Ξεκινώ να γράφω γνώμη για τη φετινή πρεμιέρα του Ολυμπιακού στην Ευρώπη και σε πρώτη φάση πασχίζω να μην γράψω το ίδιο κείμενο για τρίτη φορά μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, απλά με άλλα ονόματα. Γιατί κατά τα άλλα, οι (αγωνιστικές) καταστάσεις παραμένουν ίδιες και απαράλλαχτες για τον Ολυμπιακό που βλέπουμε μέχρι στιγμής φέτος. Το τι ακριβώς είναι αυτό που βλέπουμε, το έγραψα μετά τις τρεις πρώτες αγωνιστικές στο πρωτάθλημα και παρά το 3/3. Το έγραψα μετά τον Παναιτωλικό, απέφυγα για τους λόγους που εξήγησα να το γράψω και μετά τον Άρη, οπότε εκεί όσα ήταν να καταγραφούν, καταγράφηκαν στο κείμενο του αγώνα.
Βεβαίως, αυτά βλέπουμε, αυτά γράφουμε, οπότε προκαταβολικά να ζητήσω συγνώμη από όσους παρακολουθούν τη στήλη και ίσως αισθανθούν ότι παίζει η ίδια... χαλασμένη κασέτα. Και θα συνεχίσουμε να τα γράφουμε, όσο συνεχίζει να κάνει αυτά που κάνει φέτος ο Ολυμπιακός. Η δική μου -η δική μας- δουλειά, δεν είναι να «στηρίζουμε τον Μεντιλίμπαρ» ή οτιδήποτε αντίστοιχο, δεν είναι να χαϊδεύουμε αυτιά ή να ζητάμε «υπομονή» και σίγουρα δεν είναι να επιχειρούμε να προβλέψουμε το μέλλον. Όπως αντίστοιχα δεν είναι να ισοπεδώνουμε τα πάντα, ή να προαναγγέλουμε την καταστροφή με πρώτη ευκαιρία και για τον χ ή ψ λόγο. Όλα τα παραπάνω είναι δουλειές του οπαδού -και καλώς είναι. Η δουλειά μας είναι να καταγράφουμε την πραγματικότητα, την όποια πραγματικότητα, βάσει όσων βλέπουμε και καταλαβαίνουμε, μια δεδομένη στιγμή.
Και αυτή τη στιγμή, ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που:
- οι στόπερ της από το δεκάλεπτο των αγώνων αρχίζουν τις προωθήσεις ψάχνοντας μια κάθετη μπαλιά της προκοπής.
- οι στόπερ της προσπαθούν να φτιάξουν παιχνίδι, ακριβώς επειδή δημιουργικά είναι τόσο ακίνδυνη σε συνθήκες 11 εναντίων 11 -αυτό που στο μπάσκετ λένε «5 εναντίων 5» δηλαδή όχι σε συνθήκες αντεπίθεσης ή ειδικές καταστάσεις- που βρίσκεται πίσω στο σκορ στο 3ο λεπτό ενός αγώνα και φτιάχνει την πρώτη της ευκαιρία με στρωτό ποδόσφαιρο στο 95'.
- ένας 17χρονος -ο Μπάμπης Κωστούλας- μπαίνει αλλαγή σε ευρωπαϊκό ματς και αμέσως διακρίνεις την αλλαγή και στη διάθεση και τη νοοτροπία όλης της ομάδας.
- παίζει χωρίς να υπάρχει «δεκάρι» στο ρόστερ της (σ.σ. εξαίρεση ο 19χρονος Αντώνης Παπακανέλλος), αλλά ο προπονητής παρ' όλα αυτά στα πέντε πρώτα ματς πρωταθλήματος χρησιμοποιεί στη θέση 10 παίκτη που παίζει στο 8 και βάζει στο 8 παίκτες που ούτε πολλή μπάλα ξέρουν αλλά ούτως ή άλλως είναι και 6.
