MENU

Στα 42 τελευταία παιχνίδια σε αυτό το γήπεδο από τον Σεπτέμβριο του 2016 ένα σωρό οδηγοί λεωφορείων δοκίμασαν την τύχη τους. Πάρκαραν το όχημα για να πιάνει όσο το δυνατόν χώρο γινόταν, έκαναν την προσευχή τους και περίμεναν καρτερικά για ένα θαύμα. Μόνο που αυτό δεν ήρθε ποτέ. Ο τελευταίος οδηγός πούλμαν που έλυσε το χειρόφρενο και έφυγε με λάφυρα από το «Κάμπ Νόου» ήταν η Αλαβές τον Σεπτέμβριο του 2016 σε ένα ματς όπου κοιμήθηκε ο… Θεός.

Don’t play with me, cause you play with fire

Λατρεύει τους Rolling Stones, ήθελε να γίνει φαρμακοποιός, ήταν ένας από τους πιο μποέμ μέσους που έγινε διεθνής τόσο στην κανονική Εθνική Ισπανίας (πήγε στο Μουντιάλ του ’86), όσο και σε αυτή του beach-soccer, μανιώδης σκακιστής, μεγάλος γυναικάς (στα νιάτα του), αλλά μεγαλύτερος εραστής της μπάλας. Αυτή είναι η Θεά του. Δήλωσε ότι ευχαρίστως θα έκοβε ένα από τα δάχτυλα του για να παίξει δίπλα στον Γιόχαν Κρόιφ κι ότι κάποτε μία ενέργεια του Χουάν Κάρλος Βαλερόν τον έβαλε να βάλει τα κλάματα από ηδονή. Για τον Κίκε Σετιέν το ποδόσφαιρο είναι δημιουργία. Ο αγωνιστικός χώρος ένας λευκός καμβάς που σε περιμένει να τον φιλοτεχνήσεις. Δεν έχει σημασία αν χάσεις ή αν κερδίσεις. Υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα από αυτό, όπως η αναγνώριση.

«Στον Κίκε, με εκτίμηση και θαυμασμό για τον τρόπο που βλέπει το ποδόσφαιρο» έγραφε η ειδική αφιέρωση του Σέρχιο Μπουσκέτς πάνω στην ιδρωμένη του φανέλα με το 5 στην πλάτη.

https://twitter.com/hashtag/D%C3%ADaDeBetis?src=hash&ref_src=twsrc%5Etfw

Όλα αυτά όχι μετά από κάποια νίκη της Μπαρτσελόνα, αλλά μετά από πρωτοφανές ποδοσφαιρικό «ξεβράκωμα» (sic) μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Κανείς δεν θέλει να βρεθεί στο ίδιο γήπεδο με την Μπέτις. Don’t play with me, cause you play with fire, όπως λέει και ο Τζάγκερ.

But tt’s all over now

Λατρεύει παράφορα τον Λιονέλ Μέσι. Λίγο μετά από ένα ματς στο οποίο ο Αργεντινός είχε ασελγήσει κατά της ομάδας του, του ζήτησε «να μην αποσυρθεί ποτέ». Λατρεύει το ποδόσφαιρο, την σχολή, το modus operandi της Μπαρτσελόνα. Τον Κρόιφ, τον Πεπ, την Masia. Στο ζέσταμα πέτυχε τον Λιονέλ Μέσι που είχε ακόμα μπανταρισμένο τον αγκώνα του.

- «Αν ήμουν ο Βαλβέρδε δεν θα ρίσκαρα να σε βάλω», του είπε με σεβασμό.

- «Κόουτς δεν άντεχα άλλο να μην παίζω», απάντησε ο Λίο.

- «Καλύτερα τότε. Κάθε φορά που παίζεις είναι ευλογία για όλο τον κόσμο», ήταν το κατευόδιο.

Ο Λίο ήταν καλός. Πολύ καλός. Για την ραστώνη των σχεδόν 20 ημερών αποχής ήταν εκπληκτικός, πέτυχε δύο γκολ και έφτιαξε άλλο ένα. Η Μπέτις όμως. Η Μπέτις έπαιζε σαν την παλιά υδραυλική Μπαρτσελόνα του Πεπ. Ποδόσφαιρο μιας επαφής. Τικ-τακ-τικ-τακ. Αυτοματοποιημένες κινήσεις, αμέτρητα τρεξίματα χωρίς μπάλα στο χώρο, κάθετες, τιμωρία κάθε αδυναμίας του αντιπάλου.

