Η Euroleague στα χέρια του Ολυμπιακού. Με αρκετά αποτυπώματα. Θαμπωμένη από τους πολλούς που ακούμπησαν το τρόπαιο. Δεν ήταν οι αθλητές. Τα δικά τους χέρια ήταν καθαρά, δεν αφήνουν σημάδια. Η παράδοση της κούπας όμως, πέρασε από πολλούς. Χρειάστηκε η συνεισφορά αρκετών. Για να καταλήξει στα χέρια... δεν έχει σημασία ποιανού. Για να καταλήξει να είναι στη μέση και να χοροπηδούν δεξιά αριστερά οι Αγγελόπουλοι.
Το 4ο ευρωπαϊκό του Ολυμπιακού, ήρθε με τέσσερις διαφορετικούς MV. Το P δεν το ξεχάσαμε, απλά δεν ήταν παίκτες. «Παίζουν» με διαφορετικό τρόπο, για να καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το που αρχίζει και που σταματά η επιρροή των αθλητών σε έναν αγώνα.
Ο τελικός ήταν Ολυμπιακός-Ρεάλ Μαδρίτης. Η «βασίλισσα» μπροστά στα μάτια του Φλορεντίνο Πέρεθ, είδε δύο Ισπανούς να μην της επιτρέπουν το δικαίωμα της διεκδίκησης σε αυτόν τον έναν αγώνα. Ο πρώτος είναι ο Τσους Μπουένο. Ανέλαβε CEO της λίγκας μέσα στη σεζόν. Η «απόδοσή» του θα έκανε και τον Μπερτομέου να χειροκροτήσει τον συμπατριώτη του. Πέρα από τις πράξεις και όσα επέτρεψε, έβγαλε και τους πάντες τρελούς με την ιστορική δήλωσή του πως δεν μπήκε κανείς χωρίς εισιτήριο στους ημιτελικούς. Συνολικά, ο τρόπος διαχείρισης του Final Four που ήταν στην ευθύνη της Euroleague, έδειχνε κατεύθυνση στην απονομή. Το «παγωμένο» του ύφος όταν η Ρεάλ -ομάδα της χώρας του- τόλμησε να περάσει μπροστά στην τελική ευθεία του ματς, τα λέει όλα. Το δικό του αποτύπωμα... η σήμανση θα το βρει δεδομένα πάνω στο τρόπαιο.
Κάτι ανάλογο θα γίνει και με του συμπατριώτη του, Ντάνιελ Ιερεθουέλο. Ο αρχιδιαιτητής της Euroleague. Ο άνθρωπος που ορίζει τους Βαλκάνιους «αστέρες» της σφυρίχτρα. Αυτός που κατόρθωσε να τους βάλει να κοντράρονται ανοιχτά με τους συμπατριώτες του. Διότι πέραν των Βαλκάνιων, οι Ισπανοί ρέφερι αυτή τη σεζόν ήταν... καμικάζι. Εκτελούσαν το σκοπό, χωρίς να τους ενδιαφέρει τίποτα. Από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός είναι η μόνη ομάδα στη λίγκα που είχε σταθερά την καλύτερη διαιτησία, δεν γίνεται παρά να ευγνωμονεί τον Ιερεθουέλο.
Το τρίτο πρόσωπο, θα το χαρακτήριζε κανείς έκπληξη. Υπεράνω υποψίας. Κυρίως για την ιστορία που κουβαλά. Στο άθλημα. Ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα. Πρόεδρος της λίγκας. Αρχικά υπήρχε η δικαιολογία πως δεν ξέρει τα... κόλπα. Στη συνέχεια το ερωτηματικό μέχρι που φτάνει η ικανότητα σημαντικών παρεμβάσεων. Μιλάμε για τον πρόεδρο όμως. Ένας legend της διοργάνωσης. Όφειλε να σεβαστεί τον εαυτό του. Πώς επέλεξε να το κάνει; Εξοργίζοντας την Ευρώπη σηκώνοντας ασπίδα στη διαιτησία, μέχρι παραμονή του τελικού. Ειδικά αυτός, ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα τι βλέπει. Από τις γροθιές με τον Τόμιτς, πέρασε στην παρέα με την ιδιοκτησία του Ολυμπιακού. Το όνομά του «βαρύ». Ικανό να επηρεάσει. Επέλεξε την ιστορία του να τη σπιλώσει. Για να μην πάει κόντρα στο ρεύμα... Αφήνοντας το αποτύπωμά του στο τρόπαιο.
Τελευταίος ο Σρέτεν Ράντοβιτς. Ο Κροάτης διαιτητής που… πήρε από το χεράκι τον Ολυμπιακό. Σφυρίζοντας τους αγώνες του μέχρι και τον τελικό. Ολοκληρώνοντας την καριέρα του, όπως ακριβώς της άρμοζε: Με την Ευρώπη να δείχνει με το δάχτυλο αυτόν και τους υπόλοιπους με τις σφυρίχτρες. Μιλώντας για τη μεγαλύτερη ντροπή στην ιστορία των Final Four. Το «αντίο» που του άρμοζε. Γι’ αυτό τον όρισαν άλλωστε. Μια τελευταία διαδρομή στα σκοτάδια της Euroleague.
Έτσι νικιέται ο Γιουλ με τα «μανταρίνια». Έτσι δεν φοβάσαι μη βρεθεί Μίσιτς. Έτσι δεν σε ενδιαφέρει το «κλείδωμα» όπως έκανε η Μονακό. Έτσι ορίζεις τη μοίρα σου, χωρίς αγωνιστικό καρδιοχτύπι. Καμία αγωνία ακόμη και όταν η Ρεάλ επέστρεφε, δεν παραδινόταν. Πάλευε φιλότιμα, όμως αυτή τη φορά ο Γολιάθ δεν είχε απέναντι τον Δαυίδ με μια πέτρα. Τον είχε με οπλοπολυβόλα και ένα «στρατό» δίπλα του. Από τέσσερις των special forces.
