Δεδομένο Νο1: Η διοίκηση της ΕΟΚ είναι καθαρά "απέναντι" από τον Παναθηναϊκό κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει όσο υπάρχει Βαγγέλης Λιόλιος. Είτε φωνάξουν είτε μείνουν σιωπηλοί οι "πράσινοι". Κατάσταση μη αναστρέψιμη με τη συγκεκριμένη διοίκηση της Ομοσπονδίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Δεδομένο Νο2: Δεν γίνεται όποτε χάνει ο Παναθηναϊκός σε ντέρμπι από τον Ολυμπιακό να του φταίει η διαιτησία. Το ίδιο έκανε -μονίμως- και ο Ολυμπιακός των Αγγελόπουλων, όταν έχανε από τον Παναθηναϊκό επί Βασιλακόπουλου. Μόνιμο άλλοθι.
Δεδομένο Νο3: Το χθεσινό ντέρμπι δεν κρίθηκε από διαιτητικά λάθη. Μπορεί ο Παναθηναϊκός να διαμαρτύρεται ορθά για ένα ή δύο σφυρίγματα εις βάρος του περισσότερα από αυτά του Ολυμπιακού, όμως οι διαιτητές δεν καθόρισαν το αποτέλεσμα. Κι αυτό δεν το λέω εγώ, κυριάρχησε ως άποψη μετά τη λήξη του αγώνα. Οπως σε άλλα παιχνίδια είχε δικαίως κυριαρχήσει η διαιτησία - "ληστεία".
Δεδομένο Νο4: Ο ίδιος ο Αταμάν στην καταμέτρηση των απουσιών που έκανε, είπε ότι η ομάδα του, παρότι έχασε τον τραυματία τον Κέντρικ Ναν, σε αυτό το κομμάτι είχε λιγότερες πληγές απ΄όσες ο Ολυμπιακός. Προφανώς είναι αληθές αν δει κάποιος το εύρος των απουσιών ένθεν κακείθεν.
Δεδομένο Νο5: Αρκετές ώρες μετά το φινάλε του ντέρμπι εμφανίστηκε με αναρτήσεις ένας οργισμένος -σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα του στο παρκέ- Εργκίν Αταμάν ποστάροντας δύο φάσεις στις οποίες όντως έχει αδικηθεί από το σφύριγμα ο Παναθηναϊκός. Και τι δείχνει αυτό; Ότι έχασε από τους διαιτητές;
Συγνώμη αλλά έχουμε δει παιχνίδια τα οποία ΚΡΙΘΗΚΑΝ καθαρά από τη διαιτησία, έχουμε δει παιχνίδια που οι διαιτητές μπήκαν μέσα σαν "καμικάζι", έχουμε δει και παιχνίδια που οι ρέφερι έκαναν λάθη. Όπως αντιλαμβάνεστε τα δύο πρώτα ουδεμία σχέση έχουν με το τρίτο.
Με κάθε σεβασμό, λοιπόν, προς τον προπονητή του Παναθηναϊκού, θεωρώ ότι ΑΥΤΗ τη στιγμή -Οκτώβριο και όχι Μάιο μήνα- θα ήταν προτιμότερο να κοιτούσε πολύ περισσότερο προς τον καθρέφτη του παρά προς τους "γκρι". Άλλωστε πιότερο αρμόδια για αυτό -τις διαμαρτυρίες, δηλαδή- είναι η διοίκηση όχι ο προπονητής κάθε ομάδας. Και ήδη υπήρξε πράσινη αντίδραση, αμέσως μετά το ντέρμπι, από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Ο κόουτς πρέπει να δώσει ορισμένες απαντήσεις οι οποίες θα κάνουν κόσμο και Τύπο σοφότερους:
1. Πότε θα σταματήσει ο Παναθηναϊκός να "αιμορραγεί" στη θέση "5"; Οταν θα επιστρέψει ο Λεσόρ, θα απαντήσει κάποιος, ή όταν θα προσαρμοστεί στα ευρωπαϊκά στάνταρς ο Χολμς. Και έως τότε τι θα γίνει; Η Ευρωλίγκα είναι αδυσώπητη. Δεν περιμένει. Το ίδιο και το πρωτάθλημα. Θυμίζω ότι πέρυσι μετά τον τραυματισμό του Λεσόρ, οι επιλογές του Αταμάν για σέντερ δεν αποδείχθηκαν οι πρέπουσες και ο Παναθηναϊκός τα έχασε όλα.
2. Πότε θα αποκτήσει χημεία ο Παναθηναϊκός; Ναι, προετοιμασία δεν έγινε. Ομως δεν μπορεί να αλλάζουν διαρκώς οι 5αδες μέσα στο παιχνίδι σε ρυθμό που χάνεις το μέτρημα.
3. Πως γίνεται ένας παίκτης σαν τον Τολιόπουλο να βρει θέση και ρυθμό όταν είναι εκτός 12αδας στην Ευρωλίγκα και αμέσως μετά, στο ντέρμπι αιωνίων, βγάζει μάτια στο ΣΕΦ; Θα μου πείτε "Και πως θα τους χωρέσει όλους τους γκαρντ, ο Αταμάν;". Δική του δουλειά είναι, όχι δική μου...
4. Μια διαφορά 12 πόντων στο ΣΕΦ δεν μπορεί να εξαφανίζεται, όπως συνέβη, εν ριπή οφθαλμού. Οχι μόνο εξαιτίας της άμυνας των ερυθρόλευκων που έσφιξε αλλά και σημαντικών άστοχων ελεύθερων σουτ από παίκτες (Οσμαν, Γκραντ) βαρόμετρο για την ομάδα τους.
Ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να αποπροσανατολιστεί από τα ζητήματα που ΣΗΜΕΡΑ τον απασχολούν (σε λίγους μήνες μπορεί να μην τα θυμόμαστε καν), χρεώνοντας σε διαιτητικά λάθη την ήττα του στο ντέρμπι. Είναι περισσότερο επικοινωνιακό, παρά ουσιαστικό. Ακόμη κι αν αναφέρεται, όπως προφανώς κάθε ομάδα έχει δικαίωμα, δεν μπορεί να είναι πρώτο στη σειρά επιχειρημάτων...
