Το σαββατιάτικο παιχνίδι της ΑΕΚ με τον ΟΦΗ στην Κρήτη βρίσκει την Ένωση (και ειδικότερα τον Μαρίνο Ουζουνίδη) σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση όσον αφορά τη φετινή σεζόν. Σε μια κατάσταση πάντως που νομοτελειακά θα ερχόταν αργά ή γρήγορα: σε έναν ποδοσφαιρικό μαραθώνιο η ανάγκη διαχείρισης διαφορετικών συγκυριών είναι συνεχόμενη. Και η παρούσα συγκυρία θέλει την ΑΕΚ στην Κρήτη να δίνει το πρώτο της ματς έπειτα από ένα πραγματικά αρνητικό αποτέλεσμα: την ήττα με τον ΠΑΟΚ.
Διότι μπορεί η Ένωση, μόλις λίγες μέρες πριν το παιχνίδι της Τούμπας, να είχε ηττηθεί στο Άμστερνταμ αλλά, κακά τα ψέματα, δεν επρόκειτο για αληθινή γκέλα αλλά για το αναμενόμενο μάλλον αποτέλεσμα. Και αν στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, ο Άγιαξ δεν έβαζε ένα (ας είμαστε ευγενικοί…) ιδιαιτέρως τυχερό γκολ έτσι ώστε να γίνει πιο επιβλητική η νίκη του, οι γκρίνιες και οι απογοητεύσεις θα ήταν πολύ λιγότερες. Ναι, η ήττα από τον Άγιαξ ήταν μια κατάσταση με μεγάλο ποσοστό ευκολίας ως προς την διαχείρισή της. Αλλά το 2-0 από τον ΠΑΟΚ είναι μια άλλη ιστορία…
Ένας ψύχραιμος παρατηρητής δεν μπορεί παρά να το επισημάνει: η εμφάνιση της ΑΕΚ στην Τούμπα ήταν εντελώς αναντίστοιχη του τελικού αποτελέσματος. Σε αυτό το τόσο όμορφο και τόσο άδικο άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο όμως, οι συζητήσεις περί απόδοσης, χαμένων ευκαιριών και άλλων τέτοιων δαιμονίων είναι απλά συμπληρωματικές στη γενική εικόνα. Ψυχολογίες, άγχη, αναγκαιότητες και… (στην έσχατη περίπτωση) τελεσίγραφα παράγουν ΜΟΝΟ τα αποτελέσματα. Και λιγότερο από μια εβδομάδα μετά την ήττα της στο πρώτο ντέρμπι της σεζόν, η ΑΕΚ πρέπει να δώσει αποδείξεις για το τι καπνό φουμάρει όσον αφορά τις συλλογικές της απαντήσεις απέναντι σε μία μίνι κρίση.
Υπάρχουν ομάδες που καταρρέουν με την πρώτη στραβή. Υπάρχουν και άλλες που υπό πίεση βρίσκονται σαν τα ψάρια μέσα στο νερό, αναβαθμίζεται το dna τους κάθε φορά που πρέπει να δώσουν αποδείξεις και να σταθούν όρθιες εν μέσω προβλημάτων και αμφισβήτησης. Και όσο και αν για την ώρα υπάρχει μια ψύχραιμη προσέγγιση της πραγματικότητας στον πλανήτη ΑΕΚ, το κλίμα κρίσης υποβόσκει χαμηλόφωνα αλλά απειλητικά: με άλλη ευχέρεια θα ταξίδευε η ΑΕΚ στο Ηράκλειο αν δεν είχε χάσει στην Τούμπα και με άλλη ταξιδεύει τώρα.
