Όπως στις εύκολες νίκες με Άγιαξ με Γκρασχόπερς δεν μετρούσε το αποτέλεσμα, το ίδιο ισχύει και τώρα. Με τη βαριά ήττα από την Ραπίντ Βιέννης. Το 4-1 στο τελευταίο φιλικό πριν αρχίσουν τα επίσημα, ήταν μια υπενθύμιση για τον Παναθηναϊκό: Ο δρόμος μπροστά του είναι μακρύς και ανηφορικός. Είναι, όμως, αυτός που πρέπει να διανύσει.
Από τη μία μέρα στην άλλη, με το πάτημα ενός κουμπιού, δεν γίνεται κανείς υπερομάδα, που θα παίζει μπαλάρα και θα διαλύει κάθε αντίπαλο χωρίς να δέχεται φάσεις. Για το Τριφύλλι η συγκεκριμένη εικόνα ήρθε τη στιγμή που πρέπει. Αυτή που δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα, έχει όμως σημασία να διαπιστώνεις που «πονάς».
Η Ραπίντ έχει δείξει τα προηγούμενα χρόνια και στην Ευρώπη, διαφέρει απ’ την φιλοσοφία του Άγιαξ, ενώ είναι καλύτερη συνολικά απ’ τη Γκρασχόπερς. Ξέρει να κλείνει καλύτερα χώρους, ξέρει να εκμεταλλεύεται αυτούς που θα της δώσεις και κυρίως τα λάθη σου. Κάπως έτσι ήρθαν τα τέσσερα γκολ σε αυτό το φιλικό.
Λόγος πανικού δεν υφίσταται. Ένα σύνολο με νέα φιλοσοφία, όταν βρίσκεται ακόμη στην προετοιμασία του, προφανώς και θα κάνει λάθη. Θα εμφανίσει αδυναμίες. Είτε αυτές οφείλονται στη συνολική λειτουργία της ομάδας, είτε στο «κούμπωμα» παικτών μεταξύ τους.
Είδαμε για παράδειγμα πως ο Ντε Φράι με τον Τουμπά δεν ταιριάζουν μαζί. Είδαμε πως χρειάζεται ένας στόπερ στην ενδεκάδα, με μεγαλύτερη ένταση στο παιχνίδι του, δυναμισμό και καλύτερες επεμβάσεις αμυντικά. Πολλές φορές όταν οι στόπερ ξέρουν μπάλα, υποτιμούν φάσεις και αυτό οδηγεί σε καταστάσεις όπως στη Βιέννη.
Εδώ ερχόμαστε και σε κάτι ακόμη: Οι αδυναμίες που εμφάνισε ο Παναθηναϊκός, είναι αυτές που έχει εντοπίσει. Πώς το καταλαβαίνουμε αυτό; Από τις μεταγραφικές κινήσεις που θα ακολουθήσουν και τις περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που ψάχνει το Τριφύλλι.
Αναφορικά με την άμυνα, οι Πράσινοι θέλουν έναν δυναμικό αριστεροπόδαρο, ο οποίος δεν θα μπορεί απλά να είναι καλός με την μπάλα στα πόδια. Αυτό φάνηκε να τους λείπει ξεκάθαρα. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο του φιλικού.
Φάνηκε πως χρειάζεται κι ένας κεντρικός χαφ, box to box με ικανότητα στη δημιουργία. Ένα ποιοτικό «σκαλοπάτι» στη μεσαία γραμμή. Ο Τσέριν είχε θετική παρουσία, αλλά απαιτείται κάτι σαφώς ποιοτικότερο. Αυτό που ξέρουμε πως ψάχνει ο Παναθηναϊκός.
Με τον Πελίστρι εκτός, είναι σαφές πως στη θέση του δεξιού εξτρέμ υπάρχει ζήτημα. Ο Ζαρουρί σε εκείνη την πλευρά δεν αισθάνεται άνετα. Τουλάχιστον όπως όταν τον βλέπουμε στα αριστερά. Κι αυτό μειώνει αρκετά την ικανότητα δημιουργία κινδύνων, μια και σου αφαιρεί τη δυναότητα για καλύτερες συνεργασίες με έναν παίκτη όπως ο Τσάπρας που έπαιξε στην Αυστρία.
Κι εκεί ο Παναθηναϊκός προσανατολίζεται στο να εξετάσει το ενδεχόμενο μιας επιπλέον κίνησης, με την προσθήκη εξτρέμ με ικανότητα να παίξει δεξιά.
Άρα τα προβλήματα που είδαμε, ήταν αναμενόμενα και κυρίως διαπιστωμένα από αυτούς που πρέπει. Τον προπονητή και τον τεχνικό διευθυντή του κλαμπ. Ψάχνουν τις λύσεις μέσω ορθολογικής ενίσχυσης του ρόστερ, αλλά φυσικά χρειάζεται και ο χρόνος να δουλέψει για τον Παναθηναϊκό. Το… ποίημα πρέπει να το διαβάσεις πολλές φορές και να το προβάρεις ακόμη περισσότερες για να το πεις σωστά. Με μια-δυο αναγνώσεις, κανείς δεν μπορεί να απαγγείλει με επιτυχία.
Για την ομάδα και το τεχνικό τιμ, ήταν η ιδανική στιγμή για να υπενθυμίσουν πως ακόμη η δουλειά δεν έγινε. Έχει δρόμο. Χωρίς αυτό να ακυρώνει την επιθυμία και την ανάγκη για αποτελέσματα, όμως κι αυτό το γνωρίζουν ακόμη καλύτερα.
Καλό ήταν και για τον κόσμο να… προσγειωθεί λιγάκι ο υπερβολικός ενθουσιασμός. Όχι να μετριαστεί όμως. Δεν χρειάζεται με ένα φιλικό να μπει ο Παναθηναϊκός σε λογικές αποτυχίας πλάνου. Θα είναι αφελές και επικίνδυνο. Ειδικά μέσα Ιουλίου, με παίκτες ακόμη να μην έχουν ενσωματωθεί καλά-καλά και άλλους να μην έχουν αποκτηθεί. Μεταξύ αυτών 2-3 ενδεκαδάτοι.
