Με τον τρόπο που είχαν εξελιχτεί τα πράγματα στο πρωτάθλημα και με μόλις επτά (πλέον) αγωνιστικές να απομένουν για το φινάλε της κανονικής περιόδου και τη διαδικασία των πλέι οφ που θα καθορίσει τον φετινό πρωταθλητή, το ντέρμπι του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ ήταν υπαρξιακού χαρακτήρα.
Ειδικά για τον Παναθηναϊκό από τη στιγμή που την Κυριακή θα μεταβεί στο Φάληρο για τη μητέρα των μαχών του ελληνικού ποδοσφαίρου απέναντι στον Ολυμπιακό, δεν υπήρχε κανένα άλλο αποτέλεσμα πέραν της νίκης.
Παρότι στο φετινό πρωτάθλημα δεν μπορεί να εγγυηθεί κανείς ότι οι μνηστήρες του τίτλου θα πάνε… τρένο και δεν θα έχουν περαιτέρω απώλειες βαθμών, εάν η βαθμολογική ψαλίδα άνοιγε περισσότερο, θα ήταν πολύ δύσκολο ενδεχόμενο ντεμαράζ στο φωτοφίνις, τόσο ουσιαστικά όσο και ψυχολογικά.
Οι αγωνιστικές διαφορές των βασικών διεκδικητών του τίτλου δεν είναι μεγάλες, τουναντίον είναι ελάχιστες, ως εκ τούτου κάθε βαθμός και κάθε νίκη στα μεταξύ τους ματς μετράνε διπλά και τριπλά.
Ο Παναθηναϊκός την Κυριακή στο «Γ. Καραϊσκάκης» ολοκληρώνει τον κύκλο των ντέρμπι της κανονικής περιόδου, έχοντας στη συνέχεια να αντιμετωπίσει μόνο τον Αρη στο «Κλ. Βικελίδης» από την πεντάδα των μεγάλων, την 22η αγωνιστική.
Σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό, που πέραν της κυριακάτικης μονομαχίας των «αιωνίων», έχει στο πρόγραμμά του ακόμα δύο (απανωτά) ντέρμπι, φιλοξενώντας τον ΠΑΟΚ την 24η αγωνιστική και πηγαίνοντας, αμέσως μετά, στη Νέα Φιλαδέλφεια όπου θα τον περιμένει η ΑΕΚ.
Ολα αυτά βέβαια είναι στη θεωρία, διότι στην πράξη τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά, έχοντας νωπό και το περσινό παράδειγμα όπου κανείς δεν περίμενε ότι ο ΠΑΟΚ θα έκανε τέτοια αντεπίθεση και θα έκοβε πρώτος το νήμα.
Το πρώτο δεδομένο πριν από το αθηναϊκό ντέρμπι του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ ήταν ότι επρόκειτο για «crash test» διεκδίκησης του τίτλου.
Ο Παναθηναϊκός είχε το πλεονέκτημα της έδρας κι η ΑΕΚ το αβαντάζ της φρεσκάδας, καθώς δεν είχε αγωνιστικές υποχρεώσεις για το Κύπελλο μεσοβδόμαδα, πόσω μάλλον απέναντι στον Ολυμπιακό, όπως το τριφύλλι.
Η Ενωση είχε τη δυνατότητα να δουλέψει απερίσπαστη όλη την εβδομάδα το τακτικό της πλάνο και οι παίκτες της να το εμπεδώσουν, παίρνοντας ταυτόχρονα σημαντικές ανάσες, την ίδια στιγμή που ο Παναθηναϊκός δεν είχε αυτήν την πολυτέλεια συν του ότι ήταν εκ των πραγμάτων αναγκασμένος να συνυπολογίσει την κόπωση και τη διαχείριση βασικών ποδοσφαιριστών του.
Παρά ταύτα, το τριφύλλι ήταν αυτό που δικαιώθηκε τακτικά, με τον Ρουί Βιτόρια να επιλέγει τη στρατηγική του αφοπλισμού των ατού της ΑΕΚ «προσφέροντας» την κατοχή της μπάλας στην αντίπαλό του με στόχο να μην δεχθεί υποσχόμενες ευκαιρίες και να τη χτυπήσει στο χώρο.
Επί του πρακτέου, τα κατάφερε και τα δύο. Αφενός μεν διότι η μοναδική κλασική ευκαιρία που δέχτηκε ο Παναθηναϊκός έγινε στο 92’, αφετέρου δε επειδή πέτυχε ένα γκολ, είχε ένα ακόμα που ακυρώθηκε και δύο κλασικές ευκαιρίες σε ροή αγώνα, με τον Βαγιαννίδη και τον Μαντσίνι.
