Έχει χάσει παιχνίδια με πολύ πιο ασθενείς αντιπάλους. Στη Μπολόνια παραδόθηκε, στην Παρτίζαν η εικόνα του ήταν άθλια, στο T Center ήταν ανεξήγητες οι ήττες από Παρί και Μιλάνο.
Καμία ήττα όμως της τελευταίας τριετίας δεν ήταν τόσο ασήκωτη όσο αυτή στη Σόφια.
Δεν ήταν μόνο το +12 στο 32’. Οι διαφορές χάνονται εύκολα στο σύγχρονο μπάσκετ.
Ήταν κυρίως το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δημιούργησε τις τέλειες συνθήκες. Έφυγαν από την Ελλάδα 6.000 άνθρωποι για να δουν από κοντά ένα καθοριστικό παιχνίδι, δείχνοντας την άνευ όρων στήριξή τους. Κι ο Παναθηναϊκός έπαιζε καλά, πραγματικά καλά. Με σωστή πνευματική προετοιμασία από την αρχή, με αυταπάρνηση, με την κερκίδα να δίνει τον ρυθμό και τη Χάποελ να έχει «ξαπλώσει» από τα χτυπήματα.
Δεξί κροσέ ο κόσμος, αριστερό ο Σλούκας, άπερκατ ο Χουάντσο, ντιρέκτ από την εξέδρα. Το body language των δύο ομάδων έδειχνε ότι ήταν πιο πιθανό το ματς να φύγει προς τους 15-20 πόντους παρά σε μια ανατροπή που δεν θα πίστευε ούτε ο ιδιοκτήτης της Χάποελ.
Συνέβη κάτι εξωπραγματικό κι έχασε;
Το τρίποντο του Μάλκολμ στη λήξη του τρίτου δεκαλέπτου, ενώ είχε την τελευταία επίθεση ο Παναθηναϊκός. Η διαφορά αντί για τους 14-15, έπεσε στους 9, η Χάποελ είδε ένα σημάδι από τον ουρανό ότι υπάρχει ακόμα λίγη ζωή.
Κι έπειτα, τα καρφώματα σε… κενή εστία. Απόρροια συγκεκριμένων προβλημάτων που ταλανίζουν το κλαμπ εδώ και μια τριετία.
Ο Παναθηναϊκός έπαιξε στο τελευταίο τρίλεπτο στην επίθεση ακριβώς όπως παίζει πάντα. Με iso, με απομονώσεις, βρήκε καθαρά σουτ αλλά δεν βρήκε καλάθι, πήγε με το στυλ που ξέρει να πάρει το ματς που θα του έδινε μέχρι και αβαντάζ έδρας.
Έχασε λέι απ, ελεύθερα τρίποντα και στο τέλος ηττήθηκε από μια ομάδα που έχει ταλεντάρες μπροστά αλλά στην άμυνα… πέρα βρέχει.
Τα υπόλοιπα αποτελέσματα αφήνουν ακόμα τον Παναθηναϊκό μέσα στο παιχνίδι των πλέι οφ. Στη Βαρκελώνη έχει να κερδίσει 13 χρόνια, μετά έχει Βαλένθια κι ο ρυθμός εκεί είναι καταιγιστικός. Προλαβαίνει; Ίσως και ναι.
Αρκεί να μην τον πάρει από κάτω τώρα. Πάνω που βρήκε ρυθμό όπως και μέσα στο ματς της Σόφιας οφείλει να τον επιβεβαιώσει με νίκες.
Τη συνθήκη που βρήκε στη Σόφια δεν θα την ξαναβρεί. Ο Παναθηναϊκός πέτυχε ένα ιστορικό ρεκόρ προσέλευσης σε εκτός Ελλάδος αγώνα, με 6.000 κόσμο, που τον έσπρωχναν προς το πλεονέκτημα, συνολικά δεν είχε θέματα με τη διαιτησία, αλλά η ομάδα έπαθε φούιτ.
Το άδειασμα μετά από τέτοιο ντεμαράζ, με τέτοιο κόσμο δίπλα του, είναι τεράστιο. Ίσως κανένα άλλο αποτέλεσμα την τελευταίας τριετίας δεν τον πλήγωσε τόσο, δεν τον έβαλε σε τόσο βαθιές σκέψεις. Πληρώνοντας ουσιαστικά όλες τις υπόλοιπες βραδιές που έπαιζε στο 50% και έχανε, αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός είναι με την πλάτη στον καναβάτσο.
Τα υπόλοιπα αποτελέσματα λειτούργησαν ως μια σανίδα σωτηρίας. Η κατάσταση παραμένει στα χέρια του. Όμως χωρίς προσανατολισμό στην άμυνα, απέναντι στον μετρ της τακτικής την επόμενη εβδομάδα, και καπάκι τον κορυφαίο προπονητή της φετινής Ευρωλίγκα, οι παίκτες του Παναθηναϊκού πρέπει να κάνουν υπερβάσεις, να διαβάσουν καλά τα παιχνίδια και να παίξουν τον υπέρ πάντων «αγώνα», back2back, χωρίς να έχουν κάνει ποτέ δύο σερί νίκες στην Ισπανία, χωρίς συνθήκες… Λεωφόρου αυτή τη φορά.
Μια εκτός έδρας νίκη ίσως φτάνει για την 7αδα, ώστε να έχει διπλή ευκαιρία να μπει στα πλέι οφ.
Αν λύσει τις αμυντικές παθογένειες, αν γυρίσει ο Γκραντ για να δώσει κάποια ποιοτικά λεπτά ισορροπίας ξεκουράζοντας τον Σλούκα, ίσως έχει ακόμα λάδι στο καντήλι του. Ειδάλλως, η ήττα στη Σόφια θα παραμείνει ασήκωτη…
