Όχι, δεν αισθάνομαι υπερήφανος που βλέπω την σημαία να κυματίζει στο ψηλότερο σημείο στην άλλη άκρη της γης.
Ούτε αισθάνομαι υπερήφανος, ακούγοντας τον ελληνικός εθνικό ύμνο για μία αθλητική διοργάνωση.
Η χαρά και η υπερηφάνεια είναι όλη δική τους.
Δική τους η προσπάθεια, δικός τους ο αγώνας, ο ιδρώτας, οι στερήσεις, ο πόνος, ο μόχθος, η αγωνία, η αμφιβολία, η μάχη.
Αν θέλουν, μπορούν να μοιραστούν με όλους εμάς ένα κομμάτι της δικής τους υπερηφάνειας. Δικαίωμα τους.
Αν όχι, είναι απολύτως κατανοητό.
Θα ήμουν υπερήφανος (προσωπικά και επαγγελματικά) αν θα ήμουν σε θέση να τους πετύχω στο δρόμο χωρίς σκουφάκι, χωρίς την αθλητική τους ενδυμασία και να τους αναγνωρίσω έναν - έναν ονομαστικά.
Θα ήμουν υπερήφανος αν είχαν την προβολή που τους αρμόζει, αν είχαν επωνυμία, δημοφιλία, αν ήταν τα αθλητικά πρότυπα για τα μικρά παιδιά, που τόσο πολύ ψάχνουμε και δεν βρίσκουμε.
Θα ήμουν υπερήφανος αν δεν ήταν πρώτο θέμα μόνο για μερικές ώρες, μια φορά τον χρόνο, αλλά συνέχεια. Πόσους παγκόσμιους πρωταθλητές παράγει αυτός ο τόπος, που να είναι σε θέση να τους περιφρονεί κιόλας;
Θα ήμουν υπερήφανος αν ήξεραν όλοι πολύ πριν τον τελικό, πριν τον ημιτελικό, πριν τον προημιτελικό, πριν καν αναχωρήσουν, που είχαν ταξιδέψει, σε τι διοργάνωση θα πήγαιναν να παίξουν και τι ακριβώς κυνηγούσαν.
Θα ήμουν υπερήφανος αν η κρατική τηλεόραση τους είχε συντροφεύσει τιμητικά στο μακρινό Σύδνεϊ με μία κανονική αποστολή κι όχι με περιγραφή από το στούντιο.
Θα ήμουν υπερήφανος αν είχα στην διάθεση μου σημερινές φωτογραφίες του άθλου τους για να περιγράψω το ανδραγάθημά τους και όχι μόνο αρχείου (σ.σ. αυτό διορθώθηκε μετά από 8 περίπου ώρες).
Θα ήμουν υπερήφανος αν ήξεραν όλοι για ποιο λόγο η υδατοσφαίριση θα έπρεπε να είναι το εθνικό μας ομαδικό άθλημα.
Θα ήμουν υπερήφανος αν είχαν όλοι τους επαρκή δημόσιο λόγο, ώστε να δείξουν το επίπεδο, την ευγένεια, το ήθος, την κατάρτιση, την αρτιότητα της σκέψης και του λόγου τους.
Ένα περίεργο πράγμα λες και το χλώριο από τις πισίνες καταφέρνει με ένα μαγικό τρόπο να τους απολυμαίνει από την τοξικότητα των ομαδικών αθλημάτων στη χώρα μας.
Όπως στην ομώνυμη ταινία του Αλέκου Σακελλάριου, οι πολίστες και οι πολίστριες θυμίζουν κάτι ήρωες με παντούφλες. Μόνο που αυτοί τις φοράνε και στην πραγματικότητα.
Κάτι ήρωες που ζουν μόνο με τα παράσημα και τα μετάλλια τους, την ώρα που άλλοι που δεν φτάνουν στο μικρό τους δαχτυλάκι τρώνε με χρυσά κουτάλια.
Αν η υπερηφάνεια λογίζεται με το αποτέλεσμα, τότε δεν είναι υπερηφάνεια.
Είναι εκμετάλλευση. Είναι καπηλεία.
Δεν είμαι υπερήφανος από αυτό το χρυσό μετάλλιο της εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης των ανδρών σε αυτό το παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Δεν είμαι ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο από όσο ήμουν πριν ξεκινήσει η διοργάνωση.
Παραμένω ένας απλός θαυμαστής (τους).
Αλλά υπερήφανος, όχι.
Το αντίθετο, ίσως…
