MENU

Μαύρη σελίδα. Κατάμαυρη. Μπορεί να υπήρχαν πράγματι πολλά προβλήματα και να παρατάχθηκε στο ντέρμπι με τους Πειραιώτες μία ενδεκάδα αποδεκατισμένη και μία αμυντική γραμμή ανάγκης που ουδέποτε είχαμε ξαναδεί, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την εικόνα παιδικής χαράς που παρουσίασε το τριφύλλι στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. 

Αυτά τα ματς είναι διαφορετικά και ο τρόπος με τον οποίο τα προσεγγίζεις από πλευράς πάθους υπερβαίνει τις τακτικές και τα πρόσωπα. 

Ο Παναθηναϊκός όμως όχι μόνο δεν μπήκε με μαχαίρι στα δόντια, όχι μόνο δεν έδειξε τη δέουσα αποφασιστικότητα από το πρώτο δευτερόλεπτο του αγώνα, αλλά δέχτηκε δύο γκολ μέσα σε δεκατρία λεπτά, έχασε πέναλτι στο 17’ και έκανε το πρώτο δυνατό μαρκάρισμα στο 31’. 

Η αφέλεια με την οποία αγωνίστηκε, με τις γραμμές ψηλά, με τέτοια αποδεκατισμένη αμυντική γραμμή και τα αβίαστα λάθη ακόμη και στην υποψία πρέσινγκ του αντιπάλου στο πρώτο ημίχρονο, έδινε την εντύπωση ότι μία ομάδα Ακαδημίας ήταν απέναντι σε μία επαγγελματική ομάδα.  

Υποτίθεται ότι ο κακός Μπόλονι ήταν η βασική πηγή του κακού και από τη στιγμή που απολύθηκε οι παίκτες θα έτρωγαν σίδερα. Αν όχι ουδείς σίγουρα ελάχιστοι μπήκαν με το μαχαίρι στα δόντια, με τα βαριά χαρτιά κρυμμένα και μοιραία, με τον 21χρονο Ιωαννίδη να είναι ο κορυφαίος παίκτης και τον Σάντσες ο πιο παθιασμένος, δεν γίνεται χαϊρι. 

Μία αντίδραση βγήκε στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου αλλά πάνω που φάνηκε να υπάρχει μία πιθανότητα να μειωθεί το σκορ στο 2-3 βγήκαν από το γήπεδο ο Μπουζούκης και ο Αλεξανδρόπουλος που σε εκείνο το χρονικό σημείο πατούσαν όλο το γήπεδο. 

Υποτίθεται επίσης ότι υπήρχε μία τελευταία ευκαιρία για να σωθεί σε ένα βαθμό το πρεστίζ της ομάδας από την τραγική φετινή σεζόν, αλλά αντί για αυτό διασύρθηκε και εκτός της έκτασης του σκορ η ομάδα τερμάτισε τελευταία στα πλέι οφ, μη έχοντας κατακτήσει τη νίκη μετά από οκτώ συνεχόμενα ματς κάτι που έχει να συμβεί εδώ και σαράντα χρόνια. 

Από δικαιολογίες έχει χορτάσει ο κόσμος. Κουράστηκε να δικαιολογεί και κανείς δεν αντέχει να χαϊδεύει τα αυτιά κανενός παίκτη όπως κι αν λέγεται. Για να έχεις θέση στον Παναθηναϊκό θα πρέπει να το λέει η καρδιά σου. 

Να σκυλιάζεις στο γήπεδο. Να καταθέτεις και τη ψυχή σου. Οχι να «κράζεις» τους προπονητές, να γκρινιάζεις μονίμως, να καταπατάς τα ωράρια και να κρύβεσαι πίσω από τα «εγκλήματα» της διοίκησης, γνωρίζοντας ότι αυτή θα είναι δικαίως στο ψηλότερο κάδρο των ευθυνών. 

Η φετινή σεζόν εξελίχθηκε εφιαλτική από την αρχή μέχρι το τέλος της και ο βασικός υπεύθυνος για αυτό είναι σαφέστατα Αλαφούζος, όπως άλλωστε έχουμε καταδείξει ξεκάθαρα. 

Οι επιλογές του Αλαφούζου όταν οι ομάδες χτίζονται, από το τέλος της προηγούμενης σεζόν μέχρι το ξεκίνημα της επόμενης, έφεραν τα οδυνηρά αποτελέσματα που βιώνουμε.  

Ουδείς παίκτης ωστόσο έχει το δικαίωμα να εξαιρεί τον εαυτό του από τη φετινή αποτυχία ούτε να κρύβεται πίσω από κανέναν, όποιος κι αν είναι, όπως κι αν λέγεται. 

Τα θεμέλια μπαίνουν το καλοκαίρι, περιθώρια νέων «εγκλημάτων» δεν υπάρχει ούτε για αστείο και οι αποφάσεις όσον αφορά το έμψυχο δυναμικό πρέπει να συμπεριλαμβάνουν και το κομμάτι της νοοτροπίας. 

Της επίγνωσης ποιας ομάδας εκπροσωπούν όσοι φορούν τη φανέλα της, αλλά και του ψυχικού σθένους. Ενας λόγος παραπάνω όταν από ποιοτικής πλευράς οι περισσότεροι παίκτες σε συνθήκες εφάμιλλες του ιστορικού εύρου του συλλόγου, δεν θα περνούσαν ούτε απ’ έξω. 
 

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Μαύρη σελίδα…
EVENTS