- γίνεται στο «Βικελίδης» αλλαγή ο εξτρέμ της (Μαρτίνς), αλλά στη θέση του μπαίνει δεξί μπακ (Κοστίνια) ώστε ο άλλος μπακ που ούτως ή άλλως σπανίως γυρνάει εγκαίρως στην άμυνα (Ροντινέι) να ανέβει και να παίξει πλάγιος.
- σε δύο συνεχόμενα ματς (Άρης, Λιόν) παίζει με δύο σέντερ φορ, την ώρα που στο πρώτο έχουν γίνει αλλαγή όλοι οι πλάγιοι χαφ / εξτρέμ που θα μπορούσαν να τους τροφοδοτήσουν, ενώ στο δεύτερο αυτοί δεν υπάρχουν καν στην ενδεκάδα.
- ο προπονητής της δίνει την αίσθηση ότι ακόμη -27 Σεπτεμβρίου- κάνει προετοιμασία, δοκιμάζοντας πρόσωπα και σχήματα, την ώρα που ο ίδιος δηλώνει «είμαστε πλήρεις».
- ενώ ο προπονητής της δηλώνει «είμαστε πλήρεις», ταυτόχρονα συνεχίζει τις αλχημείες και τα πειράματα σε τακτική και πρόσωπα, ενώ την ύστατη ώρα περιμένει και μια ακόμη μεταγραφή δημιουργικού παίκτη.
- σε επίπεδο σχεδιασμού, ήξερε εδώ και μήνες ότι το μόνο που είχε να κάνει είναι να διατηρήσει την ομάδα που τελείωσε πέρσι τη σεζόν, συν 2-3 ακόμη δυνατές προσθήκες. Αντιθέτως έμεινε να περιμένει όλο το καλοκαίρι απαντήσεις, να διαπραγματεύεται περικοπές σε ρήτρες που θα ήταν αδύνατο να γίνουν μετά τη χρονιά που έκαναν οι συγκεκριμένοι παίκτες, ενώ εν τέλει κατέληξε να παίρνει τελευταία μέρα παίκτες στα 30+ και να περιμένει μπας και «βγουν» στα χαφ οι Γκαρθία και Στάμενιτς που μέχρι στιγμής κινούνται σαν τον βασιλιά στο σκάκι -ένα βήμα τη φορά γύρω από τον εαυτό τους.
- τελικά, πάει στην ευρωπαϊκή της πρεμιέρα, σε μια έδρα που έχει χάσει 3/3, παίζοντας ένα σχήμα (3-5-2) που δεν έχει ξαναπαίξει ποτέ με τον συγκεκριμένο προπονητή και το συγκεκριμένο υλικό, επειδή οι τραυματισμοί (Μασούρας) προέκυψαν νωρίς, επειδή οι μεταγραφές ήρθαν αργά (Γουίλιαν), επειδή άλλες μεταγραφές όποτε έχουν ξεκινήσει έχουν κάνει μια τρύπα στο νερό (Βέλντε) και επειδή άλλες μεταγραφές (των δημιουργικών χαφ) δεν έγιναν ποτέ.
Κρατώντας αυτό το τελευταίο, για τους λάτρεις της στατιστικής, τελευταία φορά που ο Ολυμπιακός έπαιξε επίσημο ματς χωρίς εξτρέμ, χωρίς δεκάρι και με τρεις στόπερ, ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς είχε ακόμη μαλλιά και δεν είχε πατήσει ποτέ ελληνικό έδαφος. ΟΚ, δεν ξέρω αν αυτό το στατιστικό είναι ακριβές, αλλά κάπου εκεί τοποθετώ χρονικά το να συνέβη τελευταία φορά κάτι αντίστοιχο.
