Στις 31 Μαρτίου «πάτησε» στο ΟΑΚΑ τη μεγάλη Ρεάλ, έξι βράδια αργότερα πήγε μια βόλτα στο Βερολίνο και –σε στυλ «παρίσταμαι και χαιρετίζω»- έχασε με κάτω τα χέρια από την Άλμπα. Δεν παραξενεύει κανέναν, πλέον, τούτη η τραμπάλα του Παναθηναϊκού. Γιατί αυτή ακριβώς είναι η φετινή φτιάξη του: Μια ομάδα χωρίς ταυτότητα, δίχως χαρακτήρα. Μια ομάδα η οποία μπορεί, π.χ., να νικήσει τη Δευτέρα τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ αλλά δεν θα πείσει ΚΑΝΕΝΑ ότι μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα. Γιατί το πλεονέκτημα έδρας δεν συνεπάγεται πλεονέκτημα ομάδας…
Το σπορ που παίζει ο Παναθηναϊκός είναι η επιτομή του «όσα φάμε, όσα πιούμε». Δεν ξέρεις κάθε φορά τι θα παρουσιάσει στο παιχνίδι. Είναι… κίντερ έκπληξη. Θα παίξουν άμυνα ή θα μαρκάρουν με τα μάτια; Θα χάσουν το ματς από το πρώτο πεντάλεπτο; Θα το… ρίξουν πάλι στο «τρίποντα και άγιος ο Θεός»; Θα… ασχοληθούν με τα pick ή θα όποιος παίρνει τη μπάλα θα σουτάρει από το σπίτι του;
Ρίχνεις το νόμισμα κάθε φορά παρακολουθώντας την ομάδα του Δημήτρη Πρίφτη. Προφανώς δεν… πλήττεις! Συνήθως όμως «σιχτιρίζεις» με αυτό που παρακολουθείς.
Το έγραψα και την προηγούμενη φορά: εδώ δεν είναι θέμα μπάτζετ, αλλά μπασκετικής προσέγγισης από τον άνθρωπο που έχει χτίσει αυτή την ομάδα. Ο οποίος είναι αποδεδειγμένα καλός προπονητής, αλλά ταυτόχρονα υπεύθυνος για αυτή την αλλήστου μνήμης κακοτεχνία.
Αναρωτιέμαι όμως αν και ο ίδιος επιτέλους έχει… αναρωτηθεί «τι έφτιαξε»! Αν τον ρωτήσεις «Τι ομάδα είναι ο δικός σου Παναθηναϊκός;» τι θα απαντήσει; Μάλλον πρέπει να σκεφτεί αρκετή ώρα μέχρι να βρει κάτι…
Ας αφήσουμε στην άκρη ακόμη και την ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΗ για τον Εξάστερο προοπτική της τελευταίας θέσης στη φετινή Ευρωλίγκα. Μπορεί να πει δημόσια ο κ. Πρίφτης «τι είναι» ο δικός του Παναθηναϊκός; Ομάδα με αρχή την άμυνα; Ομάδα που θέλει να παίξει θεαματικό μπάσκετ και δεν την ενδιαφέρει πόσους πόντους θα φάει; Ή μήπως ένα περιφερόμενο «όσα φάμε κι όσα πιούμε» στο παρκέ;
Προφανώς, ενόψει του ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, στους πράσινους έχει χτυπήσει «κόκκινο» η αγωνία για την κατάσταση του Νέντοβιτς. Είναι ο πιο σημαντικός παίκτης στο επιθετικό κομμάτι. Δίχως τον Σέρβο –που τις περισσότερες φορές είναι η καλαμιά στον κάμπο- το καλάθι του αντιπάλου μοιάζει με άλυτη εξίσωση για τον Παναθηναϊκό.
Ας πάρουμε όμως, για την οικονομία της συζήτησης, ως δεδομένο ότι θα παίξει στο ντέρμπι ο Νέντοβιτς. Και ότι μπορεί να νικήσει ο Παναθηναϊκός. Τι θα αλλάξει; Το πλεονέκτημα έδρας θα τον κάνει κανονική ομάδα; Μα δεν έγινε ολόκληρη τη σεζόν…
Άλλαξε τίποτα όταν κέρδισε στο ΣΕΦ, στον πρώτο γύρο; Έφτιαξε ταυτότητα, βρήκε χαρακτήρα; Περιμένεις να παρακολουθήσεις τον Ολυμπιακό να παίζει με την Μπαρτσελόνα δίχως τον Σλούκα και τον Φαλ και γνωρίζεις από την αρχή ΤΙ ΘΑ ΔΕΙΣ!
Γιατί ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα έχει ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ. Η άμυνά του λιώνει σίδερο. Την Μπάρτσα την κατέβασε στους 66 πόντους. Οι παίκτες του πέφτουν σε κάθε μπάλα σαν να είναι η τελευταία. Βάζουν τα χέρια παντού, ο αντίπαλος ματώνει για να βάλει καλάθι.
Αυτός είναι ο χαρακτήρας του Ολυμπιακού που έφτιαξε ο προπονητής του. Πολεμιστής. Από εκεί ξεκινάνε τα πάντα προτού πάρει σκυτάλη το επιθετικό ταλέντο.
Ο Παναθηναϊκός του Πρίφτη τι είναι; Αν βρεθεί σε μεγάλο βράδυ ο Νέντοβιτς ή ο Παπαγιάννης ή ο Παπαπέτρου μπορεί να έρθει κάποια σπουδαία νίκη. Μετά θα βυθιστεί πάλι σε «βαθύ ύπνο». Θα χάσει εύκολα, ενίοτε θα διαλυθεί, αλλά πάλι δεν θα… τρέχει τίποτα! Θα είναι ακόμη μια κακή μέρα στη δουλειά και μετά ξανά μία από τα ίδια.
Μπάσκετ «όσα φάμε, όσα πιούμε» λες και παίζουν «πέντε πέντε» στην παιδική χαρά.
Συγνώμη, αλλά αυτό δεν μπορεί να το σώσει ούτε ο σπουδαίος Νεμάνια Νέντοβιτς. Ούτε θα αλλάξει κάτι ακόμη κι αν νικήσει τη Δευτέρα τον Ολυμπιακό. Γιατί από τη μία πλευρά υπάρχει μία ΟΜΑΔΑ, από την άλλη κάτι που ούτε ο προπονητής ξέρει τι είναι…
