«Του Διακογιάννη η φωνή», που σημάδεψε τα κυριακάτικά μας βράδια, η φωνή που έγινε τραγούδι σίγησε. Ο Γιάννης Διακογιάννης μια εμβληματική φυσιογνωμία της ελληνική δημοσιογραφίας απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών, έχοντας ταυτιστεί με τα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα του κόσμου στον 20ο αιώνα.
Ο γνωστός δημοσιογράφος και πολιτικός, Γιώργος Λιάνης δεν έκρυψε την συγκίνηση του, όταν πληροφορήθηκε από το SDNA για την απώλεια του Γιάννη Διακογιάννη. Ο κ. Λιάνης επιχείρησε να εξηγήσει τον μύθο του κορυφαίου δημοσιογράφου, συγγραφέα, ραδιοφωνικού παραγωγού και τηλεοπτικού παρουσιαστή.
«Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους δημοσιογράφους που ασχολήθηκαν με το θέμα του αθλητικού ρεπορτάζ και όχι μόνο.
Ήταν μια Βίβλος στο αθλητικό κομμάτι και ήταν πολύ καλά εξοπλισμένος για να γίνει αυτός ο δημοσιογράφος που έγινε. Είχε μία γαλλική παιδεία πολύ άνω του μέσου όρου και όλα αυτά συνοδευόντουσαν από μία εξαιρετική, ιδιαίτερη προσωπικότητα που είχε χιούμορ και τρόπους συμπεριφοράς άριστους.
Βεβαίως, όπως όλοι άνθρωποι έτσι και αυτός είχε τα δικά του μικρά ελαττώματα. Κρατάει ο λαός μας πάντα έναν μύθο για τον κάθε άνθρωπο. Ο μύθος που κρατάει και είναι αληθινός για τον Διακογιάννη είναι 'η φωνή'.
Οι φωνές που είχε το ελληνικό ραδιόφωνο ήταν αυτός και η Μαρία Ρεζάν. Ταυτίστηκε με ένα μέσο, κυρίως με την τηλεόραση. Ήταν 'η φωνή'. Δεν είναι λίγο πράγμα. Η φωνή του 20ου αιώνα στην Ελλάδα ήταν ο Μάνος Κατράκης, αλλά οι φωνές οι μεγάλες που ξεχώρισαν στα media είναι του Διακογιάννη και της Μαρίας Ρεζάν».
Ο Γιώργος Λιάνης αναφέρθηκε στη συνέχεια στη γνωριμία του με τον Γιάννη Διακογιάννη, αλλά και στην προτίμηση του, στον Πελέ!
«Εγώ τον γνώρισα την περίοδο που ήμουν στα Νέα. Έκανα ελεύθερο ρεπορτάζ, ενώ εκείνος ήταν επικεφαλής στο αθλητικό και ανταλλάσσαμε απόψεις. Επειδή είχα και εγώ αθλητικές γνώσεις, αφού ήμουν ποδοσφαιριστής μου είχε μία ιδιαίτερη συμπεριφορά, με πείραζε πάρα πολύ δηλαδή. Ήξερε ότι είμαι Ηρακλής, αλλά όταν ο Χατζηπαναγής άρχισε να κάνει 'όργια' στα ελληνικά γήπεδα, είχε μπει στη θέση του, ηρέμησε.
Μας μάγευε στα Παγκόσμια Κύπελλα, μέρες που είναι. Σαν να το έκανε η μοίρα έτσι για να τον τιμήσει ακόμα περισσότερο. Έφυγε εν μέσω του τελικού στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ένας άνθρωπος που χαρακτήρισε με την φωνή του, όλα τα παγκόσμια Κύπελλα που πρόλαβε να καλύψει.
Εγώ είχα αδυναμία στον Πελέ, το ίδιο και ο Διακογιάννης. Πιστεύαμε πως δεν υπάρχει σύγκριση με τον Μαραντόνα. Ήμασταν και οι δύο φανατικοί του Πελέ, ίσως επειδή τον προλάβαμε ζωντανά, ενώ οι περισσότεροι δημοσιογράφοι δεν τον είχαν δει. Είναι διαφορετικό να τους βλέπεις από το να διαβάζεις γι' αυτούς. Ήμασταν και οι δύο υπέρ της Βραζιλίας, αλλά ο Διακογιάννης υποστήριζε επίσης την Ιταλία και την Γαλλία. Η Γαλλία ήταν η 'πνευματική μάνα ' του, η τροφός του.
