MENU

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, επιβεβαιώνεται η πεποίθηση που είχαμε ότι στον ερυθρόλευκο οργανισμό, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την έννοια του κάλπικου τίτλου από τον γνήσιο. Τον αληθινό τίτλο, τον ποτισμένο με ιδρώτα από την προσπάθεια των αθλητών. 

Δεν αναφέρομαι μόνο στο ποδόσφαιρο. Οι συμπεριφορές, οι διαρροές, οι ανακοινώσεις και η νοοτροπία με την οποία τοποθετούνται επί μια σειρά θεμάτων που προέκυψαν πριν και μετά την εκδήλωση της πανδημίας, σε όλα σχεδόν τα σπορ, προδίδει την αδυναμία να κατανοήσουν τι σημαίνει γνήσιος τίτλος.

Κατακτώντας τίτλους με την βοήθεια διαιτητών, δικαστών, πρόθυμων «δορυφόρων», πολιτικών παραγόντων και φτηνών νομικών τρικ, δεν μπορούν πλέον να αντιληφθούν την διαφορά του αληθινού από το κάλπικο.

Τους είναι πλέον αδύνατο να συζητήσουν σοβαρά με τις υπόλοιπες ομάδες και τα θεσμοθετημένα όργανα, για τα σοβαρά προβλήματα του ποδοσφαίρου ή των υπολοίπων σπορ. Τους είναι αδύνατο να αντιμετωπίσουν με επιχειρήματα την κριτική που δέχονται και καταφεύγουν σε μεθόδους που απλά τους εκθέτουν ανεπανόρθωτα στις συνειδήσεις όχι μόνο την κοινής γνώμης αλλά και των ίδιων των φιλάθλων τους που νιώθουν άβολα με την κατάσταση. 

Μελετώντας λίγο πιο προσεκτικά τις αντιδράσεις στο εσωτερικό του ερυθρόλευκου οργανισμού, διαπιστώνεις μια αποδοκιμασία (που δεν μπορεί να δημοσιοποιηθεί για ευνόητους λόγους), για τον χειρισμό των θεμάτων που αφορούν το ποδόσφαιρο, το βόλει το χάντμπολ και άλλα σπορ.

Μιλώντας περισσότερο για ποδόσφαιρο, διαπιστώνω πως αποδοκιμασία των πρακτικών που ακολουθούν, είναι πλέον η αντίδραση που εισπράττουν από την πλειοψηφία των ομάδων. Γεγονός που τους οδηγεί σε απομόνωση και τους αναγκάζει να ποντάρουν ακόμα περισσότερο στην βοήθεια που μπορεί να τους προσφέρον, πρόθυμα κυβερνητικά στελέχη.

Η απώλεια συνείδησης για τίτλους που δεν έχουν την αύρα των κάλπικων, ίσως οφείλεται στην έλλειψη στελεχών με ποδοσφαιρική κουλτούρα, συνείδηση και γνώσεις. Μπορεί στον επαγγελματικό στίβο που δραστηριοποιείται η κα Σουλούκου για παράδειγμα, να είναι επιτυχημένη αλλά με το ποδόσφαιρο… δεν. Όπως και ο κ. Αγραφιώτης. Δεν προχωρώ σε άλλα ονόματα, για να μην αντιδράσει το πληκτρολόγιο. Έχουν και τα πληκτρολόγια… ψυχή και όρια στην υπομονή τους. Αν λοιπόν αγαπάς πραγματικά το ποδόσφαιρο, το έχεις ζήσει και το γνωρίζεις, έχεις άλλη θεώρηση για το πώς οφείλεις να το αντιμετωπίζεις.

Για να καταδείξω την διαφορά, δεν θα χρησιμοποιήσω ονόματα στελεχών του ΠΑΟΚ. Δεν θα είχε νόημα. Δεν χρειάζεται. Υπάρχει το παράδειγμα του Μηνά Λυσάνδρου. Ο πρόεδρος της Super league, με την νοοτροπία που τον διακατέχει, τις σοβαρές θέσεις και την διάθεση για ενότητα στον συνεταιρισμό, είναι το ποδόσφαιρο που χρειάζεται η χώρα.

Σαφώς και είναι στέλεχος της ΑΕΚ (βρέθηκε απέναντι στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ, στην προ διετίας διαμάχη τους για την κλοπή του πρωταθλήματος), αλλά η θεώρηση του για το ποδόσφαιρο αντικατοπτρίζεται στον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τα θέματα του συνεταιρισμού.

Θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλα, πολλά παραδείγματα, προφανώς όμως και δεν θα είχε νόημα. Οσοι θέλουν να καταλάβουν, καταλαβαίνουν…

ΥΓ Θεωρώ ότι οφείλω σήμερα να ασχοληθώ με τον… κόκκινο υπουργό. Τα έργα και οι μέρες Αυγενάκη θα μείνουν στην ιστορία. Ο ίδιος επέλεξε να μείνει στην ιστορία ως πιο αποτυχημένος υφυπουργός αθλητισμού. Το ερώτημα που θέτω είναι πως παραμένει στη θέση του ενώ σχεδόν καθημερινά εκθέτει την κυβέρνηση με τις αποφάσεις του και την συμπεριφορά του. Μήπως είναι τελικά πιο ισχυρός και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Υπάρχει μήπως άλλος λόγος που δεν τον ξέρουμε;

ΥΓ Εκείνη η υπόθεση Τζήλου, υποθέτω ότι μένει εσκεμμένα ξεχασμένη σε κάποιο συρτάρι. Τι; Όχι; Αν η πολιτεία έχει την βούληση (έχω τις αμφιβολίες και τις έχω εκφράσει πολλές φορές στο παρελθόν με διάφορες αφορμές) να φτάσει στους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς, δεν θα συναντήσει ιδιαίτερες δυσκολίες.

Αν τα όργανα της πολιτείας δεν έχουν διάθεση, η κατάσταση στη χώρα ολοένα και θα χειροτερεύει. Αν επικρατήσει ο… νόμος του υποκόσμου, την ευθύνη θα φέρουν αποκλειστικά και μόνο η πολιτεία και τα όργανα της. Οι δικαιολογίες τελείωσαν. Είστε μαζί τους ή με το νόμο και την τάξη.

Χωρίς αθλητική συνείδηση, δεν ξεχωρίζεις το κάλπικο από το γνήσιο
EVENTS