Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή... Ο ΠΑΟΚ τα έχει βρει σε όλα με τον 31χρονο χαφ της Βαλένθια και όλα δείχνουν πως, μετά τον Αρίτζ Ελουστόντο, θα αποτελέσει το δεύτερο μεταγραφικό απόκτημα του καλοκαιριού. Όσο κλισέ κι αν ακούγονται, οι απαντήσεις είναι για να δίνονται στο γήπεδο, ωστόσο, μέσα από τις κατά καιρούς συνεντεύξεις του, μπορεί κανείς να δημιουργήσει μία πρώτη εικόνα της ποδοσφαιρικής του φιλοσοφίας και της προσωπικότητας του.
Θα σας πει πως έμαθε από μικρός να παλεύει, να δουλεύει αθόρυβα και να βάζει πάντα την ομάδα πάνω από τον εαυτό του. Μεγάλωσε σε ένα ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον μαζί με τους γονείς του και τη μεγαλύτερη αδερφή του. Όπως έχει εξηγήσει, η μητέρα του ήταν εκείνη που τον πήγε για πρώτη φορά στην τοπική ομάδα ES Justice Bourges, όταν ήταν μόλις πέντε ή έξι ετών.
Η ιστορία όμως έχει μία ιδιαίτερη λεπτομέρεια. Ο πατέρας του, πρώην ποδοσφαιριστής, δεν ήθελε -αρχικά- να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Είχε γνωρίσει όλες τις δύσκολες πλευρές του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Τραυματισμούς, οικονομικά προβλήματα, ομάδες που δεν πλήρωναν και μια ζωή γεμάτη ανασφάλεια...
Προσπάθησε να τον στρέψει σε άλλα αθλήματα. Τζούντο, καράτε, ακόμη και γυμναστική. Όμως ο Μπαπτίστ είχε ήδη αποφασίσει. «Όταν έπαιζα άλλα αθλήματα, σκεφτόμουν μόνο πότε θα βγω στον δρόμο με τους φίλους μου για να παίξω ποδόσφαιρο». Τελικά, ακόμη και ο πατέρας του πείστηκε όταν άρχισε να τον βλέπει να εξελίσσεται, αντιλαμβανόμενος πως ο γιος του μπορούσε πραγματικά να φτάσει μέχρι το επαγγελματικό επίπεδο.
Αν υπάρχει μία λέξη που θεωρεί πως τον χαρακτηρίζει, αυτή είναι η ένταση. Ένα στοιχείο που δεν αφορά μόνο το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά συνοδεύει συνολικά τη νοοτροπία του. Ο ίδιος έχει παραδεχθεί πως από μικρός είχε μέσα του αυτή την αστείρευτη πείνα για ανταγωνισμό. All in σε κάθε... μονομαχία.
«Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα, αλλά και προσωπικό. Πρέπει να κερδίζεις τις μονομαχίες σου. Όταν δύο ή τρεις παίκτες αρχίσουν να κερδίζουν συνεχώς τις μονομαχίες τους, ολόκληρη η ομάδα αποκτά αυτοπεποίθηση», είχε αναφέρει σε παλαιότερη συνέντευξή του σε γαλλική ιστοσελίδα.
Δεν είναι τυχαίο πως στην καριέρα του θεωρείται ένας μέσος που κάνει τη «βρώμικη» δουλειά. Ο παίκτης που θα καλύψει χώρους, θα πιέσει, θα ανακτήσει κατοχές και θα δώσει την απαραίτητη ισορροπία στη μεσαία γραμμή. Ένας ποδοσφαιριστής που πολλές φορές δεν βρίσκεται στο επίκεντρο, αλλά βασικό εργαλείο όταν μιλάμε για την οργάνωση και τη συνοχή μιας ομάδας.
Με παραστάσεις από τη Ligue 1, τη Bundesliga και τη La Liga, ο Σανταμαρία έχει αποκτήσει την εμπειρία που απαιτείται για να λειτουργεί και ως ηγετική παρουσία μέσα σε ένα σύνολο. Για τον ίδιο, άλλωστε, ένας αρχηγός ή ένας έμπειρος παίκτης δεν πρέπει απλώς να μιλάει μέσα στο γήπεδο, αλλά πρώτα να ενώνει τα αποδυτήρια.