Επίσης είχε πολύ μεγάλη αδυναμία στην κόρη που μεγάλωσε την Ρίκα Βαγιάνη, η οποία ουσιαστικά δεν ήταν κόρη του, αλλά την είχε σαν δέκα κόρες μαζί. Αυτό το γεγονός με έκανε να τον θαυμάζω ακόμα περισσότερο. Η Ρίκα Βαγιάνη ήταν κόρη της συζύγου που λάτρεψε ο Γιάννης Διακογιάννης».
Ο τέως Υφυπουργός αθλητισμού σημείωσε πως η απώλεια του Γιάννη Διακογιάννη δεν αναπληρώνεται.
«Είναι μια μεγάλη απώλεια. Δεν αναπληρώνονται αυτές οι απώλειες. Η Ελλάδα είναι ένα φυτώριο ταλέντων σε όλους τους τομείς, αλλά υπάρχουν κάποιοι μεγάλοι που δεν αναπληρώνονται. Ένας από αυτούς στον χώρο του αθλητισμού, αλλά και του πολιτισμού εμμέσως , είναι ο Διακογιάννης. Φαντάσου ήξερε τα γαλλικά τραγούδια καλύτερα από τα ελληνικά. Τα έπαιζε στα δάκτυλα.
Είχα κάνει μια σειρά οι 'θρύλοι των γηπέδων' και έβαλα 12 ποδοσφαιριστές. Ο Διακογιάννης μου μίλησε για τον Δομάζο και τον Λουκανίδη. Θαυμάζαμε και οι δύο απεριόριστα τον Δομάζο, όμως ξέραμε και οι δυο μας, ότι ο πιο πολυσύνθετος Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος θα άφηνε εποχή εάν πήγαινε σε ομάδα του εξωτερικού ήταν ο Λουκανίδης. Ναι μεν έκανε τεράστια καριέρα, αλλά λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα δεν έφτασε πραγματικά στο επίπεδο που άξιζε.
Είχα πάει λοιπόν στο σπίτι του στο Παγκράτι και ήταν πολύ χαρούμενος που με είδε και μίλησε για τον Δομάζο. Ο Διακογιάννης ήταν Παναθηναϊκός 'άρρωστος' μην κρυβόμαστε.
Στα οπαδικά δεν τα πηγαίναμε καλά, αφού εγώ είμαι Ηρακλής αν και όλοι νόμιζαν πως ήμουν με την ΑΕΚ. Ήταν μπον βιβέρ, του άρεσε το καλό κρασί. Αξέχαστη φυσιογνωμία. Λιγοστεύουν οι δημοσιογράφοι που πηγαίνουν τον 'καπνό κάτω' στη δημοσιογραφία. Είναι η πλευρά του επαγγέλματος που όλη την ώρα σου ζητάει να έχει μυαλό ανεξάρτητα από το ρεπορτάζ. Είναι ένα επάγγελμα, το οποίο υπηρέτησε με αυταπάρνηση ο Διακογιάννης. Ο κόσμος τον έμαθε στην τηλεόραση, αλλά έγραφε και ωραία δίχως να είναι το φόρτε του. Μιλούσε ωραία».
Ο καταξιωμένος δημοσιογράφος χαρακτήρισε τον Γιάννη Διακογιάννη ως μια προσωπικότητα που αναδεικνύεται μια φορά στα 100 χρόνια στην Ελλάδα.
«Είναι σπάνια φωνή, μόρφωση σπάνια, ταμπεραμέντο σπάνιο επομένως εάν έχει αυτά τα τρία είσαι ένας στα 100 χρόνια. Μεγάλο κεφάλαιο στην δημοσιογραφία που δεν αναπληρώνεται λόγω εποχής.
Η Ελλάδα του Διακογιάννη, είναι του Σεφέρη, του Ελύτη, του Ρίτσου. Δεν υπάρχουν πλέον τέτοιες προσωπικότητες ούτε ξαναγίνονται.
Το να βγάλει μια χώρα όπως η Ελλάδα δύο Νόμπελ και δύο βραβεία Λένιν δεν έχει ξαναγίνει πουθενά. Η Ελλάδα ήταν η μεγαλύτερη χώρα στην ποίηση από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα. Η Ελλάδα πεθαίνει σαν χώρα, αλλά δεν ξέρεις πότε θα έρθει ο καινούργιος βλαστός. Είμαστε σε παρακμή. Πλέον όλοι μιλούν για το ποιος θα κάνει τα χειρότερα σε όλα τα επίπεδα. Στην εποχή του Διακογιάννη δεν συνέβαινε αυτό, όλοι μιλούσαν για το ποιος θα κάνει τα καλύτερα».