Στο μάτι μπορεί να μην άρεσε το τριφύλλι στους ουδέτερους, αλλά είχε την ουσία και πήρε το αποτέλεσμα που χρειαζόταν πάση θυσία για τη μάχη του τίτλου, έχοντας κατά κύριο λόγο αμυντική συνοχή... μπετόν αρμέ.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ρουί Βιτόρια στον Παναθηναϊκό. Οχι μόνο το ότι προσαρμόζει την τακτική του προσέγγιση ανάλογα με τον αντίπαλο και τα ατού του, παίζοντας πότε ποδόσφαιρο υπομονής και κατοχής της μπάλας, και πότε με άμεσο τρόπο και βάση το επιθετικό τρανζίσιον.
Αλλά κυρίως το ότι μετάλλαξε σε χρόνο «dt» μία ομάδα που θύμιζε ελβετικό τυρί ανασταλτικά, σε κορυφαία αμυντικά που δέχεται ελάχιστες ποιοτικές ευκαιρίες και γκολ από τους αντιπάλους της. Μικρούς και μεγάλους. Είτε έχει την κατοχή της μπάλας, είτε όχι. Με όποιο ποδοσφαιρικό στιλ κι αν εφαρμόζει.
Ο Παναθηναϊκός έχει δεχθεί τα λιγότερα γκολ από κάθε άλλη ομάδα στο πρωτάθλημα παρότι είχε μία από τις χειρότερες αμυντικές λειτουργίες πριν αναλάβει ο Πορτογάλος.
Στον Βιτόρια βγήκαν και οι επιλογές των προσώπων της ενδεκάδας, με τον 27χρονο Πάλμερ-Μπράουν να τον δικαιώνει εμφατικά, όπως και όλους όσοι πίστευαν στα προσόντα του, και με άσους στο μανίκι του τη γενιά του… μιλένιουμ.
Τον τούρμπο Πελίστρι που τον έχρισε βασικό αντί του Τετέ και τον Βαγιαννίδη που τον κράτησε «φρέσκο», αφήνοντάς τον εκτός αποστολής στο ντέρμπι Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό για να κάνει.... παπάδες κόντρα στην ΑΕΚ.
Ο Πελίστρι είναι ο πιο μικρός της παρέας των κορυφαίων του ντέρμπι, στους οποίους συνυπολογίζεται σαφώς και το... θωρηκτό που λέγεται Φώτης Ιωαννίδης (10 Ιανουαρίου 2000).
Για όσους το λησμονούν, πριν από ένα μήνα (20 Δεκεμβρίου 2001) έκλεισε τα 23 του χρόνια! Ο Ουρουγουανός έχει δείξει εξαιρετικά ποδοσφαιρικά στοιχεία, έχει τεράστια προοπτική, ενώ ταυτόχρονα ο χαρακτήρας και η θετικότητά του αποτελούν έξτρα στοιχεία κέρδους για τον Παναθηναϊκό.
Με τα 6 εκατ. ευρώ που έδωσαν οι πράσινοι για να τον αποκτήσουν από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, πλήρωσαν την ποιότητα και την μεγάλη αξία του, αλλά ταυτόχρονα και την απίστευτη ποδοσφαιρική του προοπτική. Ένα παιδί που ήδη είναι βασικό και αναντικατάστατο μέλος, όχι της αποστολής, αλλά της ενδεκάδας της Εθνικής Ουρουγουάης, με προπονητή τον «σοφό» του ποδοσφαίρου, Μαρσέλο Μπιέλσα. Δεν είναι δα και συνηθισμένο να έχει μια ελληνική ομάδα ενδεκαδάτο εξτρέμ της «σελέστε».
Ιδια ηλικία έχει και ο Βαγιαννίδης (12 Σεπτεμβρίου 2001), για τον οποίο πρόσφατα ανακοινώθηκε η ανανέωση του συμβολαίου του, σε μια σούπερ κίνηση για τον Παναθηναϊκό. Ένα παιδί… απ’ τα σπλάχνα του τριφυλλιού, σε εξαιρετική ηλικία, με ξεχωριστό «δέσιμο» με το κλαμπ και με το μέλλον του να προδιαγράφεται λαμπρό, αποτελώντας τεράστιο κεφάλαιο για τους πράσινους από κάθε άποψη.
Πέραν συνεπώς της πολύ σημαντικής νίκης επί της ΑΕΚ και της ξεκάθαρης… δήλωσης του Παναθηναϊκού για τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος, είναι εξαιρετικής σημασίας το γεγονός ότι οι βασικοί πρωταγωνιστής ήταν ποδοσφαιριστές που έχουν (παρόν αλλά και) όλο το μέλλον μπροστά τους.
