Ο Θρύλος της Ελλάδας, λίαν συντόμως και Θρύλος της Ευρώπης! Και με τη βούλα. Με αυτό που ακόμη και σήμερα, λίγες ώρες μετά την ιστορική πρόκριση στον τελικό του Europa Conference League, φαντάζει απίστευτο. Φαντάζει ακόμη ως ένα όνειρο τρελό. Κι όμως, αυτός ο Ολυμπιακός, ο Ολυμπιακός του Βαγγέλη Μαρινάκη, ο Ολυμπιακός του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, ο Ολυμπιακός του Κώστα Φορτούνη, του Ντάνιελ Ποντένσε, του Αγιούμπ Ελ Κααμπί, του Κωνσταντή Τζολάκη, του Νταβίντ Κάρμο, του Τσικίνιο και των υπολοίπων «ερυθρόλευκων» ποδοσφαιριστών που σύντομα και αυτοί θα περάσουν ως ήρωες στο ερυθρόλευκο πάνθεον, είναι που έμελλε να κάνει τα όνειρα όλων των Ολυμπιακών πραγματικότητα.
Στον τελικό της 29ης Μαΐου, σε ελληνικά χώματα, το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο του συλλόγου και του ελληνικού ποδοσφαίρου, απλά δεν χάνεται. Με κάθε σεβασμό στην συμπαθέστατη και ιστορική Φιορεντίνα, η δική της μοίρα έμελλε να είναι εκεί, στην καλύτερη θέση για να παρακολουθήσει την Ιστορία να γράφεται. Γιατί απέναντί της, δεν θα έχει τους 11 έως 16 «ερυθρόλευκους» ποδοσφαιριστές που μπορεί χρησιμοποιήσει ο Στρατηγός Μεντιλίμπαρ, αλλά εκατομμύρια ψυχές -πολλές εκ των οποίων δεν είναι πια μαζί μας- και 99 χρόνια ιστορίας και προσμονής. Για αυτό το «όνειρο τρελό», αυτό που λείπει μονάχα για να σφραγιστεί η θρυλική ιστορία του ενδοξότερου ελληνικού συλλόγου.
Η Άστον Βίλα των 650 εκατομμυρίων ευρώ, του πολυνίκη Ουνάι Έμερι και της τετράδας της Premier League, ήταν η τελευταία από μια πρόσφατη σειρά εξαιρετικών ομάδων που έζησαν την ερυθρόλευκη... λαίλαπα. Μια λαίλαπα πίστης που ξεκίνησε ως σπίθα στο μυαλό ενός, λίγους μήνες πίσω και τώρα έχει συμπαρασύρει μαζί της τους πάντες και τα πάντα. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει αποδείξει πολλά πράγματα σε αυτά τα 14 χρόνια του στην ηγεσία του συλλόγου, καθότι, κατά τα άλλα, μέσα στον Ολυμπιακό βρίσκεται μια ζωή ολόκληρη. Συμφωνείς ή διαφωνείς μαζί του, τον συμπαθείς ή όχι, δεν μπορείς να αγνοήσεις την πραγματικότητα: στο τέλος της ημέρας, είναι πάντα εκεί, κάνοντας αυτό που πρέπει για το καλό του συλλόγου, όσο παράδοξο, όσο... αλλοπρόσαλλο ή αντισυμβατικό μπορεί να φαίνεται.
Σε μια χρονιά που μέχρι πριν τρεις μήνες φάνταζε -και ήταν- μια από τις χειρότερες σε επίπεδο φιλοσοφίας, λογικής, σχεδιασμού και εν τέλει, σε καθαρά ποδοσφαιρικό επίπεδο, ο ισχυρός άνδρας του συλλόγου αποφασίζει να... ξανασπάσει αυγά. Με μια κίνηση-ματ, που πολλά χρόνια μετά πιθανότατα θα μνημονεύεται ως η μια από τις πιο κομβικές στιγμές στην ιστορία του συλλόγου, αποφασίζει να τελειώσει εν μία νυκτί, αυτούς που ήρθαν για να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα των αμέσως προηγούμενων. Ένα «τελειώστε τους», είναι που ίσως να άλλαξε τον ρου της ιστορίας. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης είναι ο πρώτος που πίστεψε ότι η σεζόν και η ομάδα αυτή συνολικά, όχι μόνο τελειωμένες δεν είναι, αλλά «σώζονται» -και με το παραπάνω. Και κάπου εκεί, είναι που έφερε τον δεύτερο που πίστεψε...
