Στη ζωή, άρα και σε μια μπασκετική ανάλυση, το ζήτημα είναι πώς βλέπει ο καθένας το ποτήρι, μισογεμάτο ή μισοάδειο. Σαφέστατα, λοιπόν, η Εθνική Ανδρών παρουσίασε σημεία βελτίωσης, ωστόσο στους τρεις τελευταίους φιλικούς αγώνες της είχε και σημαντικές αδυναμίες, για τις οποίες δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα μπορούσε εύκολα να επουλώσει στους επίσημους αγώνες του Ευρωμπάσκετ.
Για να εξηγούμαστε. Στα θετικά της Εθνικής είναι η αντίδραση, που έδειξε στα ματς με την Ιταλία και με την Σερβία. Μετά την κλοτσοπατινάδα στο ξενοδοχείο, η ομάδα είχε την ανάγκη να αφήσει πίσω της τον άγριο καβγά Παππά - Μπουρούση και να συγκεντρωθεί στην αποστολής της. Υπό μια έννοια, ίσως και να έχουν δίκιο ορισμένοι στα ενδότερα της Εθνικής, που υποστηρίζουν ότι ένα τόσο ισχυρό ηλεκτροσόκ είχε και θετική επίδραση, καθώς έθεσε τους παίκτες προ των ευθυνών τους και τους έκανε (ειδικά τους πρωταγωνιστές του καβγά και γενικότερα τους πιο δύστροπους) να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν να ξεφτιλίζονται δημοσίως ανταλλάσσοντας γροθιές και ύβρεις. Πάμε παρακάτω.
Την Εθνική Ανδρών την αντιμετωπίζω πάντα με φειδώ ως προς την ανάλυση πριν από την εκάστοτε διοργάνωση. Διότι είναι μια ομάδα διαφορετική από τις άλλες. Οι παίκτες, που την απαρτίζουν, φορούν το εθνόσημο και όχι π.χ. τον δαφνοστεφανωμένο ή το τριφύλλι. Πριν από το Ευρωμπάσκετ 2015 ήμουν πεπεισμένος ότι η Εθνική θα αποτύχει παταγωδώς. Όπως και έγινε. Είχα πολλούς λόγους για να το πιστεύω και μάλιστα ήμουν πολύ κοντά στο να το καταθέσω μέσω της αρθρογραφίας, αλλά εκτίμησα ότι η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη για ένα τέτοιο άρθρο, όπως εκείνο του Κρις Σέρινταν παραμονή του ιστορικού ημιτελικού Ελλάδας - ΗΠΑ στη Σαϊτάμα. Για όποιον δεν το θυμάται (έχουν περάσει και ένδεκα χρόνια) ο τότε αρθρογράφος του ESPN είχε προβλέψει την ήττα της «Dream Team».
Τι πιστεύω, λοιπόν, για την εφετινή εκδοχή της Εθνικής; Η εκτίμησή μου είναι διπλή: 1. Πρόκειται για μια… συμπαθητική ομάδα Ευρωλίγκας χωρίς ξένους! 2. Μέχρι στιγμής το μπάσκετ που προσπαθεί να παίξει, ενώ υπάρχουν ιδέες από το προπονητικό επιτελείο, φαίνεται κάπως αναχρονιστικό, κατά συνέπεια και αρκετά προβλέψιμο. Πάμε να δούμε για ποιους λόγους συμβαίνει αυτό και κοιτάζοντας το ποτήρι μισογεμάτο να σκεφτούμε πώς μπορούμε να βελτιωθούμε στους επίσημους αγώνες.
Συζητώντας με δύο ξένους προπονητές της Eurolegue, το συμπέρασμα ως προς την πρώτη παρατήρηση είναι ότι οι δημιουργοί της Εθνικής και ειδικά οι Καλάθης και Σλούκας δεν έχουν έναν Γκιστ, ώστε να βυθίζεται γρήγορα στη ρακέτα και να γίνει αποτελεσματικά το pick and roll. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα για την επιθετική ανάπτυξη της Εθνικής. Και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορεί να διορθωθεί, διότι δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε νατουραλιζέ έναν «diver», που θα τελείωνε τις φάσεις.
