Ήταν ένα πρωινό φωτεινό (τι άλλο θα μπορούσε να είναι, αλήθεια)… Στον αττικό ουρανό δεν έβλεπες ούτε ένα σύννεφο. Η δημοσιογραφία, ο Ολυμπιακός, ο ελληνικός αθλητισμός ήταν εκεί να συνοδεύσουν τον Θόδωρο Νικολαΐδη στο τελευταίο του ταξίδι.
Διαβαίνοντας την πύλη του Α’ Νεκροταφείου, ομολογώ ότι ένιωθα κάπως αμήχανα. Θυμήθηκα τον αείμνηστο Σεραφείμ Ευαγγελίου και τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο έγραφε στο ΦΩΣ ολοσέλιδα κείμενα που αφορούσαν «τελευταία αντίο» σε μεγάλους του ελληνικού αθλητισμού. Θυμάμαι το μεράκι με το οποίο κατέγραφε κάθε παρόντα, κάθε λεπτομέρεια, κάθε στεφάνι, κάθε εικόνα που για πολλούς μπορεί να ήταν ασήμαντη.
Αλήθεια, πως θα περιέγραφε σήμερα ο κύριος Σεραφείμ, το «τελευταίο αντίο» στον εκδότη που άλλαξε την ιστορία της αθλητικής δημοσιογραφίας, στον μεγάλο Ολυμπιακό που έγινε σύμβολο της «ερυθρόλευκης» περηφάνιας και που μεγάλωσε γενιές και γενιές φιλάθλων; Πως θα περιέγραφε τον τελευταίο αποχαιρετισμό σε ένα δάσκαλο που δίδαξε σε όλους μας – δημοσιογράφους και φιλάθλους – τι θα πει σεβασμός στον αντίπαλο; Ειλικρινά, δεν ξέρω πόσο βαθιά θα βούταγε στους θησαυρούς της ελληνικής γλώσσας για να αποδώσει την αξία της στιγμής. Και εννοείται ότι δεν θα επιχειρήσω να τον αντιγράψω.
Θα μείνω απλά σε δύο εικόνες: Η πρώτη ήταν η εικόνα αγνών φίλων του Ολυμπιακού, μεγαλύτερης ηλικίας, που ήρθαν στο Α’ Νεκροταφείο κρατώντας σφιχτά στη μασχάλη το σημερινό πρωτοσέλιδο του ΦΩΤΟΣ. Ήταν το πιο αγνό αντίο σε έναν άνθρωπο που είχε αγγίξει εκατοντάδες φορές την ψυχή τους με τα πρωτοσέλιδα του. Και αυτή, ήταν ίσως η πιο δυνατή εικόνα του σημερινού πρωινού.
Η δεύτερη εικόνα, αφορούσε τη συνύπαρξη – μέσα στο πλήθος – θρυλικών ποδοσφαιριστών του παρελθόντος, όχι μόνο του Ολυμπιακού, αλλά και του Παναθηναϊκού της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, πολλών ομάδων. Δίπλα στον Κελεσίδη, τον Γαλάκο, τον Παπάζογλου, τον Υφαντή ήταν ο Δομάζος, ο Αντωνιάδης, ο Καμάρας, ο Σεραφείδης. Δίπλα στους αδελφούς Αγγελόπουλους, τον Βρέντζο, τον Θεοδωρίδη, τον Καραπαπά, τον Μώραλη, τον Δουρέκα, τη «σιδηρά κυρία» του Ολυμπιακού, Λόλα Νταϊφά, περπατούσε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης.
Δίπλα στα ερυθρόλευκα στεφάνια του Βαγγέλη Μαρινάκη, του Σωκράτη Κόκκαλη, της ΠΑΕ, της ΚΑΕ και του Ερασιτέχνη, υπήρχαν τα πράσινα και τα κιτρινόμαυρα. Της ΑΕΚ, του Παναθηναϊκού, της οικογένειας Γιαννακόπουλου…
Ναι ο Ολυμπιακός ήταν πάντα το μεγάλο πάθος του Θόδωρου Νικολαίδη. Μέσα από αυτό το πάθος, όμως, ο μεγάλος δάσκαλος της ελληνικής αθλητικής δημοσιογραφίας, ένωνε! Δεν δίχαζε. Αναδεικνύοντας πάντα το σεβασμό σε όλους τους αντιπάλους των «ερυθρόλευκων», έφερνε κοντά διαφορετικούς κόσμους, βοηθούσε τους αναγνώστες της εφημερίδας του να αποκτούν αθλητική παιδεία.
Και σήμερα, ξεκινώντας το τελευταίο του ταξίδι, τους ένωσε πάλι όλους. Έτσι, ακριβώς θα το ήθελε. Να τους αποχαιρετήσει όλους δίπλα – δίπλα. Κόκκινους, πράσινους, κίτρινους…
Έτσι ήρεμα, έτσι απλά, ο κύριος Θόδωρος άφησε πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Έτσι ήρεμα και σεμνά ο κύριος Θόδωρος τους αποχαιρέτησε όλους. Τη Μαρία, την Όλγα, την Ειρήνη, τη Μυρτώ, τον κύριο Στράτο, τον κύριο Φαίδωνα, τον Παντελή, τον Γιάννη…
Έτσι ταπεινά αποχαιρέτησε τον καλό του φίλο Κώστα Καραμανλή και δεκάδες άλλους φίλους του που τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία.
Και κάπως έτσι νοερά αγκάλιασε έναν προς έναν όλους τους δημοσιογράφους που απέκτησαν εδώ και 62 χρόνια το πτυχίο τους στο τεράστιο πανεπιστήμιο που λέγεται ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ. Και κάπως έτσι αποχαιρέτησε τους δεκάδες δημοσιογράφους κάθε ηλικίας που βρίσκονταν δίπλα του το σημερινό πρωινό, σε μια ένδειξη σεβασμού σε έναν ΜΕΓΑΛΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ και έναν ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ.
Και εδώ και λίγες ώρες είναι σίγουρο ότι έχει πάρει θέση στην τεράστια εξέδρα του ουρανού και περιμένει πότε θα ξεκινήσει το επόμενο παιχνίδι του αγαπημένου του Θρύλου. Και πλέον θα μπορεί να τους απολαμβάνει όλους, χωρίς το παραμικρό άγχος…
