Όλες οι πόλεις του κόσμου, σε όποιο βιοτικό επίπεδο κι αν βρίσκονται, έχουν τις «καλές» και τις «δύσκολες» συνοικίες τους. Στην Αφρική, που στα δικά μας μάτια μοιάζει υπανάπτυκτη και πάμπτωχη, οι ανισότητες είναι ακόμα πιο μεγάλες. Η Καζένγκα, μια γειτονιά-παραγκούπολη χτισμένη στις παρυφές της Λουάντα, της πρωτεύουσας της Ανγκόλα, χρησιμεύει πολλές φορές ως παράδειγμα τέτοιας ανισότητας.
Το ανεπτυγμένο μέρος της Λουάντα, το παραλιακό, έχει εκσυγχρονιστεί με φαρδιούς δρόμους, φοίνικες και ουρανοξύστες. Στην Καζένγκα, στο εσωτερικό, δεν υπάρχει ούτε τρεχούμενο νερό, ούτε αποχέτευση. Ο κόσμος πληρώνει 2,5 εσκούδος κάθε μέρα (το 10% από το μεροκάματό του) για να ξεδιψάσει. Σ’ αυτή τη γειτονιά γεννήθηκε τον Ιούλιο του 2002 ο Αμπροσίνι Αντόνιο Καμπάσα Σαλβαδόρ, που τον μάθαμε τα τελευταία χρόνια ως «Ζίνι».
Η Καζένγκα, όπως όλες οι παραγκουπόλεις της υφηλίου, ζει για τη μπάλα. Η Αγκόλα είναι από τις πιο ανεπτυγμένες χώρες της Αφρικής σε σπορ σάλας (στο χάντμπολ και το μπάσκετ έχει μεγάλες διεθνείς επιτυχίες σε αφρικανικό επίπεδο), αλλά στην Καζένγκα, που φιλοξενεί περίπου 900.000 κατοίκους, δεν υπάρχει ούτε ένα κλειστό γυμναστήριο. Υπάρχουν, όμως, πολλές αλάνες και χιλιάδες παιδιά που κλωτσάνε μπάλα. Στην αρχή για να ξεδώσουν, αλλά όσο μεγαλώνουν και ωριμάζουν, για να ξεφύγουν από ένα μέλλον που προμηνύεται εφιαλτικό.
Ο Ζίνι ήταν ένα από τα χιλιάδες αυτά παιδιά που έπαιξαν μπάλα σε μικρή ηλικία, αλλά ένα από τα λίγα που ξεχώρισαν. Προφανώς αυτή η εκρηκτικότητα και η ταχύτητα, που έδειξε από μικρός, έπαιξε το ρόλο της. Αλλά έπρεπε και κάποιος να τα δει, να τα παρατηρήσει. Αυτός ο κάποιος στην περίπτωσή μας ήταν ο Πέδρο Γκονσάλβες.
Μεγαλωμένος επί 15 χρόνια στις διάσημες ακαδημίες της Σπόρτιγκ Λισαβώνας, ο Πορτογάλος προπονητής έκανε το ταξίδι στην Αγκόλα το 2015, για να αναλάβει την Πριμέιρο Αγκόστο, μια από τις παραδοσιακές δυνάμεις της χώρας που έχει άμεση σχέση με τον στρατό της Αγκόλα. Πιστός στις συνήθειές του, με το που ανέλαβε καθιέρωσε τις ανοιχτές προπονήσεις. Για τρεις ημέρες το μήνα τα γήπεδα της Πριμέιρο Αγκόστο ήταν ανοιχτά για όποιο παιδί ήθελε να πάει και να παίξει σε κανονικό χορτάρι, μια εμπειρία ανεπανάληπτη. Ο Γκονσάλβες καθόταν με τις ώρες κι έβλεπε πολλά παιδιά να παρελαύνουν, έτσι ξεχώρισε τον Ζίνι και φρόντισε να τον καλέσει να γίνει μέλος της ακαδημίας, στα 15 του χρόνια.