Ο Μεντιλίμπαρ ήταν η κόλλα που χρειαζόταν για να κολλήσει τα πάντα σε μια ομάδα που φαινόταν -και πιθανότατα ήταν- ψυχολογικά και ποδοσφαιρικά ξεχαρβαλωμένη. Ο Βάσκος τεχνικός, ένας γνήσιος, ατόφιος και απλός ποδοσφαιράνθρωπος άλλης εποχής, ήρθε στο Λιμάνι ακριβώς επειδή πίστεψε. Πίστεψε σε όλα όσα είδε. Σε έναν πρόεδρο και μια διοίκηση που του έδωσαν λευκή επιταγή να κάνει ό,τι ο ίδιος κρίνει απαραίτητο. Σε ένα ρόστερ γεμάτο από ταλέντο και ικανότητες. Και αδυναμίες. Σε έναν κόσμο που είναι πάντα εκεί, δίπλα στην ομάδα. Σε έναν σύλλογο που προσφέρει στο ποδοσφαιρικό τμήμα του, όλα όσα χρειάζονται για να βρεθείς στην κορυφή, ακόμη και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Με γήπεδο, με εγκαταστάσεις, με τεχνογνωσία, με διασυνδέσεις, με εμπειρία. Ο ίδιος πάλι, τον στόχο που είδε μπροστά του, σε αντίθεση με τον περισσότερο κόσμο, δεν τον είδε σαν βουνό. Τον είδε σαν μια διαδικασία. Μια διαδικασία που έχει ξανακολουθήσει και που στο τέλος της έχει βρεθεί ξανά εκεί που θα είναι στις 29 Μαΐου, στο να διεκδικεί έναν ευρωπαϊκό τρόπαιο. Δύσκολη ή εύκολη, η μέθοδος που θα χρειαζόταν να ακολουθηθεί ήταν εκεί και ήταν εξαιρετικά απλή: δουλειά, πίστη, προσπάθεια, σεβασμό στο ποδόσφαιρο και τις αρχές του.
Η συγκεκριμένη ρήση, έχει καταγραφεί ουκ ολίγες φορές σε αυτή τη στήλη: το ποδόσφαιρο είτε σε τιμωρεί, είτε σε δικαιώνει. Και το κάνει πάντα με τρόπο αφοπλιστικό, ξεκάθαρο και άμεσο. Το ίδιο το σπορ λοιπόν, είναι που δικαιώνει με τρόπο μεγαλοπρεπή και μεγαλειώδη και αφοπλιστικό σε σημείο που δεν χωρά καν συζήτηση, τον Ολυμπιακό του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Τον ίδιο Ολυμπιακό που ένα τρίμηνο πίσω, δεν άντεχαν τα μάτια σου να τον βλέπεις και που περιέφερε την ερυθρόλευκη φανέλα σαν θίασος. Τώρα, η ομάδα αυτή είναι ένα ματς μακριά από το να πετύχει το απόλυτο όνειρο. Να κατακτήσει την πρώτη της ευρωπαϊκή κούπα στην αυγή της εκατονταετίας της. Και παράλληλα -σαν κερασάκι- να γίνει και ο πρώτος σύλλογος στην Ιστορία με ευρωπαϊκό τρόπαιο σε δύο ποδοσφαιρικά τμήματα την ίδια χρονιά, αφού υπάρχει και η κατάκτηση του Youth League. Κανείς άλλος δεν το έχει κάνει σε επίπεδο αντρικής ομάδας, ομάδας Νέων ή γυναικείας ομάδας.
Σε μια άλλη αποστροφή του λόγου του, μιλώντας μετά το τέλος του αγώνα, ο Βαγγέλης Μαρινάκης είπε και κάτι άλλο πολύ σημαντικό, έστω κι αν μπορεί -κατά την ταπεινή γνώμη του υπογράφοντος- να μην αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα: «Πάμε να το πάρουμε για την Ελλάδα μας, τον Θρύλο μας, τον Πειραιά μας. Αλλά πάνω από όλα για τον τόπο μας». Όντως, πολύς κόσμος, Παναθηναϊκοί, ΑΕΚτζήδες, ΠΑΟΚτσήδες, κόσμος οποιουδήποτε οπαδικού υποβάθρου, είναι βέβαιο πως θα είναι στο πλευρό των «ερυθρόλευκων», κάνοντας για λίγο στην άκρη την εσωτερική κόντρα. Η περίσταση είναι ιστορική και πιθανότατα να αξίζει κάτι τέτοιο. Αντιλαμβάνομαι ότι το να βλέπεις την ομάδα στην οποία σου έχει γίνει βίωμα και τρόπος ζωής και αποκούμπι, το να χρεώνεις μια ζωή ολόκληρη όλα τα αθλητικά -και όχι μόνο- προβλήματά σου, στο να απέχει ένα ματς από το να τελειώσει μια και για πάντα την... κουβέντα περί ευρωπαϊκής επιτυχίας, δεν μπορεί να είναι εύκολο. Πόσο μάλλον όταν αποφασίζεις να τη στηρίξεις, ως αντίπαλος. Για όλους αυτούς, μια μεγάλη αγκαλιά. Ωστόσο, ακριβώς επειδή καταλαβαίνουμε όλοι τις... δύσκολες αυτές ώρες -και επειδή άλλωστε δεν μιλάμε για τίποτα περισσότερο από μπαλίτσα- μια ακόμη μεγαλύτερη αγκαλιά να δώσουμε και σε όλους τους υπόλοιπους. Και αυτούς τους καταλαβαίνουμε και δεν τους κρατάμε κακία. Όλους τους «εδώ δεν χωράνε οπαδικά, ως φαν της Λέτσε, καλή επιτυχία στην Φιορεντίνα».
