Δεν είναι η ισοπαλία με τον Βόλο. Δεν ήταν η ήττα από τη Φράιμπουργκ, ούτε τα 5 γκολ. Δεν ήταν καν το 4-2 από τον ΠΑΟΚ. Δεν μιλάμε για αποτελέσματα, ούτε για στόχους από αρχές Δεκέμβρη. Τα προβλήματα αυτού του Ολυμπιακού που τώρα πια έχουν μεγεθυνθεί από τα συνεχόμενα τελευταία απαιτητικά ματς, είναι δύο. Ένα, η συνολική εικόνα του. Η εικόνα ενός συνόλου που απογοητεύεται στην πρώτη στραβή και εγκαταλείπει πλήρως την προσπάθεια. Ενός συνόλου στο οποίο φορτώθηκαν «ταμπέλες» που στο γήπεδο δείχνει ότι δεν μπορεί να υποστηρίξει, όπως «πληρότητα» και «ποιότητα». Ενός συνόλου που δυστυχώς δεν δείχνει να καταλαβαίνει που πατά και που βρίσκεται -με τις λίγες εξαιρέσεις φυσικά να υπάρχουν. Δύο, η έλλειψη εναλλακτικών λύσεων σε επίπεδο τακτικής, η έλλειψη σταθερής ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας -ακόμη πιο απλά- η έλλειψη βοήθειας, η έλλειψη ηγεσίας από τον πάγκο.
Εάν μάλιστα δεν υπήρχε φέτος ο τύπος που λέγεται Κώστας Φορτούνης και που έχει ξελασπώσει άπαντες σε αρκετές περιπτώσεις, εάν δεν υπήρχαν ακόμη 3-4, ο Μασούρας, ο Πασχαλάκης, ο Ελ Κααμπί, ο Ροντινέι, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα, πολύ πιο νωρίς. Τώρα πια, η εικόνα της ομάδας είναι σαν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα. Ανά πάσα στιγμή, απειλείται με κατάρρευση. Για την ακρίβεια είναι έτσι εδώ και καιρό. Στα ντέρμπι με ΑΕΚ, Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ πήρε έναν βαθμό και αυτός σε ματς που θα μπορούσε να είχε χάσει κάλλιστα. Μια ομάδα που χάρισε με τις γκάφες της τα ματς με Τόπολα (2-2) και Φράιμπουργκ (2-3). Μια ομάδα που αγκομαχάει για να νικήσει τον Αστέρα Τρίπολης. Μια ομάδα που αγκομαχάει για να μην χάσει από τον Βόλο. Μια ομάδα που μόλις ξεκίνησαν οι πραγματικές απαιτήσεις, τα πραγματικά δύσκολα ματς με αντίστοιχο «βαρύ» πρόγραμμα, εμφάνισε όλες τις τρανταχτές αδυναμίες της.
Ακολουθεί λοιπόν unpopular opinion: Για τα χάλια που βλέπει ο κόσμος το τελευταίο διάστημα δεν φταίει μόνο ο Ντιέγκο Μαρτίνεθ. Αντιθέτως, όλοι όσοι εμπλέκονται με τον σύλλογο, είναι αντίστοιχα υπόλογοι.
Φταίνε π.χ. αυτοί που αποφάσισαν να τα σπάσουν για ένα οφσάιντ, όπως αυτοί που λίγο καιρό πριν αποφάσισαν να πετάξουν κροτίδες στο γήπεδο και να χαρίσουν στον αντίπαλο μια νίκη σε ντέρμπι κορυφής. Φταίνε οι αιώνιοι επαγγελματίες μπαχαλάκηδες που κρύβονται στον όχλο και την ανωνυμία και βαφτίζουν μια άρρωστη νοοτροπία καταστροφής ως αγάπη για την ομάδα, ως ξέσπασμα για την αδικία ως οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί και να μην φανταστεί φυσιολογικός ανθρώπινος νους. Φταίνε και αυτοί που τους χαϊδεύουν τα αυτιά, τους περιθάλπουν, τους συντηρούν και τους επιτρέπουν να κάνουν ό,τι θέλουν, όποτε το θέλουν, με οποιαδήποτε αφορμή και χωρίς κανένα φόβο.
Φταίνε φυσικά και αυτοί που πληρώνονται για να παριστάνουν τους επαγγελματίες διαιτητές, αλλά όπως στην περίπτωση του εξαιρετικά σίγουρου για τον εαυτό του, Τάσου Παπαπέτρου, δεν σταυρώνουν σφύριγμα για σφύριγμα ούτε κατά λάθος, χάνοντας όλες τις φάσεις. Διαιτητές που βάζουν μπουρλώτο στα ματς, διαιτητές που δίνουν πέναλτι (αφού τους πάρει... τηλέφωνο το VAR πρώτα) για σπρώξιμο με τον αγκώνα και πέντε λεπτά αργότερα, σε φάση copy-paste δείχνουν με σιγουριά Ρωμαίου εκατόνταρχου στον Ελ Κααμπί να σηκωθεί. Διαιτητές που χρειάζεται να δουν 5 λεπτά βίντεο για να καταλάβουν ότι αμυνόμενος έχει ρίξει διπλή μπουνιά αλα Street Fighter σε επιτιθέμενο, για να δείξουν πέναλτι. Διαιτητές που ελέγχουν φάσεις για οφσάιντ, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τι ακριβώς βλέπει τελικά στην εικόνα που εξετάζεται, με ακανόνιστες πολύχρωμες γραμμές που θυμίζει πίνακα του Πικάσο ή του Μιρό.
