MENU

Ενενήντα λεπτά (συν τις καθυστερήσεις). Ή σαράντα λεπτά καθαρού χρόνου. Ή πέντε σετ (αν χρειαστεί). Τόση ακριβώς θα έπρεπε να ήταν η χρονική περίοδος κατά την οποία θα μας χώριζαν τα χρώματα, θα μισούσαμε ο ένας τον άλλον, θα αλληλοβριζόμασταν, θα γινόμασταν πομποί και δέκτες οιδιπόδειων συμπλεγμάτων (σε φιλολογική μορφή), θα «σκοτωνόμασταν» μεταξύ μας. Εντός εισαγωγικών το «σκοτωνόμασταν». Όπως ΠΡΕΠΕΙ να είναι...

«Τι δουλειά έχει η ''Οδός Καλαφάτη'' με έναν οπαδό του Άρη Θεσσαλονίκης;», θα αναρωτηθεί κανείς. Άλλωστε, η στήλη αυτή αφορά αποκλειστικά τον Παναθηναϊκό, αν και ενίοτε, «περνάει κι ένα χεράκι» τον «αιώνιο» αντίπαλο, τον Ολυμπιακό. Εκ παραδόσεως...

Ε, έχει και παραέχει! Επειδή φορούσε κασκόλ άλλου χρώματος δηλαδή; Ούτως ή άλλως, οι αυθεντικοί οπαδοί, αυτοί δηλαδή που δεν ανταλλάζουν την οπαδική τους αγάπη για να γίνουν έμμισθοι υπάλληλοι και λατρεύουν την ομάδα τους παθολογικά και δίχως φραγμούς, έχουν περισσότερα κοινά μεταξύ τους παρά διαφορές. Ας χρησιμοποιήσουμε για λίγο την οπαδική διάλεκτο κι ας αφήσουμε τα κορεκτιλίκια για την επόμενη ανάρτηση. Κι αν παρεξηγηθεί κάποιος, συνιστώ «TΟΠ». Μακράν το καλύτερο ξίδι...

Ο Κουκ ήταν ένας αυθεντικός οπαδός. Γνήσιο αλάνι, μάγκας παλιάς κοπής και ολίγον (ή πολύ) punk. Μορφή βγαλμένη από τις ένδοξες οπαδικές σελίδες της δεκαετίας του 1980. Τζιν-σωλήνες, τζιν μπουφάν γεμάτα κονκάρδες και νεκροκεφαλές, δίχρωμα κασκόλ και πανό με αγγλικές σημαίες. Και ξύλο, ξύλο, ξύλο. Και «ντου», πολλά «ντου». Και ξανά ξύλο! Υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά μεταξύ του τότε και του τώρα: ακόμα και το ξύλο, τα χρόνια εκείνα, είχε κανόνες. Τον μισούσες, αλλά τον σεβόσουν τον αντίπαλο. Του «φέρμαρες» την μπλούζα ή το κασκόλ για να τα παραδώσεις με περηφάνεια στο κλαμπ το οποίο ανήκες -ως λάφυρο πολέμου-, του έριχνες και δυο-τρεις «ψιλές» για να «ισιώσει», αλλά δεν του έθετες τη ζωή σε κίνδυνο, δεν συνέχιζες να τον χτυπάς όσο βρισκόταν λαβωμένος στο έδαφος, ανήμπορος να αντιδράσει, δεν καλούσες ενισχύσεις για σίγουρη επικράτηση. Ίσχυε ακόμα το «ένας εναντίον ενός, χεράτα». Α, και το ίδιο βράδυ, τα πίνατε μαζί σε κάποια ντισκοτέκ, «ψαρεύοντας» κανένα γκομενάκι. Περασμένα-ξεχασμένα. Μέχρι την επόμενη φορά...

Δόξα τω Θεώ, δεν έχω παρευρεθεί ποτέ σε οπαδικό «σκηνικό». Δεν έχω επίσης υπάρξει ποτέ οργανωμένος, παρά το γεγονός πως διατηρώ φιλική σχέση με πολλά παιδιά που ανήκουν σε συνδέσμους. Παρεμπιπτόντως, είμαι αντίθετος στη «δαιμονοποίηση» των συνδέσμων, η πλειονότητα των οποίων αποτελείται από παιδιά με υψηλή παιδεία και κοινωνική μόρφωση, όσο κι αν αυτό φαντάζει απίστευτο σε ορισμένους. Δεν έχω ακόμα βιαιοπραγήσει εναντίον αντίπαλου οπαδού. Είναι κάτι που δεν με εκφράζει και δεν πρόκειται ποτέ να κάνω. Ουδόλως με απασχολεί εάν «τους δείραμε» ή «μας κυνήγησαν». Με ενδιαφέρει μόνο να κερδίζει η ομάδα μου, τίμια και καθαρά. Να επιβάλλεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο και πουθενά αλλού. Για να είμαι ειλικρινής, μία κλεφτή... αυτιά (κατά το «ματιά») ρίχνω που και που, όταν συζητιέται ένα οπαδικό σκηνικό. Ίσως ενδόμυχα να ικανοποιηθώ (ελάχιστα, ε;) εάν, σύμφωνα με τους παρευρισκόμενους, ή κάποιον μάρτυρα, «τους πήραμε». Να νιώσω ντροπή; Θα ένιωθα μεγαλύτερη ντροπή εάν το κρατούσα μέσα μου. Προτιμώ τον ρόλο του υποκριτή να τον χαρίσω σε όλους αυτούς που, ενώ επισήμως «καταδικάζουν απερίφραστα τη βία», υπογείως την υποκινούν και το χειρότερο: την οργανώνουν κιόλας.