Το 2018 ο Γκονσάλβες άφησε την ακαδημία της Πριμέιρο Αγκόστο για να αναλάβει πόστο στην ομοσπονδία της Αγκόλα, ως προπονητής της ομάδας παίδων. Διαχειρίστηκε μια φοβερή φουρνιά, που έφερε μεγάλες επιτυχίες: Κατάκτηση του κυπέλλου COSAFA (των χωρών του νότου της Αφρικής) ήδη από εκείνο το καλοκαίρι, 3η θέση στο Κόπα Άφρικα Παίδων και συμμετοχή για πρώτη φορά στην ιστορία σε Παγκόσμιο Κύπελλο Παίδων, που έγινε στη Βραζιλία το 2019.
Εκεί ακριβώς «κούμπωσε» η πρώτη διεθνής εμπειρία του Ζίνι. Παρ’ ότι δεν είχε κληθεί στα προκριματικά, όχι μόνο ήταν μέλος του τελικού ρόστερ, αλλά ξεκίνησε και βασικός στα τρία από τα τέσσερα ματς! Και το… ανταπέδωσε με δύο γκολ και μία ασίστ, που βοήθησαν την Αγκόλα να νικήσει Νέα Ζηλανδία και Καναδά και να περάσει στη φάση των νοκ-άουτ («16»).
Πλέον το στάτους του είχε αναβαθμιστεί, στην Πορτογαλία άρχισαν να μιλούν γι’ αυτόν, και η Πριμέιρο Αγκόστο δεν έχασε την ευκαιρία: Με το που ενηλικιώθηκε υπέγραψε συμφωνία, που τον έδενε με την ομάδα τουλάχιστον για τρία χρόνια. Κι αυτό, διότι ο σύλλογος είναι στρατιωτικός και ο Ζίνι εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία (διάρκειας 24 μηνών) στην ουσία παίζοντας για την ομάδα.
Αυτό εξηγεί και το γιατί δεν έγινε κάποια κίνηση αμέσως από πορτογαλικές ομάδες, οι οποίες έχουν ανοιχτά τα μάτια τους στην Αγκόλα (πρώην πορτογαλική αποικία ήταν, άλλωστε) και συνήθως μαζεύουν ό,τι καλύτερο υπάρχει από το εγχώριο ταλέντο. Έπρεπε να ξεμπερδέψει πρώτα από τα στρατιωτικά του πριν σκεφτεί την ευρωπαϊκή προοπτική.
Ο Γκονσάλβες το 2019 αναβαθμίστηκε σε προπονητή της ανδρικής εθνικής ομάδας της Αγκόλα και η εμπιστοσύνη στον Ζίνι έγινε ακόμα πιο έμπρακτη: Του έδωσε την πρώτη του συμμετοχή σε επίπεδο ανδρών μόλις σε ηλικία 19 ετών και 2 μηνών, στο ματς της Αγκόλα με τη Λιβύη για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Έκτοτε ξεκινούσε βασικός σε όλους τους άλλους αγώνες εκείνων των προκριματικών, πέτυχε δύο γκολ και καθιερώθηκε και σ’ αυτό το επίπεδο.
Η ΑΕΚ, όπως είναι γνωστό, τον απέκτησε στη χειμερινή μεταγραφική περίοδο της περιόδου 2022-23, δανεικό για έξι μήνες και με προοπτική να αγωνιστεί στη Β’ ομάδα. Στα 21 του ήταν ακόμα άγουρος για ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αν και όλοι αναγνώριζαν τα προσόντα του. Μια κίνηση με μικρό ρίσκο, αναγνωριστική, δεδομένου ότι πολλοί Αφρικανοί παίκτες παρά τα προσόντα τους δεν τα καταφέρνουν στην Ευρώπη.
Η πορεία του στην Ελλάδα είναι… επαρκώς καταγεγραμμένη. Από την χρονιά στη Β’ ομάδα μέχρι το δανεισμό στο Λεβαδειακό πέρυσι και την φετινή πορεία, που είχε κορωνίδα τα δύο γκολ στην τεράστια προσπάθεια της Ένωσης εναντίον της Ράγιο Βαγεκάνο. Αν μη τι άλλο, το παιδί από την Καζένγκα τα κατάφερε.
