Το βράδυ της Πέμπτης ήταν βαρύ κι ασήκωτο για τον ΠΑΟΚ. Επί της ουσίας ναρκοθέτησε το μέλλον του, επέστρεψε χρόνια πίσω, τότε που ήταν φτωχός συγγενής.
Μια παταγώδης αποτυχία. Ποιος φταίει; Βασικά ποιος δεν φταίει...
Αλλά το ποδόσφαιρο τα έχει αυτά. Τον Μάιο να γιορτάζεις όλη μέρα κι όλη νύχτα, τον Αύγουστο να βιώνεις αποκλεισμούς-διασυρμούς.
Ο ΠΑΟΚ έζησε ό,τι και η ΑΕΚ λίγες μέρες πριν. Το απόλυτο μηδέν. Και στην ΑΕΚ τότε όλοι για πέταμα ήταν, λαϊκά δικαστήρια, μια εικόνα ντροπής. Το προσωρινό ηλεκτροσόκ απέδωσε, ο ασθενής ανάνηψε, και παραλίγο να φτάσει στο απόλυτο θαύμα.
Το ποδόσφαιρο, ο αθλητισμός είναι ένα μόνιμο roller coaster. Σε απογειώνει, σε προσγειώνει, σου προκαλεί νεύρα, σε φτιάχνει. Καμία φορά ακόμα και στο ίδιο το ματς μέσα.
Η ΑΕΚ των παλτών «που φέρνει τζάμπα ο Μελισσανίδης» μέσα σε μια εβδομάδα προκάλεσε ενθουσιασμό με τους «παικταράδες που είχε φέρει ο προεδρος αλλά δεν τους αξιοποιούσε ο μάγειρας Καρντόσο». Και ο ΠΑΟΚ που έκανε υπέρβαση με τον Άγιαξ και έδειχνε στ´ αλήθεια έτοιμος για Ch.League, εκεί που φαινόταν πως άλλαζε επίπεδο και εκτός συνόρων, δυο εβδομάδες μετά δεν κατάφερε να αποκλείσει μια ομάδα ισοδύναμη του Αστέρα Τρίπολης.
Είναι ντροπή; Ναι. Μόνος του γέννησε προσδοκίες, μόνος του τις γκρέμισε. Είναι μαύρη νύχτα; Ποδοσφαιρικά ναι. Ειδικότερα όταν την προσθέτεις δίπλα σε Έστερσουντ, τη Βίντι, τη Μπάτε που ο ΠΑΟΚ είχε το... θράσος να αποκαλεί χωριά. Ο ΠΑΟΚ που ψάχνεις να βρεις πότε είχε κάνει μια πορεία αξιομνημόνευτη ώστε να τον θυμάται η Ευρώπη.
Ο αποκλεισμός και του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ από ομάδες που τις είχαν ή παίζονταν, είναι ένδειξη πόσο έχουμε μικρύνει ποδοσφαιρικά. Είναι πικρό, στενάχωρο, αλλά είναι και μια ευκαιρία να δούμε την πραγματικότητα. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πιο κοντά στην Κύπρο παρά στην Τσεχία. Έχει περιορισμένο ταβάνι. Και απεριόριστο βυθό...
Αλλά είναι εθιστικά όμορφο να το παρακολουθείς, να ζεις μαζί του, να παθιάζεσαι, να τρελαίνεσαι.
Δεν είναι όμως τραγωδία για τον ΠΑΟΚ ο αποκλεισμός. Ούτε καταστροφή.
Είχαν περάσει μόλις λίγα λεπτά χθες βράδυ από το τέλος των ποδοσφαιρικών αγώνων όταν μια είδηση πέρασε κάπου στα κουφά της ακατάπαυστης, εκείνη τη στιγμή, ροής...
Ο Λούις Ενρίκε έχασε την 9χρονη κόρη του. Είχε προσβληθεί από οστεοσάρκωμα. Κι ο Ισπανός τεχνικός είχε αποσυρθεί από την προπονητική, στις 26 Μαρτίου, για να είναι κοντά της. Τους τελευταίους πέντε μήνες τα social media του Ενρίκε σίγησαν. Αφιέρωσε κάθε δευτερόλεπτο σαν να ήταν το τελευταίο στο παιδί που έφευγε μέσα από τα χέρια του.
Η οικογένεια Ενρίκε ανακοίνωσε τον θάνατο του 9χρονου κοριτσιού γράφοντας στον επίλογο: «Θα μας λείψεις πάρα πολύ, αλλά θα σε θυμόμαστε κάθε μέρα της ζωής μας με την ελπίδα ότι στο μέλλον θα συναντηθούμε και πάλι. Θα είσαι το αστέρι που καθοδηγεί την οικογένειά μας. Αναπαύσου Xanita».
Μια σκληρή υπενθύμιση, σχεδόν ταυτόχρονα με τον αποκλεισμό, για το πόσο άσκοπα, αλόγιστα και παρορμητικά χρησιμοποιούμε για όλους τους λάθος λόγους όρους όπως τραγωδία και καταστροφή. Τραγωδία είναι να φεύγει έτσι ένα παιδί. Ο Ενρίκε έζησε θριάμβους, έγινε διάσημος, έβγαλε εκατομμύρια, πανηγύρισε τίτλους. Σήμερα πιθανόν να τα αντάλλασσε όλα για μια μέρα ακόμα με το κορίτσι του. Καμία οικονομική ευμάρεια δεν κατάφερε να αποτρέψει το μοιραίο. Τώρα ο Λουίς τα έχει όλα και δεν έχει τίποτα. Ο ΠΑΟΚ τα έχει όλα, απλά έχασε μια πρόκριση... Την Κυριακή έχει πάλι αγώνα. Ο Ενρίκε καταστράφηκε, ζει μια τραγωδία, ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ έχασαν ένα ποδοσφαιρικό ματς...
