MENU

Εάν κάποιος έβλεπε τον Ηλυσιακό του πρώτου μισού της σεζόν δε θα μπορούσε να πιστέψει ότι αυτή η ομάδα μπορεί να μείνει στην κατηγορία. Ταυτόχρονα, βλέποντας τις Αμαζόνες μέχρι και σχετικά πρόσφατα το ερώτημα ήταν αν θα καταφέρουν να μπούνε στα πλέι οφ και την οκτάδα και σε καμία περίπτωση ο υποβιβασμός δεν έμοιαζε να συμβαδίζει με τη λογική. Όταν όλα παραμένουν ανοιχτά, όμως, υπάρχει το ενδεχόμενο της έκπληξης και αυτό ήταν που συνέβη.

Η αντικατάσταση του Βαγγέλη Περόπουλου έγινε σχετικά νωρίς, ήταν ακόμα Νοέμβριος. Ωστόσο ο διάδοχός του, Νίκος Κωστακόπουλος, είχε να ανέβει ένα βουνό αλλά πρωτίστως έπρεπε να κάνει τις αθλήτριές του να πιστέψουν στις δυνατότητές τους. Το πρώτο στοιχείο που έφερε ο νέος κόουτς ήταν η πειθαρχία και η πίστη στο πλάνο. Επιπλέον, καθοριστική ήταν η προσθήκη της Κογεράκη ως κεντρικός αλλά ακόμα περισσότερο της Μερκούρη. Η νεαρή πασαδόρος άφησε στην άκρη την Καναδή Σέβκενεκ και κατάφερε να αναδείξει τις Ράντοβιτς και Λέγκρος καθώς και τις υπόλοιπες συμπαίκτριές της.

Ο Ηλυσιακός όχι μόνο άρχισε να γίνεται καλύτερος αλλά έγινε και πιο ουσιαστικός. Παράλληλα, η συμμετοχή στο Final 4 του Κυπέλλου ανέβασε ψυχολογικά τις κιτρινόμαυρες και τους έδωσε μεγαλύτερη ώθηση για τη συνέχεια. Παρά το μειονέκτημα έδρας στα πλέι άουτ ο Ηλυσιακός ήταν απόλυτα έτοιμος και πνευματικά αλλά και σωματικά και έπαιξε σαν να ήταν το φαβορί.

Αντιθέτως, οι Αμαζόνες είχαν στο DNA του τη μαχητικότητα και το σκληροτράχηλο χαρακτήρα. Αυτό που οδήγησε την ομάδα τόσο κοντά στην οκτάδα ήταν το ότι έχανε δύσκολα και ακόμα και όταν αυτό συνέβαινε συνήθως έδινε έστω ένα βαθμό στις Αμαζόνες. Οι αρκετές ατυχίες, οι τραυματισμοί, οι αλλαγές προπονητών αλλά και, πιθανώς, το άγχος για είσοδο στα πλέι οφ αποσυντόνισαν την ομάδα της Νέας Ερυθραίας. Οι ξένες έδειξαν να μην είναι σε καλή κατάσταση από το Φεβρουάριο και μετά ενώ η προσθήκη της Καραγκούνη ήταν μια σημαντική ενίσχυση αλλά δεν ήταν αρκετή καθώς παρά την παρουσία της 28χρονης ακραίας οι Αμαζόνες δεν είχαν ρυθμό. Στα δύο παιχνίδια των πλέι άουτ φάνηκε να μην έχουν σε κανένα σημείο το πάνω χέρι και έδιναν εικόνα παράδοσης στον αντίπαλο. Η σκληρή προσπάθεια όλης της σεζόν γκρεμίστηκε μέσα σε λίγες μέρες και πλέον η ομάδα της Ερυθραίας θα πρέπει να κοιτάξει την επόμενη μέρα.

Όσον αφορά τον Πανναξιακό συνέβη το αναμενόμενο. Η ομάδα της Νάξου προερχόταν από μια πολύ δύσκολη σεζόν και το ξεκίνημα φέτος έγινε με ολική ανανέωση. Ίσως η 11η θέση στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος να αδικεί την ομάδα αλλά ίσως και ο ίδιος ο Πανναξιακό να αδίκησε τον εαυτό του. Η παρουσία της Λιάγκη και της Νικολογιάννη ήταν το «κλειδί» καθώς οι δυο τους ήταν οι ηγετικές φυσιογνωμίες της ομάδας. Η ανωτερότητα κόντρα στον ΑΟΦ Πορφύρας στα πλέι άουτ ήταν σαφής και ο Πάτρικ Φόγκελ είδε τις αθλήτριές του να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και στα δύο παιχνίδια. Είναι λογικό μετά από όλα όσα πέρασε ο Πανναξιακός να μην είναι σε πλεονεκτική θέση όπως τα προηγούμενα χρόνια και να διεκδικεί τελικούς και Final 4 αλλά βρήκε ξανά σταθερότητα και η επόμενη μέρα μοιάζει καλύτερη.

Ο ΑΟΦ Πορφύρας, τέλος, κλείνει έναν πολύ όμορφο κύκλο πέντε ετών όπου η ομάδα στάθηκε επάξια στη μεγάλη κατηγορία και έφτασε να παίξει ακόμα και στο ευρωπαϊκό Challenge Cup. Όπως εξελίχθηκε η σεζόν η παραμονή έμοιαζε με υπέρβαση αλλά ακόμα και έτσι η ομάδα του Πειραιά πάλεψε μέχρι το τέλος. Όπως και οι Αμαζόνες έτσι και ο Πορφύρας ήταν μια ομάδα δυσκολοκατάβλητη και ακόμα και αν βρέθηκε χαμηλά στη βαθμολογία κατάφερε να βάλει δύσκολα σχεδόν σε όλους τους αντιπάλους της.

Ο αγωνιστικός χώρος είναι ο καθρέφτης των προσπαθειών των ομάδων. Μπορεί η σεζόν να είχε σκαμπανεβάσματα για τις τέσσερις αυτές ομάδες αλλά η τελική εικόνα μοιάζει δίκαιη. Άλλωστε μιλάμε για μια Volley League πιο ανταγωνιστική από ποτέ που τίποτα δεν ήταν δεδομένο και έτσι ο εφησυχασμός και η χαλάρωση σε οποιαδήποτε στιγμή ήταν ικανές να πληγώσουν κάθε ομάδα.

Ο θαυματοποιός Κωστακόπουλος, η αυτοχειρία των Αμαζόνων και ο σοβαρός Πανναξιακός
EVENTS