Κάθε επιστροφή είναι δύσκολη. Εκ των πραγμάτων με τα δεδομένα που υπάρχουν για τις ελληνικές ομάδες και την προσπάθεια για Champions League. Ειδικά για τον Παναθηναϊκού που είναι στο δύσκολο δρόμο με αντιπάλους από τα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Πέρα από δύσκολη, συνήθως κάθε επιστροφή είναι και… επική.
Έτσι τα έφερε η μοίρα και τώρα. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να γράψει ένα ακόμη… έπος για να βρεθεί στους ομίλους. Αν και η ρεβάνς στο ΟΑΚΑ εκ των πραγμάτων θα είναι επική. Επειδή θα γίνει στο γεμάτο Στάδιο, ξυπνώντας μνήμες σε όσους έζησαν εκεί τέτοιες βραδιές, κάνοντας τους νεότερους να μάθουν τον Παναθηναϊκό όπως πρέπει.
Για αρχή, δεν υπάρχει καμία τύχη και καμιά γκίνια. Όπως ο κάθε… πικραμένος λόγω της πρόκρισης του Παναθηναϊκού κόντρα στη Μαρσέιγ, μιλούσε για τύχη, έτσι και οι Παναθηναϊκοί δε γίνεται να μιλούν για ατυχία. Η Μπράγκα άρχισε καλά στο δεύτερο μέρος και σου έβαλε γκολ μόλις πήρε τον έλεγχο του ματς. Κάποια στιγμή θα γινόταν, δεν έπαιζες με την ομάδα του χωριού σου. Το 2-0 ήρθε από τραγικά σου λάθη, σε γκολ που αν έμπαινε σε φιλικό θα γράφαμε για… καμπανάκια.
Ούτε φυσικά το γκολ που χάνει ο Σπόραρ είναι ατυχία. Το χάνει επειδή στη συγκεκριμένη φάση πάει λες και φοράει παντόφλες και πιτζάμες και φυσικά δεν είναι και γκολτζής ολκής. Αρχίσαμε με τα κάπως σκληρά, για να το μαλακώσουμε στη συνέχεια. Απλά επιβάλλεται να σταματήσουμε κάποια στιγμή να τα «φορτώνουμε» όλα στα μεταφυσικά.
Συνολικά στο ματς, το Τριφύλλι δεν είχε σε τίποτα να ζηλέψει απ’ την Μπράγκα. Αν είχε πιο γκολτζήδες ακραίους και φορ (Σπόραρ βασικά) αυτή τη στιγμή ίσως και να μιλούσαμε διαφορετικά. Για φιέστα πρόκρισης στο ΟΑΚΑ ας πούμε. Αλλά τακτικά οι Πράσινοι ήταν άψογοι, με μια αντίπαλο στην έδρα της οποίας θα ήταν αδύνατο να έχει η ομάδα του Γιοβάνοβιτς την εικόνα του πρώτου ημιώρου. Εκεί που πραγματικά έκανε την Μπράγκα να σοκαριστεί.
Το γκολ του Μαντσίνι ήταν όχι απλά το… κερασάκι στην τούρτα του ματς, ήταν η τούρτα ολόκληρη για τον Παναθηναϊκό. Διαμορφώνει εντελώς διαφορετικές συνθήκες για τη ρεβάνς. Για όλους. Πρωτίστως για το Τριφύλλι που ξέρει πλέον πως με νίκη στη χειρότερη πάει παράταση. Κι εδώ είναι σημαντικό το εκτός έδρας γκολ. Θα πει κανείς θα μετρούσε αλλιώς το τέρμα του Μαντσίνι. Ναι, αλλά αν δεχόσουν γκολ στο ΟΑΚΑ «τελείωνες». Τώρα, ακόμη και να δεχτείς στο κακό σενάριο, με δύο πας παράταση. Μιλάμε για ρεβάνς που από τώρα σε αγχώνει η σκέψη της.
Φυσικά το σημείο που αλλάζει τα δεδομένα, είναι αυτό που περιμένει τους Πορτογάλους. Η Μπράγκα είναι μια πολύ καλή ομάδα, έχει εμπειρία απ’ την Ευρώπη. Δεν έχει, όμως, εμπειρία από έδρες όπως το ΟΑΚΑ κατάμεστο από 60.000 ανθρώπους. Είναι μια συνθήκη που διαφοροποιεί σημαντικά τα δεδομένα της ρεβάνς.
