Θυμάστε τυχόν, προ λίγων μηνών, ένα άλλο blog με τίτλο «Μια (ποδοσφαιρική) άρνηση που παραμένει ακατανόητη»; Πιθανώς όχι, εξ ου και το κοτσάρω με link. Τι αφορούσε;
Μα σε εκείνες τις ακυρώσεις των προσπαθειών Ισπανών και Ιταλών να «στείλουν» αγώνες τους εκτός χωρών – και, δη, σε άλλη ήπειρο. Το Μίλαν - Κόμο προοριζόταν για τον Δεκέμβριο να διεξαχθεί στο Περθ της Αυστραλίας και το Μπαρτσελόνα – Βιγιαρεάλ στο Μαϊάμι των ΗΠΑ. Αμφότερα ακυρώθηκαν έπειτα από αντιδράσεις παικτών, συνδικάτων και πολιτικών ισορροπιών.
Δεν πέρασαν παρά μονάχα μερικοί μήνες και η FIFA ανοίγει την πόρτα για αγώνες πρωταθλημάτων στο εξωτερικό. Σιγά που δεν θα το έκανε…
Το ταμπού θα γίνει πράξη
Ετοιμάζεται λοιπόν να κάνει το βήμα που μέχρι πριν λίγα χρόνια έμοιαζε ταμπού: να επιτρέψει στα εγχώρια πρωταθλήματα να διεξάγουν αγώνες στο εξωτερικό. Αρχικά, έναν ανά σεζόν – και βλέπουμε. Η πρόταση, που βρίσκεται ήδη σε διαβούλευση, δεν είναι απλώς μια αλλαγή κανονισμού. Είναι μια σαφής κατεύθυνση προς ένα πιο «παγκοσμιοποιημένο» προϊόν, με ξεκάθαρη οικονομική στόχευση.
Η βασική αρχή είναι απλή: κάθε λίγκα θα μπορεί να διοργανώνει ένα παιχνίδι εκτός χώρας, αλλά μόνο υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Θα απαιτείται έγκριση από ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες και των δύο χωρών, ενώ η FIFA θα έχει τον τελικό λόγο.
Παράλληλα, τίθενται όρια για να μην μετατραπεί το σύστημα σε ανεξέλεγκτο «πανηγύρι»: κάθε χώρα θα μπορεί να φιλοξενεί maximum πέντε αγώνες ξένων πρωταθλημάτων ανά σεζόν. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό προστατεύει αγορές όπως των ΗΠΑ και το Major League Soccer, που δεν θέλουν να δουν ευρωπαϊκές λίγκες να τους «τρώνε» το κοινό.
Υπάρχει και μια ακόμα πρόβλεψη με ενδιαφέρον: ανταποδοτικότητα. Αν, για παράδειγμα, η La Liga παίξει στις ΗΠΑ, τότε το MLS θα μπορεί να πάει στην Ισπανία. Ένα είδος ανταλλαγής αγορών, με όρους σχεδόν… εμπορικής συμφωνίας.
Τα χρήματα και η πραγματική στόχευση
Πίσω από τη ρύθμιση υπάρχει κάτι πιο απλό: χρήμα. Τα εισιτήρια σε αγορές όπως οι ΗΠΑ, η Ασία ή η Αυστραλία μπορούν να αποφέρουν πολλαπλάσια έσοδα σε σχέση με μια τυπική αγωνιστική στην Ευρώπη. Προστίθενται οι χορηγίες, οι τηλεοπτικές συμφωνίες και η διείσδυση σε νέες αγορές.
Δεν είναι τυχαίο ότι πρωταθλήματα όπως η Serie A και η La Liga πίεσαν έντονα προς αυτή την κατεύθυνση, προσπαθώντας να μειώσουν την οικονομική ψαλίδα από την Premier League.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η FIFA βάζει και κανόνες για τη διανομή των εσόδων. Οι λίγκες θα πρέπει να εξηγούν πώς μοιράζονται τα χρήματα όχι μόνο μεταξύ των δύο ομάδων, αλλά και προς άλλους συλλόγους και τη χώρα υποδοχής. Ένα μέτρο που μοιάζει περισσότερο με μηχανισμό εξισορρόπησης παρά με καθαρή απελευθέρωση.
Πρόκειται για ρίσκο; Αναμφίβολα.
Πρέπει να γίνει, να δοκιμαστεί; Αναμφίβολα. Το κάνουν στο NBA και στο NFL. Το κάνουν ομοσπονδίες με τα Σούπερ Καπ (όπως π.χ. το ισπανικό στη Σαουδική Αραβία). Σε λίγο θα το κάνουν όλοι.
Και μεταφέροντας έναν αγώνα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, δημιουργείς ένα προϊόν ακόμη περισσότερο παγκόσμιο.
Αναπόφευκτο
Και η FIFA κάνει ένα βήμα που μοιάζει αναπόφευκτο στην εποχή των παγκόσμιων αγορών και των δισεκατομμυρίων, αλλά ακουμπά την ίδια την καρδιά του ποδοσφαίρου. Το ερώτημα δεν είναι αν θα δούμε αγώνες πρωταθλημάτων σε άλλες ηπείρους. Το ερώτημα είναι τι θα μείνει από την αυθεντικότητα του παιχνιδιού όταν το γήπεδο πάψει να είναι… σπίτι και γίνει απλώς μια ακόμα στάση σε ένα διεθνές σόου.
Στα καθ’ ημάς, το να… στέλναμε αγώνες στην Κύπρο ή όπου έχει ομογενείς (π.χ. Γερμανία, Αγγλία, ακόμη και Αυστραλία και ΗΠΑ) δεν είναι πρωτόγνωρο. Το έψαξε κάποτε η ΕΠΟ που αδυνατούσε να βρει έδρα για τον τελικό του Κυπέλλου.
Νομοτελειακά θα γίνει κάποια στιγμή. Θα το ξεκινήσουν οι Ισπανοί και οι Ιταλοί, αργά ή γρήγορα θα ψηθούν και οι κλασικά παραδοσιακοί Άγγλοι και θα βλέπεις Μάντσεστερ Σίτι – Μπράιτον στο Παρίσι και Ρεάλ Μαδρίτης – Οβιέδο στο Λίβερπουλ.