Κάπως έτσι, μετά από όλα αυτά, μια άδοξη πρεμιέρα στην Ευρώπη, ως κυπελλούχος Ευρώπης. Το θετικό της υπόθεσης; Ότι ακόμη και μετά από τόση «ποικιλία», για αρκετή ώρα η ομάδα ήταν ανταγωνιστική. Σίγουρα με αρκετή δόση τύχης και με πολύ Τζολάκη, ωστόσο η δουλειά γινόταν κουτσά στραβά, με τους στόπερ να είναι οι καλύτεροι του γηπέδου. Βεβαίως, όπως γράφτηκε και στο κείμενο του αγώνα, απέναντι σε ποιοτικές και γρήγορες ομάδες που ξέρουν να βάζουν τη μπάλα κάτω και σε τέτοιες έδρες που συνήθως σε πάνε κατηφόρα, δύσκολα τη βγάζεις καθαρή αν πηγαίνεις για να πάρεις το «μηδέν» με ηρωισμούς και τακτικές φουστανέλας.
Στο τέλος της ημέρας, ο Ολυμπιακός δεν ήταν καλός. Στο τέλος της ημέρας, ο Ολυμπιακός μόνος του έχει ανεβάσει τον πήχη και πλέον οι απαιτήσεις δεν είναι απλώς να «αντέχει» με τα χίλια ζόρια για 60 λεπτά. Δεν είναι να φτιάχνει 2-3 φάσεις σε όλο το ματς και αυτές στην αντεπίθεση, επειδή αντίστοιχα και η άμυνα του αντιπάλου κουτουλάει. Δημιουργικά και πάλι δεν είδαμε καμία απολύτως φρέσκια ιδέα, παρά το νέο σχήμα. Αντιθέτως, για όλο το πρώτο ημίχρονο, είδαμε μια ομάδα που άφησε τις σέντρες των προηγούμενων αγώνων και έπιασε τις γιόμες από την άμυνα, με στόχο τον εκάστοτε σέντερ φορ.
Στο τέλος της ημέρας, είδαμε μια ομάδα να εγκαταλείπει το κύριο συστατικό της επιτυχίας της -το οργανωμένο πρέσινγκ σε όλο το γήπεδο- ακριβώς επειδή συνολικά δεν αισθάνεται καλά, δεν αισθάνεται ότι μπορεί να το υποστηρίξει αυτή την εποχή. Αντίστοιχα, γι αυτό είδαμε και τον αντίπαλο να βγάζει 515 επιτυχημένες στις 589 συνολικά πάσες. Τον είδαμε να μπαίνει στην περιοχή του Τζολάκη σε όλο το ματς και να δημιουργεί μια εικόνα που ακόμη και ο πιο... βασιλιάς άμπαλος του σύμπαντος, καταλάβαινε ότι το γκολ ήταν θέμα χρόνου.
Γιατί συμβαίνουν όλα τα παραπάνω; Δεν έχω την παραμικρή ιδέα προφανώς. Ωστόσο, κάθε καλή αρχή προς τη λύση ενός προβλήματος, είναι να αναγνωριστεί και να καταγραφεί ότι υπάρχει πρόβλημα. Και το μεγάλο πρόβλημα του Ολυμπιακού, τέλη Σεπτέμβρη, είναι ότι σε καθαρά ποδοσφαιρικό επίπεδο φαντάζει ως μια ομάδα που κάνει μόνο ερωτήσεις -και ερωτήσεις δύσκολες- ενώ θα έπρεπε ήδη να δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα των αντιπάλων, οι οποίοι θα έβρισκαν απέναντί τους μια ομάδα στρωμένη, δουλεμένη και με την ψυχολογία στον ουρανό.
Σε συνέχεια του προλόγου, αυτό είναι ένα ακόμη κομμάτι που δεν είναι «δουλειά» μας. Να δίνουμε απαντήσεις στα «γιατί» μιας ομάδας. Αντίστοιχα δεν είναι όμως μια καλή αρχή έστω το να γίνονται οι ερωτήσεις;