Οι «βερδιμπλάνκος» έγιναν η πρώτη ομάδα μετά από 15 χρόνια και την υπέροχη super-depor που πέτυχε τέσσερα γκολ στο «Καμπ Νόου» στο απίθανο, αλησμόνητο, ασύγκριτο 3-4. Η Μπέτις όχι μόνο έπαιξε στα ίσα την Μπάρσα, αλλά την κέρδισε με το ποδόσφαιρο της. Με 50-50 κατοχή, με 20-15 τελικές, με 85%-83% ποσοστό εύστοχων μεταβιβάσεων. Μία πανδαισία. Ένα πρελούδιο ποιότητας. Στο κατευόδιο το καταλανικό κοινό χειροκρότησε την παράσταση κι ας είχε την πίκρα του. Αν υπάρχει ένα κοινό στον κόσμο που ξέρει να αναγνωρίζει το καλό ποδόσφαιρο είναι αυτό. But it’s all over now…

You can’t always get what you want

Χρειάστηκε να φτάσει στα 57 του για να διαδώσει το κήρυγμα του στα γήπεδα της Primera Division, διαδεχόμενος τον πρώην τεχνικό του Άρη Πάκο Ερέρα, ο οποίος μόλις είχε προβιβάσει την Λας Πάλμας. Μέχρι τότε το βιογραφικό του ήταν μία Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου: Ράθινγκ Σανταντέρ, Πόλι Εχίδο, Λογκρονές, Λούγκο κι ένα ματς στον πάγκο της Ισημερινής Γουινέας. Δεν τον ένοιαζε. Δεν ήταν ποτέ καριερίστας. Γι’ αυτό και κανείς δεν μπορούσε να εμπιστευτεί έναν άνθρωπο που λάτρευε το καλό ποδόσφαιρο περισσότερο από το αποτέλεσμα.

Η αλεγρία στα Κανάρια Νησιά ταίριαξε απόλυτα με την δική του. Στον πρώτο γύρο όλοι πίστευαν ότι έχουν να κάνουν με την ισπανική version της Λέστερ, μόνο που η τακτική του δεν ήταν κλεφτοπόλεμος όπως του Ρανιέρι, αλλά επίθεση, επίθεση, επίθεση. Κάποιες φορές είχε τα καλά του, κάποιες και τα κακά του. Είχε δύο 4-0 κι άλλα δύο 4-1, ένα 5-1, σκορ όπως 2-4, 3-3, 3-6, 4-4, 0-5. Ροντέο. Στα 38 παιχνίδια της Λας Πάλμας μπήκαν συνολικά 98 γκολ. Ήταν η ομάδα που ήθελε κάθε ουδέτερο μάτι να βλέπει. Στο τέλος τερμάτισε 11η, αλλά… you can’t always get what you want.

Satisfaction

Το πρώτο πράγμα που λέει σε κάθε παίκτη του είναι: «παίξε». Παίξε με την μπάλα. Μην φοβάσαι να εκφραστείς με αυτή. Ρίσκαρε. Μην φοβηθείς ποτέ να ντριμπλάρεις. Παίξε όπως μικρός στο σχολείο, στην παιδική χαρά. Πάρε την μπάλα και παίξε. Μην τρέχεις άσκοπα πίσω από αυτή. Μην αφήνεις τον αντίπαλο να την έχει. Παίξε. Δεν έχει νόημα να περιμένεις πίσω από την μπάλα. Τρελαίνεται να φτιάχνει, να μορφοποιεί, να μεταμορφώνει παίκτες, τους οποίους προκαλεί με μία μόνο ατάκα: «βγείτε από την comfort zone σας. Μην παίζετε στα σίγουρα. Μην κάνετε το αυτονόητο, το εύκολο. Αν επιλέξετε την ασφάλεια της σιγουριάς, θα είστε πάντα μία μετριότητα».