Μπήκα στην επίσημη σελίδα του μεγαλύτερου συνδέσμου οργανωμένων οπαδών του Άρεως (όπως συνήθιζε να τον αποκαλεί ο αείμνηστος Χρήστος Ράπτης), του Super3, για να διαβάσω λεπτομέρειες για τον θάνατο (αλλά και τη ζωή) του Κουκ. Οπαδοί του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού, της Α.Ε.Κ., του Πανιωνίου, του Ο.Φ.Η., του Απόλλωνα Αθηνών, του Παναιτωλικού κι ακόμα, οπαδοί των «άσπονδων εχθρών» των «κιτρινόμαυρων», Π.Α.Ο.Κ. και Ηρακλή, αποχαιρετούν με πολύ όμορφα λόγια τον Κουκ, αποδεικνύοντας πως μπροστά στον θάνατο μόνο ένα χρώμα υπάρχει: το βαθύ μαύρο. Ήταν ωραίος τύπος ο Κουκ... Στον τελικό κυπέλλου μπάσκετ μεταξύ Άρη και Παναθηναϊκού, το 2017 στο Nick Galis Hall, ήταν εκείνος που παραμέρισε κόσμο και ντουνιά για να προστατεύσει έναν άλλον εκπρόσωπο της λεγόμενης «παλιάς φρουράς» κι επίσης εμβληματική μορφή μίας ετερόχρωμης εξέδρας, τον Ντόκεν, ο οποίος είχε τραυματιστεί λίγο νωρίτερα. Φυσικά, κανένας δεν πείραξε τον Ντόκεν, χάρη στον Κουκ. Αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω...

Ήταν Τετάρτη 14 Αυγούστου, όταν ο Κουκ νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση, σε κάποια κλινική της Θεσσαλονίκης. Ο ίδιος εκλιπαρούσε τους γιατρούς να τον αφήσουν να μεταβεί στο «Κλεάνθης Βικελίδης» για να δει την Αρειανάρα του, σε μία δύσκολη αποστολή, καλούμενη να ανατρέψει το βαρύ 0-3 της Νορβηγίας, απέναντι στη Μόλντε. «Είναι δυνατόν να παίζει ο «θεός του πολέμου» και να λείπω; Αφήστε με να φύγω!», φέρεται να τους είπε. Ο Άρης κέρδισε με 3-1 τους Σκανδιναβούς, αλλά αποκλείστηκε στην παράταση. Δυστυχώς, η μοίρα δεν του χάρισε «παράταση» ζωής. Λίγες ώρες μετά το τελικό σφύριγμα του διαιτητή, ο Κουκ «έφυγε». Πλέον, θα οργανώνει από εκεί ψηλά. Και θα τσακώνεται παράλληλα με άλλους «γνήσιους» οπαδούς, διαφορετικών αποχρώσεων, που έγιναν κι αυτοί πρόσφατα κάτοικοι Παραδείσου: τον «κυρ-Στέφανο» του Παναθηναϊκού, τον «Ροδέλα» του Ολυμπιακού κι άλλους...

Η κοινωνία μας έχει προ πολλού πτωχεύσει σε πολλούς τομείς. Το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Ο οπαδισμός, αναπόσταστο κομμάτι του αθλητισμού, διάγει βαθιά κρίση αξιών. Επαγγελματίες οπαδοί-τηλεπερσόνες, με τον μανδύα της -και καλά- γραφικής ή cult φιγούρας, δείχνουν τον δρόμο στους νέους οπαδούς. Έναν δρόμο σήψης, υπέρμετρης οργής και μηδενικού σεβασμού, ακόμα και στην ανθρώπινη ζωή. Διαβάστε τα σχόλια οπαδών σε αθλητικές ιστοσελίδες και θα καταλάβατε. Μόνιμη επωδός πλέον οι «καρκίνοι στα κόκκαλα», τα «κρύο να σε βρουν», τα «ψόφο σε ό,τι αγαπάς». Εκτός από αυτούς όμως, υπάρχουν και οι επαγγελματίες «μπαχαλάκηδες». Αυτοί είναι αδίστακτοι και δεν φέρουν χρώματα. Δεν αγαπούν καμία ομάδα, αλλά έχουν παρεισφρήσει εντός του οπαδικού πυρήνα και είναι αδίστακτοι. Το οπαδικό κίνημα δείχνει ανήμπορο να τους αντιμετωπίσει, το ίδιο και η Πολιτεία. Η τελευταία, ίσως και να μη θέλει...

Κλείνοντας, απευθύνομαι σε εσένα, πιτσιρικά οπαδέ. Εσένα, που το αίμα σου «βράζει», που γ..άς Πειραιάδες, Λεωφόρους και Τουρκίες αλλά «φωλιάζει» παράλληλα μέσα σου και αγάπη για τον σύλλογό σου και για το ομορφότερο χόμπυ που υπάρχει, μαζί με τη μουσική: το ποδόσφαιρο και κατ’ επέκταση, τον αθλητισμό.

Υπάρχουν δύο οπαδικοί δρόμοι που μπορείς να ακολουθήσεις. Είτε να γίνεις αυτός που αύριο-μεθαύριο θα βγει με μαχαίρι, με μολότοφ ή με σιδερογροθιά και δε θα δείξεις κανέναν οίκτο απέναντι σε κάποιον με τον οποίο στην ουσία δεν έχεις τίποτε να χωρίσεις, είτε να γίνεις ένας νέος Κουκ. Η επιλογή είναι δική σου.

Σεβασμός στους ΟΠΑΔΟΥΣ. Αντίο Κουκ...
EVENTS