Ωστόσο, αυτή η πρόκριση σε έναν τελικό και ακόμη περισσότερο, μια πιθανή κατάκτηση της κούπας, δεν χρειάζεται να «ανήκει» σε όλους τους Έλληνες. Για ποδόσφαιρο μιλάμε, για αθλητισμό. Για μπάλα. Για διασκέδαση. Για χαβαλέ. Αν αισθάνεσαι μέρος της χαράς, είσαι καλοδεχούμενος στην παρέα μας. Κατά τα άλλα, το μόνο σίγουρο είναι ότι η χθεσινή βραδιά ανήκει σε όλους, μα όλους τους Ολυμπιακούς. Μπορεί να είναι μια προσφορά λίγων και να είναι αφιερωμένη σε λίγους περισσότερους, όμως είναι πια κομμάτι της ζωής όλων μας. Όσων είμαστε εδώ, όσων έφυγαν και όσων θα ακολουθήσουν.
Ανήκει στα παιδιά που έφυγαν νωρίς. Σε σκαλιά, σε τουρνικέ, σε δρόμους, σε παγωμένα δωμάτια νοσοκομείων. Στους πατεράδες και τις μανάδες που τα έχασαν και χθες πετούσαν από χαρά, φτάνοντας στον ουρανό για να τα αγκαλιάσουν. Στα παιδιά που είναι εδώ, αλλά δεν πρόλαβαν να πανηγυρίσουν με τον πατέρα τους, με τη μάνα τους, με τον αδερφό τους, με τον κολλητό τους. Σε όλα τα παιδιά -μικρά και μεγάλα- που είναι πάντα εκεί, δίπλα στην ομάδα, με χιόνια, με βροχές, σε όλα τα γήπεδα, σε όλα τα σπορ. Στους στρατιώτες της «7» που χαρίζουν την ζωή τους και την καθημερινότητά τους στον Ολυμπιακό, επί δεκαετίες.
Σε όλους όσους ακολουθούν και στηρίζουν από απόσταση, καθένας με τον τρόπο του. Σε όλους όσους θέλουν και δεν μπορούν να είναι εκεί, καθένας για τον λόγο του. Σε όλους τους «άρρωστους» που έχουν να δουν ματς δεκαετίες, είτε για γούρι, είτε γιατί δεν αντέχουν. Σαν τη φουκαριάρα τη μάνα μου, που ζει ακόμη στα '70s, ακούγοντας ράδιο. Σε όλους τους «άρρωστους» που δεν πρόλαβαν να δουν το ματς της ζωής τους μέσα από το Καραϊσκάκη αλλά το είδαν από «ψηλά». Σαν τον Θρύλο, Παναγιώτη Γκαραγκάνη, που είναι εδώ και μέρες στη σκέψη μου. Τον έζησα ελάχιστα σε προσωπικό επίπεδο, όμως τον έχω δει να... κοουτσάρει με άγχος εσωτερικό «διπλό» στο Ζέεφελντ υπό καταρρακτώδη βροχή και δεν μπορώ να μην χαμογελάω όταν τον φαντάζομαι να κοουτσάρει χθες με πανοραμικό πλάνο, να πανηγυρίζει με σφιγμένες τις γροθιές και να γράφει... όργια μετά το ματς στα social media.
Μια βραδιά που τελικά ανήκει σε όλους αυτούς που έχουν περάσει μια ζωή χωρίς καν να ξέρουν πόσο αγαπούν αυτόν τον σύλλογο, αυτή τη φανέλα, αυτά τα χρώματα γιατί τελικά μέτρο δεν έχει η αγάπη. Μια αγάπη που έγινε κομμάτι της ίδιας της ζωής τους και της καθημερινότητάς τους. Ο Ολυμπιακός τους είναι που φτάνει φέτος εκεί που δεν μπορεί. Αυτή η σπίθα που άναψε στο μυαλό ενός, συνεχίστηκε σε αυτό ενός δεύτερου και τελικά έγινε μια ερυθρόλευκη πυρκαγιά... αγάπης, πίστης και στήριξης, είναι έτοιμη να συμπαρασύρει στο διάβα της και το τελευταίο εμπόδιο, μέχρι να φτάσει στην αιωνιότητα.
Και αν δεν γίνει αυτό -όπως λέει και το σύνθημα- πάντα «άρρωστοι». Και αν τελικά γίνει αυτό; Ε, τότε «πάντα άρρωστοι... μ' ένα ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ»!