Για την περσινή ΑΕΚ θα έβαζαν άπαντες το χέρι τους στη φωτιά πως τέτοια ψυχολογικά ζητήματα δεν υπάρχουν: πέρυσι η ΑΕΚ ήταν μια «refuse to lose» ομάδα, έχανε μόνο με αίτηση ακόμα και αν τύχαινε να βρεθεί να χάνει με δυο γκολ διαφορά και όταν ο αντίπαλος κατάφερνε τελικά να την καταβάλει, το επόμενο παιχνίδι την έβρισκε ακόμα πιο πεισμωμένη, ακόμα πιο… ακριβή όσον αφορά το πόσο κοστολογεί το τομάρι της. Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα με την περσινή ΑΕΚ: ανήκει στο πέρυσι. Φέτος είναι μια άλλη σεζόν και τα δεδομένα όσον αφορά τη συνολική φυσιογνωμία της ομάδας είναι διαφοροποιημένα με καθοριστικό τρόπο.
Πρέπει να είσαι τυφλός για να μην δεις ότι η φετινή ΑΕΚ είναι καλύτερη από την περσινή σε αμιγώς αγωνιστικό επίπεδο. Η ΑΕΚ του Μαρίνου Ουζουνίδη -σε αντίθεση με την ΑΕΚ του Χιμένεθ- είναι μια ομάδα που της αρέσει να παίζει ποδόσφαιρο κυριαρχίας, να γεμίζει την αντίπαλη περιοχή διαρκώς, να βγάζει φάσεις, να χτυπάει στα ίσια τα παιχνίδια. Με απεριόριστο σεβασμό στον προπονητή που έκανε την Ένωση πρωταθλήτρια μετά από 24 χρόνια, τέτοιους αυτοματισμούς και τέτοια επιθετική ανάπτυξη από την ΑΕΚ του Χιμένεθ δεν είδαμε ποτέ (και αυτή η διαφοροποίηση στην επιθετική φιλοσοφία φάνηκε ακόμα και στην Τούμπα όπως προαναφέρθηκε, αρκεί να δει κανείς το ματς με ψύχραιμο βλέμμα).
Ο Ουζουνίδης πρέπει να το πιστωθεί αυτό: σιγά-σιγά το «ΑΕΚ σημαίνει Επίθεση», το μοτό που καθόρισε γενιές και γενιές ΑΕΚτζήδων αρχίζει να παίρνει ξανά σάρκα και οστά. Η φυσιογνωμία μιας ομάδας όμως δεν περιορίζεται μόνο στην αμιγώς αγωνιστική της λειτουργία. Αντίθετα, είναι μια συνάρτηση της τελευταίας με τον χαρακτήρα της. Να τι πρέπει να ανακτήσει η φετινή ΑΕΚ: την προσωπικότητα της περσινής ΑΕΚ, τομέας στον οποίο για την ώρα πάσχει εξόφθαλμα το δικό του δημιούργημα. Τα ποδοσφαιρικά νεκροταφεία άλλωστε είναι γεμάτα από εξαιρετικές ομάδες που δεν είχαν τον χαρακτήρα να κεφαλαιοποιήσουν με αποτελέσματα την ποιότητά τους. Ο Ουζουνίδης οφείλει να μεθοδεύσει την επανάκτηση του «refuse to lose» χαρακτήρα της ομάδας και το ματς κόντρα στον ΟΦΗ είναι η στιγμή της έναρξης αυτής της διαδικασίας.
Κάποιος ίσως να έλεγε πως δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή: τα πλεονεκτήματα της φετινής ΑΕΚ είναι τα μειονεκτήματα της περσυνής και σε ομάδες όπου οι προπονητές δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία, οι οπαδοί θα πρέπει να προσαρμόζονται με αυτές τις διαφοροποιήσεις και να συμβιβάζονται με τις προσθαφαιρέσεις των ποιοτικών χαρακτηριστικών. Θα έκανε λάθος: σε μια ομάδα πρωταθλητισμού, ο γενικός κανόνας «δεν μπορούμε τα έχουμε όλα» δεν ισχύει. Και το ματς της ΑΕΚ κόντρα στον ΟΦΗ είναι κομβικό ως προς αυτή την πραγματικότητα.
