Τι ματς κι αυτό το χθεσινό. Τι εναλλαγή συναισθημάτων; Η ομορφιά του ποδοσφαίρου σε όλο της το μεγαλείο. Από την κόλαση στον παράδεισο λίγα δευτερόλεπτα διαδρομής. Ο Άρης να έχει την πρόκριση στα χέρια του και να την χάνει στο παρά… ένα. Ακόμη και η λογική πάει περίπατο. Όταν κρατάς την πρόκριση στον μεγάλο τελικό και απομένουν λίγα δευτερόλεπτα (55’’ για την ακρίβεια) και σου γλιστρά μέσα από τα χέρια, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι οι λέξεις ατυχία, γκαντεμιά, παιχνίδι της μοίρας ενδεχομένως.
Πάντα ο άνθρωπος σε τέτοιες περιπτώσεις καταφεύγει σε κάποια ανώτερη δύναμη. Ο Άρης μπορεί βάσει της εικόνας του να μην ήταν καλύτερος από την ΑΕΚ συνολικά στο ματς, αλλά όταν φθάνεις να προηγείσαι με 2-0 στο 93΄ μοιάζει αδιανόητο να μην κάνεις ό, τι περνά από το χέρι σου για να το κρατήσεις. Μοιάζει αδιανόητο να βάζεις γκολ και αυτό τελικά να σου γυρίζει μπούμερανκ. Γιατί αυτό συνέβη στο 2-0 του Ντιγκινί.
Ο Άρης θόλωσε, αποσυντονίστηκε, έμεινε περισσότερο από όσο έπρεπε στους πανηγυρισμούς, πήγε περίπατο το καθαρό μυαλό που έπρεπε να έχουν εκείνη τη στιγμή όλοι στον πάγκο, ώστε να ροκανιστεί και το τελευταίο λεπτό και να αναχαιτίσει με κάποιο τρόπο την ύστατη προσπάθεια της ΑΕΚ που και στο 1-0 ένα γκολ χρειαζόταν, και στο 2-0 πάλι με ένα γκολ έμενε ζωντανή. Κοινώς να επιστρατεύσει τον κυνισμό. Να μην αφήσει να παιχθεί ποδόσφαιρο. Ο τρόπος που ήρθε ο αποκλεισμός ήταν… πιο Άρης πεθαίνεις. Ο ορισμός της αφέλειας. Συνέβη με την Μόλντε, συνέβη στην Τούμπα, παλιότερα στο Μπόλτον. Πάντα στην κρίσιμη στιγμή κάτι λείπει και μένει η πίκρα, η στεναχώρια, το αίσθημα του ανολοκλήρωτου.
Ναι ο Άρης δεν έπαιξε ποδόσφαιρο σύμφωνα με τις δυνατότητές του χθες. Πήγε περισσότερο να το κλέψει, να αμυνθεί, κάτι που δεν είναι στο φετινό του DNA να κάνει. Ο Άρης από την αρχή της σεζόν, κερδίζει όταν παίζει καλύτερα από τον αντίπαλό του. Έστω και έτσι όμως έφθασε μια ανάσα από την πηγή. Σαν να ήθελε ο Θεός να είναι αυτός που θα πάρει το εισιτήριο για τον τελικό. Την τύχη σου όμως οφείλεις και εσύ να την προκαλείς. Μια στιγμή αδράνειας, μια κακή αντίδραση και επήλθε το μοιραίο και μένουν να αιωρούνται τα γιατί. Γιατί οπισθοχώρησε από το 57΄ η ομάδα; Ένστικτο ή επιλογή; Γιατί βγήκε τόσο γρήγορα από το ματς ο μοναδικός χθες ποδοσφαιριστής που μπορούσε να προβληματίσει την ΑΕΚ (Φετφατζίδης), γιατί δεν έγινε αλλαγή στην ανάπαυλα ο Μαντσίνι (μπήκε στο 49΄) για να κρατήσεις μια ακόμη στις καθυστερήσεις, και πολλά άλλα που αφορούν την ανάλυση της επόμενης μέρας. Προφανώς και πάνω από το χυμένο γάλα, όλοι μπορούμε να γίνουμε κριτές και δικαστές.
Η ευκαιρία που θα έδινε ένα όραμα και μια άλλη προοπτική στο club χάθηκε, όμως όταν πέφτεις, πρέπει γρήγορα και να σηκώνεσαι. Σε δύο χρόνια μέσα ο Άρης επέστρεψε στη Super League, βγήκε δύο φορές στην Ευρώπη (φέτος και με ban από τον Γενάρη) κι έφτασε μέχρι τον ημιτελικό Κυπέλλου έχοντας σοβαρούς τραυματισμούς να διαχειριστεί. Δεν είναι και λίγο. Από σήμερα η άρση των ban θα πρέπει να είναι στρατηγική επιλογή. Να βρεθεί ο τρόπος η ομάδα να απαλλαγεί από τους περιορισμούς και με καθαρό μυαλό να θέσει σε εφαρμογή το πλάνο της επόμενης χρονιάς. Κρατώντας ένα βασικό κορμό, προχωρώντας στις αναγκαίες προσθήκες στη συνέχεια.
Η ώριμη αντίδραση του κόσμου που είναι μια κατηγορία μόνος του, αποτελεί το καλύτερο εφόδιο. Όσες πίκρες και αν έχει γευτεί είναι πάντα εκεί. Θα συνεχίσει να στηρίζει. Από σήμερα ίσως πιο πολύ αφού η ομάδα το χρειάζεται λιγάκι παραπάνω μετά το… σοκ του αποκλεισμού. Η ομάδα είναι λογικό να έχει αδειάσει ψυχολογικά και σωματικά. Επένδυσε πολλά στον στόχο του τελικού και από σήμερα πρέπει να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα. Να θέσει νέους στόχους, να μάθει από τα λάθη της, να οργανωθεί καλύτερα. Ο οργανισμός Άρης έχει ζήσει και χειρότερα από έναν αποκλεισμό και έχει επιβιώσει…
ΥΓ Ο Λούκας Σάσα απέδειξε χθες γιατί είναι ο MVP του φετινού Άρη και ο Κουέστα γιατί αξίζει ένα νέο συμβόλαιο.
ΥΓ2 Σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως η επίσκεψη του Καρυπίδη στα αποδυτήρια. Ναι θα μπορούσε να την αποφύγει μετά τα όσα έγιναν στο πρώτο παιχνίδι. Δεν θα του έλεγε κανείς τίποτα. Παρά την πίκρα όμως, τα συγχαρητήρια στην ΑΕΚ δεν είναι η εικόνα που θέλουμε να βλέπουμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Ρομαντικό μεν αλλά έτσι είναι.
ΥΓ3 Ο Μακέλι μας θύμισε χθες με την διαιτησία του πως είναι το ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε και γιατί δεν είναι μπάσκετ όπου κάθε επαφή σφυρίζεται φάουλ. Φάουλ μόνο σε μαρκάρισμα που δεν είχε στόχο μπάλα.