Το δεύτερο περί αναχρονιστικού μπάσκετ σηκώνει μεγάλη συζήτηση και μακάρι να προκαλεί και ενστάσεις. Και το λέω αυτό, διότι βλέποντας την Εθνική να επιλέγει το post-up παιχνίδι σχεδόν εμμονικά, θα μπορούσε να αντιπαρατάξει κάποιος ότι τα ποσταρίσματα π.χ. του Γιώργου Πρίντεζη ή του Γιάννη Μπουρούση είναι ο πιο ασφαλής τρόπος για να μετακινηθεί η μπάλα από την strong στην weak side και να υπάρξει δημιουργία, άρα και προϋποθέσεις για εκτέλεση. Υπάρχουν, βέβαια και άλλοι τρόποι για δημιουργία, αλλά για να γίνουν αποτελεσματικοί πρέπει επιτέλους να βελτιωθεί το πάμπτωχο ποσοστό στα σουτ τριών πόντων: 3/25 τρ. με την Γεωργία, 6/14 τρ. με την Ιταλία και 3/20 με την Σερβία μας κάνουν συνολικά 12/59 τρίποντα, ήτοι ποσοστό ευστοχίας… 20%, που είναι απαγορευτικό, ώστε να μπορέσει μια ομάδα να ξεπεράσει τους 70 πόντους.
Θεωρώ ότι το τρίποντο είναι και θέμα ψυχολογίας. Αν δηλαδή π.χ. ο Κώστας Σλούκας, ο οποίος ξεχωρίζει στην περιφερειακή γραμμή της Εθνικής, χαλαρώσει, αποβάλλει από μέσα του το όποιο άγχος της επιβεβαίωσης (ότι είναι παιχταράς), τα δύο… πέναλτι που έχασε στο ματς με την Σερβία θα τα βάλει στους επίσημους αγώνες και αυτά τα σουτ -αν μπουν- θα απελευθερώσουν όλη την ομάδα. Και φυσικά ο Σλούκας δεν είναι μόνος του, αφού η Εθνική διαθέτει και άλλους ικανούς σουτέρ. Όχι φυσικά τον… Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς, αλλά και spot shooters (Μάντζαρης, Παππάς, Παπανικολάου, Μπουρούσης) και μετά από ντρίμπλα (Σλούκας). Ας είμαστε αισιόδοξοι ότι τα σουτ θα μπουν όταν πρέπει.
Όσο για την άμυνα; Η Εθνική γενικότερα και ειδικότερα η «front line» χρειάζεται μεγαλύτερη ατομική και ομαδική προσήλωση. Δεν γίνεται σε σημαντικά χρονικά διαστήματα και όχι απλά για 1-2 φάσεις, ο προπονητής να πραγματοποιεί... αλλαγές χάντμπολ, βάζοντας άλλους για την άμυνα (Αγραβάνης, Αντετοκούνμπο) και άλλους για την επίθεση (Μπουρούσης, Πρίντεζης). Θα πρέπει ο καθένας να αφήσει στο παρκέ κάθε σταγόνα βενζίνης και αν χρειαστεί, να βγάλει… φτερωτά πόδια για να κάνει δύσκολη τη ζωή του αντίπαλου του. Αυτή την εποχή είμαστε σε φάση αντίδρασης, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει δράση στην άμυνα και μόνο με ενεργητική συμπεριφορά θα έχουμε ελπίδα ακόμη και στον πρώτο όμιλο, που δεν είναι καθόλου εύκολος. Ολα τα υπόλοιπα θα φανούν στο παρκέ της «Ηelsinki Arena». Καλή επιτυχία στα παιδιά και στους προπονητές και θα τα λέμε συχνά τις επόμενες μέρες.
