Γίνεται κάπως έτσι: βλέμμα ανάκρισης α λα ελληνικό FBI, φάτσα συμπαθούς γιαγιούλας με τσεμπέρι, μισή αμφιβολία-μισή βεβαιότητα ότι κάπου σε ξέρω/ κάπου σ' έχω ξαναδεί, κι έπειτα η ερώτηση κρίσεως:
«Τινουσισισί;»
Τον Λάντο Νόρις, ας είμαστε ειλικρινείς, το 2026 λίγο τον έχουμε... ξεχάσει. Κάτι η εκτόξευση της Μερσέντες, κάτι οι νίκες της Φεράρι και η «επάνοδος» του Χάμιλτον, κάτι τα επικριτικά σχόλια του Φερστάπεν για την Φόρμουλα 1 (και τα βάθρα του εσχάτως)- ε, πολύ θέλει για να περάσει σε φάση αφάνειας ο παγκόσμιος πρωταθλητής;
Κι όμως, ο πιλότος της ΜακΛάρεν είναι ο εν ενεργεία παγκόσμιος πρωταθλητής. Και μάλλον δεν έπρεπε να τον στείλουμε στην αγκαλιά της μηχανοκίνητης λήθης.
Υπάρχει εξήγηση: ο Βρετανός φρόντισε να «μετουσιώσει» το νο1 στο ρύγχος του μονοθεσίου του σε νο1 και στις κατατακτήριες και όντας ο poleman πήγαινε για μεγάλα πράγματα στον αγώνα.
Όταν έσβησαν τα κόκκινα φώτα, βέβαια, ο Όσκαρ Πιάστρι με μία εκκίνηση για... Όσκαρ (θεωρείτε ότι έχει κουράσει αυτό το αστείο και γιατί ναι, εδώ και 2 χρόνια περίπου;) τον πέρασε και πήρε κεφάλι στην πρωτοπορία του αγώνα.
Τα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά- αν και ο Νόρις είχε μάλλον σταθερά καλύτερο ρυθμό από τον teammate του- αν ο Κάρλος Σάινθ δεν αισθανόταν αίφνης Νικίτα Μαζέπιν στην τοποθεσία Ουγγαρόρινγκ: στο μεταίχμιο του 2ου πιτ των πρωτοπόρων, κι ενώ βρισκόταν έναν γύρο πίσω, κοπάνησε αναίτια τον Αυστραλό και ουσιαστικά τον καθυστέρησε αρκετά για να χάσει το p1 από τον Νόρις, που εκείνη τη στιγμή άλλαζε λάστιχα!
Ας δούμε και στο ριπλέι αυτή τη στιγμή τετράτροχης παραφροσύνης:
Από εκείνο το σημείο και μετά ο Λάντο, έχοντας και την ψυχολογία, χάθηκε στο βάθος, με τον Πιάστρι να χάνει συνεχώς χρόνο και, εν τέλει, να εγκαταλείπει με πρόβλημα στο κιβώτιο.
Κάπως έτσι ο παγκόσμιος πρωταθλητής φώναξε «παρών», η ΜακΛάρεν απέδειξε εμπράκτως πως ανεβαίνει και μπορεί να διεκδικήσει σταθερά νίκες μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα και είχαμε τον 5ο διαφορετικό νικητή μέσα στο 2026. Ο Νόρις, αξίζει να σημειωθεί, είχε κερδίσει και πέρυσι εκεί. Επομένως, δεν είναι υπερβολή να πούμε πως έκανε το 2/2 μέσα στο σπιτάκι του, έτσι;
Δεύτερος τερμάτισε ο Μαξ Φερστάπεν. Παρά το γεγονός πως, κατά την προσφιλή του συνήθεια, αντάλλαξε λόγια αγάπης και αιώνιας αφοσίωσης με την ομάδα του μεσούντος του grand prix, με τα «Μπιπ-Μπιπ» στην ενδοεπικοινωνία να είναι περισσότερα κι από τα κινούμενα σχέδια με το κογιότ, ο Ολλανδός «ξεζούμισε» γι' αλλη μια φορά την Ρεντ Μπουλ του και, παράλληλα, μας χάρισε και το προσπέρασμα της χρονιάς στον Χάμιλτον.