Φταίνε μετά όμως και αυτοί που θα μείνουν στις αποφάσεις του εκάστοτε διαιτητή, δίνοντας το υπεραιώνιο άλλοθι σε μια διοίκηση που τη στιγμή που θα γίνει η... ανάλυση της κατάστασης και η απόδοση ευθυνών, θα μείνει πιθανότατα και πάλι εκτός κουβέντας.
Για να φτάνει μια ομάδα να σέρνεται στο γήπεδο, να μαζεύει 3-4-5άρες και να παλεύει για να μην χάσει ματς που θα έπρεπε να τα παίρνει χωρίς καν να ιδρώνουν και οι 11, φταίνε και αυτοί που έφτιαξαν αυτό το ρόστερ. Ένα ρόστερ που καλοκαίρι διαφημιζόταν ως υπερπλήρες -τουλάχιστον στη θεωρία. Μια πληρότητα που έως τώρα όμως δεν... γεμίζει ούτε μισή ενδεκάδα. Ένας Φορτούνης, ένας Ποντένσε στη χάση και στη φέξη, όπως αντίστοιχα και ένας Μασούρας, ένας Πασχαλάκης, ένας Ελ Κααμπί και ένας Ροντινέι. Εξαιρέσεις μιας ολόκληρης σεζόν έως τώρα, αφού από κει και πέρα, επικρατεί πια ένα μίνι χάος στο κομμάτι της ατομικής απόδοσης, αλλά και της γενικότερης διάθεσης και νοοτροπίας.
Όλοι αυτοί που... σχεδιάζουν, σχεδιασμούς και δημιουργούν θεωρίες, πλέον απαιτείται να κάνουν πολλά πράγματα. Απαιτούνται μεταγραφές κανονικές, με... κανονικά χρήματα και όχι... θεωρητικά, με δανεικούς και οψιόν αγοράς που η Ιστορία έχει δείξει ότι δεν έχουν σκοπό να πληρωθούν ποτέ. Απαιτούνται οι κινήσεις τύπου Χέσε και Ορτέγκα να είναι οι συμπληρωματικές ενός ρόστερ που θα έχει ήδη την απαραίτητη ποιότητα και εμπειρία και να μην ζητείται από παιδιά που βγήκαν πρώτη φορά από την ήπειρό τους να κάνουν όργια και πρωταθλητισμό με τις απαιτήσεις του Ολυμπιακού.
Απαιτείται και προπονητής με ειδικό βάρος να διαχειριστεί όλα όσα ο Ντιέγκο Μαρτίνεθ δείχνει εδώ και καιρό να αφήνει απλά να περνάνε από πάνω του, σαν απλός παρατηρητής, πράγματα που έχουν ήδη αναλυθεί από τη στήλη. Γιατί προφανώς φταίει αντίστοιχα και αυτός που διαχειρίζεται το συγκεκριμένο ρόστερ εδώ και 4-5 μήνες.
Φταίνε και αυτοί που περιφέρουν τη φανέλα του Ολυμπιακού ανά την Επικράτεια και ανά την Ευρώπη και -όπως αποδεικνύεται επί χόρτου- οι περισσότεροι εκ των οποίων θα έπρεπε να μην μπορούν ούτε να την αγοράσουν από τη μπουτίκ.
Τέλος, για την τωρινή εικόνα της ομάδας -η οποία δυστυχώς φαίνεται πως συνεχίζει από τα περσινά παρά το... διάλειμμα του πρώτου διμήνου της χρονιάς, φταίνε και όσοι διοικούν και αποφασίζουν για... όλα τα παραπάνω! Αυτοί που εκτελούν, αυτοί που προτείνουν και αυτός που έχει την τελική ευθύνη. Αυτός που αποφασίζει να πληρώσει ή να μην πληρώσει, ποιον να πληρώσει και πόσο θα τον πληρώσει. Αυτός που δίνει το ΟΚ και τα κλειδιά της ομάδας σε ανθρώπους που φέρνουν Κίνι και Φρέιρε και Σολμπάκεν και Ομάρ Ρίτσαρντς και λοιπές δυνάμεις. Αυτός που ασχολείται με τις Ρίο Άβε του κόσμου και τις λοιπές ποδοσφαιρικές επενδύσεις του, την ώρα που η πρώτη επένδυσή του φαντάζει και πάλι ακυβέρνητη, απροστάτευτη και ποδοσφαιρικά ελλιπής.
Ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή δεν αποπνέει υγεία και αυτό φαίνεται όταν η κατάσταση στραβώνει, όχι όταν όλα είναι ρόδινα. Και για να παρουσιάζεται ξανά αυτή η εικόνα που έχει βγάλει όλο τον φυσιολογικό κόσμο από τα ρούχα του, η ευθύνη βαραίνει όλους όσους ασχολούνται με αυτή την ομάδα. Από τον Μπάμπη τον Σουγιά που έχει πιει 7 ρετσίνες και μετά πάει γήπεδο για να τα σπάσει, μέχρι τον ιδιοκτήτη της. Για όποιον βρει φταίχτες μονάχα πάλι έναν διαιτητή (Παπαπέτρου) και έναν προπονητή (Μαρτίνεθ) του έχω νέα: σε λίγο καιρό, ένα άλλο μεσημέρι Κυριακής, θα φταίει κάποιος άλλος διαιτητής και κάποιος άλλος προπονητής. Και η ζωή θα συνεχίζεται...
