Το σήκωσε η Ισπανία, χωρίς κανένας να μπορεί να πει το οτιδήποτε. Είναι σημαντικό αυτό ξέρετε για το ποδόσφαιρο. Γιατί πάντα όταν υπάρχει νικητής πέρα αμφιβολιών, ο ανταγωνισμός σπεύδει να μιμηθεί και να εξελίξει το μοτίβο που τον άφησε στην αφάνεια.
Οι Ισπανοί βέβαια το σήκωσαν γιατί είναι με διαφορά η καλύτερη σχολή. Τακτική παιδεία σε ανώτατα επίπεδα, πως αλλιώς άλλωστε θα πρωταγωνιστούσε ένας 16χρονός, τεχνική διαστημική που σε κάθε φάση έδινε πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου, διαχείριση δυνάμεων, πνευματική ισορροπία, όλα σε ανώτατο βαθμό.
Προφανώς και τα υπερείχαν του «ορμάτε παλικάρια» της Αγγλίας, η οποία έχει μαζέψει τόσες αποτυχίες ιστορικά, που αδυνατεί να διαχειριστεί την πίεση των τελικών. Είναι κάτι σαν τον Άρη, απλά αυτή δίνει παιδάκια στα εντός έδρας της, ανεξαρτήτου αντιπάλου.
Ένα άλλου είδος σχολής, είναι ο ΠΑΟΚ. Για την Ελληνική αγορά, παίκτης που έχει ανταποκριθεί στον ΠΑΟΚ είναι εγγύηση για όλους. Ο Παναθηναϊκός το έχει εμπεδώσει το έργο και αφού πήρε παλαιότερα τον Μαουρίτσιο, χτύπησε τον Σβαμπ αλλά τελικά ο Αυστριακός έμεινε, τώρα πήρε τον Ίνγκασον.
Παράσημο για τον ΠΑΟΚ είναι αυτό. Μπράβο μας, που θα έλεγε και ο Αγραβάνης.
Βλέπω πολλούς να τσιμπάνε. Δικούς μας που στέκονται στο γιατί ο Ίνγκασον πήγε στον ΠΑΟ, Παναθηναϊκούς που πανηγυρίζουν γιατί πήραν καλό παίκτη και πικάρουν και γενικά μία κατάσταση που την βρίσκω λίγο παιδική.
Ο ΠΑΟΚ πούλησε τον Ίνγκασον, πήρε τον Έκονγκ, εμφανίστηκε ξαφνικά στη ζωή μας ο Κεντζιόρα που ήταν η κάλυψη αρχικά του Ίνγκασον και μετά του Έκονγκ και πήραμε το πρωτάθλημα. Το ποδόσφαιρο είναι οργάνωση, είναι μελέτη, είναι επιστήμη, είναι και συγκυρία.
Ο Ίνγκασον προσέφερε στον ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟΚ προσέφερε στον Ίνγκασον, ο ΠΑΟΚ πήρε χρήματα για τον Ίνγκασον, ο Ίνγκασον πήρε τετραετές συμβόλαιο στα 31 του στον ΠΑΟ, ο ΠΑΟ πήρε έναν κανονικό στόπερ, ο ΠΑΟΚ πήρε πρωτάθλημα χωρίς τον Ίνγκασον επενδύοντας τα χρήματα που πήρε από αυτόν, όλοι θα έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι. Προς τι τα μίση και τα πάθη παιδιά μου…
Εντάξει, ένα μπινελικάκι θα το φάει ο Ίνγκι στη Τούμπα για το παραμύθι με τους οικογενειακούς λόγους που ζήτησε να πουληθεί πέρυσι, αλλά σε γενικές γραμμές όλοι θα τον αγαπάμε κατά βάθος.
Εμείς θα πρέπει να κλείσουμε φορ για να μην ανησυχεί ο Ράζβαν – και κανά εκατομμύριο κόσμος μαζί του - η περίπτωση Μπρέθγουέιτ είναι σε πολύ οριακό σημείο, η πρόταση του ΠΑΟΚ είναι καλή αλλά ο παίκτης ξέρεις πως ο χρόνος εμάς πιέζει και όχι αυτόν, όπως βέβαια γνωρίζει πως δεν έχει και κάτι άλλο αντίστοιχο τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Ίσως ο ΠΑΟΚ θα πρέπει να ρίξει νερό στο κρασί του για να τελειώνει. Γιατί αν κάτι δεν αντέχω στη ζωή μου άλλο, είναι τα ανήσυχα μούτρα του Ράζβαν και τους ρεπόρτερ του τράνσφερμαρκτ που έχουν πληροφορίες και τις αραδιάζουν δεξιά κι αριστερά.
Και μιας και πιάσαμε και τους φορ, να πούμε επιστρέφοντας στην αρχική μας κουβέντα για την Ισπανία, πως ο ρόλος του φορ χαμάλη που καθιέρωσε σε παγκόσμια πρώτη ο μεγάλος λόγιος της αντίπαλης περιοχής Μπράντον Τόμας, βρήκε την απόλυτη εφαρμογή του στην ομάδα που κατέκτησε το ευρωπαϊκό. Γιατί αν είδε κανείς καμιά διαφορά στο παιχνίδι του Μοράτα από αυτό του Μπράντον, ας μας πει και εμάς… Γατάκια.
ΥΓ. Εκεί που καθόμουν ήρεμος στην Ολλανδία, άρχισαν να σκάνε τηλέφωνα από γνωστούς και όχι τόσο γνωστούς. Ήθελαν όλοι προσκλήσεις και εισιτήρια για τον αγώνα της εθνικής μπάσκετ. Ήθελαν να δούνε από κοντά την επίσημη αγαπημένη. Και μολις έγινε το σολντ άουτ, προέκυψαν δημοσιεύματα για την ίωση του Γιάννη που δεν θα ταξιδέψει, κάτι για τον αμφίβολο Kαλάθη, μόνο για την επιστροφή του Αργύρη Καμπούρη δεν διαβάσαμε. Άλλη μία αρπαχτή στη πλάτη των Θεσσαλονικιών, αυτή τη φορά με πρωταγωνιστή τον Πατρινό Λιόλιο και ην ΕΟΚ του. Έχουμε και αθλητικό fly over βλέπετε.