Χάρη και στην έξυπνη τακτική της ομάδας του να μην αλλάξει ελαστικά στο τέλος- όταν «βγήκε» το VSC λόγω εγκατάλειψης του Πιάστρι (κάτι που δεν έκανε η Φεράρι και, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, το πλήρωσε)- ο Μαξ πήρε άλλο ένα βάθρο, υπενθυμίζοντας πως αν έχει ένα ανταγωνιστικό μονοθέσιο μπορεί να κάνει μουσοφόρους άνδρες που ψέλνουνε. Παπάδες, δηλαδή.
Το βάθρο συμπλήρωσε ο... οσονούπω πρωταθλητής Κίμι Αντονέλι. Σε έναν αγώνα που πασιφανώς δεν ταίριαζε στη Μερσέντες ο πιτσιρικάς με οδήγηση για Όσκαρ (μην είστε τέτοιο, δεν μετράει αν το χρησιμοποιήσουμε για άλλον οδηγό πέραν του Πιάστρι) κατάφερε ν' ανοίξει κι άλλο τη διαφορά του στη βαθμολογία και δείχνει πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να χάσει το φετινό στέμμα. Μεταξύ μας, το αξίζει περισσότερο από κάθε άλλον.
Όσο για τη Φεράρι; Στην Ουγγαρία περιμέναμε να σαρώσει και πράγματι σάρωσε, αλλά στις γκάφες: κακές στρατηγικές, λάθος αποφάσεις στο τέλος, άθλια εκκίνηση από τον (2ο, θυμίζουμε) Λεκλέρκ, οι συνήθεις ποινές στον Χάμιλτον και με κάποιο τρόπο αντί για διπλό βάθρο κατέληξε στο 4-5, με τον Μονεγάσκο μπροστά από τον Βρετανό. Κρίμα για την Σκουντερία γιατί κατά διαστήματα έδειχνε να έχει την ταχύτητα να κάνει τη διαφορά. Τελικά, έκανε... διάφορα.
Χάτζαρ, Ράσελ (αποχαιρέτα το πρωτάθλημα που χάνεις- αν θέλεις και την Αλεξάνδρεια, κανένα πρόβλημα), Λόσον, Χούλκενμπεργκ και Λίντμπλαντ συμπλήρωσαν τη βαθμολογούμενη δεκάδα ενός grand prix που λόγω χάραξης πίστας το περιμέναμε πιο βαρετό κι από δοκίμιο για τα αρθρόποδα και τελικα... μια χαρά ήταν. Και κάτι παραπάνω.
Μ' αυτά και μ' εκείνα, Λάντο Νόρις. Ο παγκόσμιος πρωταθλητής θύμισε σε όλους πως αυτός λύγισε τον Φερστάπεν πέρυσι και πως κακώς τον κοιτάμε με μισό μάτι φέτος σαν να τον ξεχάσαμε.
Στο έτερο «Τινουσισισί;», βέβαια, που απευθύνεται στο τρόπαιο του πρωταθλητή, η απάντηση (θα) είναι διαφορετική.
Δεν είναι ούτε του Νόρις. Ούτε του Μαξ. Ούτε του Ράσελ. Ούτε του Χάμιλτον. Ούτε του Λεκλέρκ.
Ποιανού είναι;
Έλα ρε γιαγιάκα που δεν ξέρεις. Εμάς βρήκες;
Βαθμολογία οδηγών
1. Aντονέλι 219
2. Χάμιλτον 169
3. Ράσελ 160
4. Λεκλέρκ 138
5. Nόρις 128
6. Φερστάπεν 109
7. Πιάστρι 92
8. Χάτζαρ 68
9. Λόσον 43
10. Γκασλί 42
11. Λίντμπλαντ 23
12. Κολαπίντο 19
13. Μπέρμαν 18
14. Μπορτολέτο 10
15. Σάινθ 6
16. Άλμπον 5
17. Οκόν 3
18. Χούλκενμπεργκ 2
19. Αλόνσο 1
20. Μπότας 0
21. Πέρεζ 0
22. Στρολ 0
Βαθμολογία κατασκευαστών
1. Μερσέντες 379
2. Φεράρι 307
3. ΜακΛάρεν 220
4. Ρεντ Μπουλ 177
5. Ρέισινγκ Μπουλς 66
6. Αλπίν 61
7. Χάας 21
8. Άουντι 12
9. Ουίλιαμς 11
10. Άστον Μάρτιν 1
11. Κάντιλακ 0