Είναι ακριβώς το αντίθετο του Ντιέγκο Σιμεόνε. Εκείνος είναι ένας αδίστακτος οπορτουνιστής που θα χρησιμοποιήσει κάθε τρόπο για να κάνει την «δουλειά». Ο Σετιέν το(ν) σέβεται απόλυτα. Αλλά δεν είναι έτσι: «Τον σέβομαι γιατί είναι καθαρός στην φιλοσοφία του. Εγώ όμως είμαι αλλιώς. Με ενδιαφέρει πρώτα ο τρόπος. Το ύφος. Το στιλ. Δεν με ενδιαφέρει να κερδίσω. Με ενδιαφέρει να κερδίσω με το δικό μου ποδόσφαιρο. Ξέρω ότι ποτέ δεν θα γίνω τόσο αποδεκτός ή τόσο αγαπητός όσο ο Σιμεόνε στην Ατλέτικο. Το σέβομαι το ποδόσφαιρο του. Έχει ταυτότητα. Εγώ όμως είμαι αλλιώς». Περισσότερο από την περσινή νίκη στο Μπερναμπέου, κράτησε την φανέλα του Λούκα Μόντριτς και την ατάκα του: "Μίστερ θα πλήρωνα εισιτήριο για να βλέπω την ομάδα σου".

Το ποδόσφαιρο πάνω από όλα είναι Satisfaction. Κι αυτό θέλει να προσφέρει απλόχερα στον κόσμο.

Gimme Shelter

Το ποδόσφαιρο του είναι απλό και πολύπλοκο συνάμα. Ακροβατεί ανάμεσα στο 3-1-4-2 και το 3-4-2-1, μα αν χρειστεί πάει και στα πιο συμβατικά 4-3-3 ή 4-2-3-1, μα αυτό που αποτελεί απαράβατο κανόνα του είναι πως μέσα παίζουν 11 παίκτες που ξέρουν μπάλα, 11 παίκτες που θα μπουν μέσα για να βγάλουν την γλώσσα του αντιπάλου.

Μέσα σε 14 μήνες, ο Σετιέν και η δική του Μπέτις κέρδισαν μέσα στο «Μπερναμπέου» την Ρεάλ Μαδρίτης (0-1), την Μπαρτσελόνα στο «Καμπ Νόου» (3-4), την Μίλαν στο «Σαν Σίρο» (1-3) κι έριξαν ένα ξεγυρισμένο... τάληρο στην Σεβίλλη στο «Ραμόν Σαντσέθ Πιθχουάν» (0-5). Όχι κι άσχημα. Με 61,8% κατοχή μπάλας υπολείπεται μόνο της Μπαρτσελόνα, αν θέλει μπορεί να κρύβει το τόπι και να το κυκλοφορεί αέναα χωρίς σταματημό. Μία γεύση πήραμε και στο «Καραϊσκάκης», όπου παρά το 0-0 ο Ολυμπιακός για πρώτη φορά στην ιστορία του περιορίστηκε σε 26.3% κατοχής μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Κάποιοι λένε πως η Μπέτις είναι φλύαρη, αναποτελεσματική, παίζει ποδόσφαιρο για το ποδόσφαιρο κι όχι για την ουσία. Ε, και; Η Μπέτις είναι το δικό του ποδοσφαιρικό καταφύγιο (Gimme Shelter).

No expectations

Θα μπορούσε να είχε καθίσει στον πάγκο της Εθνικής Ισπανίας ως part-time σωτήρας λίγο μετά την απόλυση του Ζουλέν Λοπετέγκι, αλλά η ομοσπονδία προτίμησε μία λιγότερο ριζοσπαστική λύση. Δεν κάνει δημόσιες σχέσεις, δεν προκαλεί ποτέ και δεν είναι πια παρά ένας 60άρης γκριζομάλλης «γεράκος» με ντεμοντέ πουκάμισα. Είναι αυτός που λιγουρεύεται η Μπαρτσελόνα, αν ο πάγκος της αδειάσει από τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Η αφιέρωση του Σέρχιο Μπουσκέτς, το ειλικρινές χειροκρότημα από το «Καμπ Νόου», οι φιλοφρονήσεις με τον Μέσι, το ποδόσφαιρο του, ήταν η καλύτερη συστατική επιστολή, όταν ανοίξει η δουλειά στην Βαρκελώνη. Αν και ο ίδιος ποτέ του δεν το ψώνιο για να καθίσει σε έναν τέτοιο πάγκο. No expectations, που τραγούδησαν και οι αγαπημένοι του Stones…

Ο επόμενος προπονητής της Μπαρτσελόνα
EVENTS