολλούς παίκτες φαίνεται ξεκάθαρα πως έχει αφήσει σημάδια η προετοιμασία. Είναι μια αναγκαία διαδικασία όμως. Καθώς η δουλειά γίνεται για όλη τη σεζόν, όχι για τα ματς των προκριματικών.
Καλό ήταν που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι αλλαγές σε αυτή την πρόκριση. Ο Πελίστρι έκανε ξεκάθαρο ουσιαστικά, πως όσο χασογκόλη κι αν τον λένε – είναι κιόλας – διαθέτει στοιχεία που δεν τα έχει άλλος εξτρέμ για τα δεξιά. Οι εντάσεις του, η ταχυδύναμή του, η αλλαγή που δίνει στον ίδιο το ρυθμό του αγώνα και η αναστάτωση που προκαλεί στην άμυνα των αντιπάλων, υπάρχουν μόνο στον Αντίνο. Ο οποίος εκ των πραγμάτων είναι ο βασικός για το αριστερό «φτερό». Μακάρι ο Παναθηναϊκός να αναβαθμιστεί με ποιοτικά καλύτερο παίκτη, όμως όσο αυτό δεν γίνεται ο Πελίστρι πρέπει να έχει το ρόλο του βασικού δεξιού εξτρέμ.
Ψυχολογία πήρε και ο Ραστόντερ. Πέτυχε το γκολ, είχε άλλες δύο ευκαιρίες, η μία απ’ αυτές μεγάλη. Τον αισθάνθηκε η άμυνα των Ούγγρων όμως. Εκεί είναι η ουσία για τον φορ. Ειδικά στο σημείο που πέρασε στο ματς, ο Τετέι φάνηκε να ξεμένει από δυνάμεις. Οπότε είχε ιδιαίτερα ενεργό ρόλο. Κι αυτό είναι το καλό. Δεν περίμενε απλά να του δώσουν την μπάλα για να τη βάλει. Είχε πλουραλισμό προσπαθειών συνεισφοράς στην ομάδα όσο αγωνίστηκε.
Σε κάτι τέτοιες στιγμές, όπως πήγε αυτό το ματς, χρειάζεται κι ένας χαφ στο στυλ του Κάνγκουα. Χρειάζεται και εκείνος που θα κάνει τη διαφορά, ποιοτικά και ηγετικά. Ο ξεχωριστός μέσος. Έχουμε μπροστά μας καιρό, για να γίνουν οι κινήσεις που πρέπει. Ποσοτικά η ομάδα δεν υστερεί. Θέλει όμως, αυτά τα ξεχωριστά «κομμάτια».
Δεν χρειάζεται άλλη ανάλυση της Πάκσι. Στο καλό να πάει, μπράβο της, καλή ομάδα, όχι για να αποκλείσει τον Παναθηναϊκό. Και που τον απείλησε όσο τον απείλησε, παράσημο είναι γι’ αυτή. Τώρα έρχεται η ΤΣΣΚΑ 1948. Εκεί πρέπει το Τριφύλλι να αγχωθεί λιγότερο.
Υ.Γ. Το ΟΑΚΑ είχε κόσμο και αυτός ο κόσμος είχε σωστή συμπεριφορά σε στιγμές άγχους όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι.
Υ.Γ.1: Η κεφαλιά-ασίστ του Ντε Φράι στο γκολ του Ραστόντερ, δεν έχει λάβει την αποθέωση που της αξίζει.
Υ.Γ.2: Ο Γιάγκουσιτς τελείωσε έτσι αυτή τη φάση με το αριστερό, λες και… έβαζε ένα ποτήρι νερό. Αυτός ο μικρός έχει το «κακό» να είναι Κροάτης και να παίζει στον Παναθηναϊκό. Διαφορετικά η δόξα που θα γνώριζε θα ήταν άνευ προηγουμένου. Ίσως μάλιστα να ήταν και δανεικός από καμιά ομάδα της Premier League.