Ξυπνώντας μνήμες για όλους. Γιατί τα «πρέπει» για νίκη στο συγκεκριμένο γήπεδο, ήταν πολλά στο παρελθόν. Άλλα πετυχημένα άλλα αποτυχημένα. Εκείνα σε έκαναν αυτό που είσαι, εκείνα θα σε οδηγήσουν και τώρα. Ως που; Κανείς δεν ξέρει. Απλά τώρα, με τις συνθήκες που διαμορφώνονται, ο Παναθηναϊκός έχει κάτι παραπάνω από βάσιμες ελπίδες επιστροφής.
Ποδοσφαιρικά έδειξε πως δεν έχει πολλά να φοβηθεί απ’ την Μπράγκα. Προφανώς και είναι καλή ομάδα, με ποιοτικούς παίκτες. Απλά δεν την είδε κανείς να ασκεί πάνω σου την πίεση που θα περίμενες από εκτός έδρας αγώνα. Τέτοιου επιπέδου. Κι αυτό κάτι λέει, αναφορικά με τη δική σου διαχείριση. Δεν είναι έπαρση σε καμία περίπτωση, απλά ο Παναθηναϊκός είδε στην Πορτογαλία πως… την έχει την Μπράγκα. Αν φυσικά πιάσει ο ίδιος ένα επίπεδο απόδοσης παραπάνω απ’ αυτό που είχε εκεί. Κάτι που στο γεμάτο ΟΑΚΑ, δε συζητάμε αν μπορεί να το κάνει.
Σκέφτεσαι και μόνο την ατομική απόδοση παικτών και βλέπεις πως τα χαφ σου δεν… έθελξαν. Ο Γεντβάι έκανε τραγικό λάθος στο δεύτερο γκολ, άρα στο κέντρο της άμυνας είχες θεματάκια. Ο Σπόραρ έχασε αυτό που έχασε, άρα κόβεται η κουβέντα για τον επιθετικό σου. Ουσιαστικά είχες τον Μαντσίνι σε εξαιρετική βραδιά και σε οδήγησε. Σε εντός έδρας ματς, με περισσότερους συμπαραστάτες, τα πάντα γίνονται.
Αλλά τώρα δεν είναι στιγμή για να σκεφτόμαστε τον Σπόραρ και αυτό που έχασε. Δεν είναι ώρα για μιζέριες, όταν υπάρχει μια τέτοια πρόκληση μπροστά. Πρόκληση δεκαετίας και βάλε για τον Παναθηναϊκό. Συσπείρωση, κοινός στόχος, ομάδα-κόσμος να είναι ένα. 60.011 συν όσους μπουν ως αλλαγή. Τόσο απλά τα πράγματα.
Ασφαλώς και κανείς δε σου προεξοφλεί πως θα προκριθείς. Το 2-1 δίνει έστω και μικρό προβάδισμα στην Μπράγκα. Αν περάσεις, θα έχεις πετύχει αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο πριν κάποιες εβδομάδες. Αν (χτύπα ξύλο) αποκλειστείς, φανέρωσες στον εαυτό σου πως έχεις την ικανότητα να πετύχεις κάτι καλό στην Ευρώπη. Κάτι που θα θυμάσαι. Κάτι που θα συγκινήσει τον κόσμο σου.
Ίσως να μην αρέσει σε κάποιους, αλλά δεν πειράζει. Οι Παναθηναϊκοί θα… νιώσουν. Σαφώς και είναι στόχος η κατάκτηση του πρωταθλήματος, δεν συζητιέται για κανέναν λόγο. Πάντα πρέπει να είναι αυτός ο στόχος. Αλλά σε επίπεδο προτεραιοτήτων, γιατί να μην τεθεί ως προτεραιότητα η Ευρώπη. Σε όποιον όμιλο κι αν αγωνίζεσαι. Έτσι για να θυμηθείς για τα καλά ποιος είσαι. Την ταυτότητά σου, το dna σου.