«Μου αρέσει να γελάω, να δημιουργώ καλό κλίμα και να φέρνω τους ανθρώπους κοντά. Στο γήπεδο όμως πρέπει να είσαι σοβαρός. Η εμπειρία σου δίνει τη δυνατότητα να καθοδηγείς τους νεότερους».
Οι τοποθετήσεις του γύρω από το ποδόσφαιρο αποκαλύπτουν έναν παίκτη που κατανοεί σε βάθος τη θέση του και τις απαιτήσεις του παιχνιδιού. Αν και ο ίδιος θεωρεί πως ο ρόλος του αμυντικού χαφ έχει αλλάξει ριζικά τα τελευταία χρόνια.
«Παλιά ο αμυντικός χαφ ανακτούσε απλώς μπάλες. Σήμερα πρέπει να οργανώνει το παιχνίδι, να ξεκινά την ανάπτυξη και να συμμετέχει σχεδόν σε κάθε φάση». Αισθάνεται άνετα τόσο ως καθαρός «κόφτης» όσο και ως «8άρι», υπογραμμίζοντας πως η προσαρμοστικότητα αποτελεί απαραίτητο χαρακτηριστικό για έναν σύγχρονο μέσο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η άποψή του για την κυκλοφορία της μπάλας. Ο Γάλλος δεν πιστεύει πως το παιχνίδι απαιτεί πάντα την πιο γρήγορη επιλογή, αλλά εκείνη που εξυπηρετεί καλύτερα τις ανάγκες της στιγμής. «Αν οι συμπαίκτες σου έχουν κάνει δύο ή τρία συνεχόμενα σπριντ, χρειάζονται λίγα δευτερόλεπτα για να ανασάνουν. Μερικές φορές η κατοχή είναι εξίσου σημαντική με την κάθετη ανάπτυξη. Ο μέσος πρέπει να καταλαβαίνει τον ρυθμό του παιχνιδιού».
Ο ανταγωνισμός, ναι, δεδομένα τον απασχολεί. «Δεν μου αρέσει να βρίσκομαι στον πάγκο. Θέλω να παίζω και κάνω ό,τι χρειάζεται για να είμαι βασικός. Ο ανταγωνισμός πρέπει να είναι υγιής, αλλά πρέπει πάντα να σκέφτεσαι το καλό της ομάδας».
Οι συμπαίκτες του έχουν βρει αρκετούς τρόπους για να περιγράψουν τον χαρακτήρα και το αγωνιστικό προφίλ του Μπαπτίστ Σανταμαρία. Το πιο γνωστό παρατσούκλι του είναι το «Bapt-Man», ένα όνομα που ο ίδιος αντιμετωπίζει με χιούμορ, «μου αρέσει γιατί παραπέμπει περισσότερο σε κάποιον που δουλεύει σκληρά για τους άλλους, παρά σε έναν υπερήρωα». Υπάρχει, όμως, και το «4x4», το οποίο αντιμέτωπισε με χιούμορ: «Εντάξει το 4x4… αλλά ελπίζω να είναι Porsche Cayenne».
Πίσω όμως από τις ατάκες και τα παρατσούκλια κρύβεται μια βαθύτερη νοοτροπία, που έχει τις ρίζες της στην οικογένειά του. Μια φράση που του έμαθε ο πατέρας του συνοδεύει μέχρι σήμερα τη ζωή του: «Ένα γόνατο στη γη, ποτέ δύο». Μια υπενθύμιση πως μπορεί να πέσεις, αλλά δεν πρέπει ποτέ να παραδοθείς.
Και αν υπάρχει μία πρόταση που συνοψίζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει το ποδόσφαιρο και την καριέρα του, αυτή είναι το προσωπικό του μότο: «Ποτέ μια αποτυχία, πάντα ένα μάθημα». Όπως δηλώνει συχνά πυκνά, τρέφει μεγάλο ενδιαφέρον για το τι γράφουν τα ΜΜΕ για τον ίδιο, όχι από ματαιοδοξία, αλλά γιατί πιστεύει ότι κάθε άποψη μπορεί να τον βοηθήσει να γίνει καλύτερος.
Και ο ΠΑΟΚ περιμένει να δει αυτήν την εκδοχή του εαυτού του...
